Aradan birkaç gün geçti. Aldiçlerin cenaze işleri bitmiş, sıra evliliğe gelmişti. Artık oda hapsinde değildim ama konak dışına çıkmam yasaktı.
Mutfakta günlük işlere yardım ederken Hatice teyze acele ile yanıma geldi, “Kızım, Mervan dışarıda seni bekliyor.” dedi. Elimdeki bez ile bir an duraksadım.
“N-neden gelmiş ki?”
“Bilmiyorum aman kızım, kimseye görünmeden git, gel hemen.”
Mutfaktan çıktığımda kalbim kaburgamın ağrısından daha hızlı çarpıyordu. Hatice teyzenin telaşlı bakışlarını geride bırakıp konak kapısından çıktım. Soğuk havayı içime çekerken gözlerim onu aradı. Karşıdaki ara sokaktan el salladığını görünce içimde hem umut hem de korku karıştı. Adımlarım titriyordu ama yine de yanına yürüdüm.
Yanına vardığımda yüzüme bile bakmadı. O an, içimde garip bir sıkıntı hissettim.
“S
