Sabahın ilk ışıklarında kapım şiddetle çalmaya başladı. Bir an bulunduğum yeri unutup sıçramıştım. Sonra kapının ardından Kutay’ın sesi geldi.
“Yasemin, hadi kalk bak, içeriye dalacağım yoksa!”
“Gel, gel!” dedim, gözlerimi ovuşturarak.
Kapı açıldı. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı ama uykumu alamadan uyandığım için oldukça berbat hissediyordum.
“Günaydın, hadi kahvaltı hazır, aşağı inelim.”
Hâlâ sersemlemiş olduğum için aptal gibi yüzüne bakıyordum. Kolundaki saate uzanıp baktığımda saat 06.15’ti.
“Manyak mısın sen? Bırak da uyuyalım işte, sabahın köründe insan uyandırılır mı hiç?”
“Şurada kaç saat kaldı ki? Zamanımı uyuyarak kaybetmek istemiyorum,” dedi ciddiyetle. Bu işi bu kadar abartacağını hiç düşünmemiştim ama zaten geç yatmıştık ve ben azıcık uykuyla ayakta duramazdım. Şu
