Kutay’dan;
Yasemin ile son görüşmemiz biraz tatsızdı. Oradan ayrılıp hemen otele gitmiştim. Ama blöf yapmadıkları çok açıktı; beni bırakıp gitmişlerdi. Omuz omuza savaştığım, sırtımı döndüğümde beni koruyacağına inandığım insanlar… Ama şimdi hepsi sessizdi. Ve o sessizlik, bıçak gibi kesiyordu içimi.
Dayanamadım. Koskoca otel bana dar geldi. Nefes almak, düşünmemek, öfkemden kaçmak istedim. Arabaya atlayıp şehrin dışına sürdüm. Yalnız kalmak istiyordum. Yalnızlık, dost görünen sessizlerden daha güvenliydi artık.
Uzak bir orman yolunda arabayı kenara çektim. Ağaçların arasına doğru yürümeye başladım. Sessizlik… tam da aradığım şeydi. Birkaç adım attım. Ellerimi cebime sokup başımı öne eğdim. O an, sırtımdan geçen soğuk bir rüzgâr gibi bir his doldu içime. Geri dönüp bakacak oldum ama iş
