กระถิน...
" อื้อลุงปะอื้ออ "
ฉันไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆคนที่แทบจะยืนไม่ตรงถึงได้ทาบริมฝีปากลงมาจูบฉันในเวลาแบบนี้หรืออาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ลุงดื่มเข้าไปจึงทำให้ลุงไม่มีสติ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ฉันปล่อยให้ริมฝีปากร้อนๆบดจูบไปมาอยู่อย่างนั้นรู้เพียงแค่ว่ากลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยที่คละคลุ้งออกมาจากคนตรงหน้าบวกกับกลิ่นแอลกอฮอล์จากริมฝีปากร้อนๆมันทำให้ฉันเคลิบเคลิ้มจนต้องยืนหลับตาพริ้มรับรสจูบละมุนนั้น
ต้องขอบคุณเสียงดนตรีที่ดังอึกกระทึกในร้านและความมืดที่มีเพียงแค่แสงไฟวิบวับเท่านั้นสาดส่องมาเป็นจังหวะตามเสียงเพลงเลยทำให้เราไม่เป็นจุดสนใจของใคร อีกทั้งคนที่ยืนป้อนจูบให้ฉันอยู่ตอนนี้สูงใหญ่กว่าจึงทำให้ร่างของฉันนั้นถูกบังเอาไว้จนมิด
" กระถิน "
น้ำเสียงแผ่วเบาของคนที่ประคองใบหน้าของฉันเอาไว้ดังขึ้นเมื่อริมฝีปากของเราสองคนผละออกจากกันเรียกสติฉันให้กลับคืนมาก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น
" คะ "
" เธอไ
