I'm Sorry ,My Wife

Chapter 1 – Ang Kasal na Walang Ngiti Tahimik ang loob ng simbahan, maliban sa malamyos na boses ng pari na nagbabasbas sa pinakaaabangang bahagi ng seremonya. Sa magkabilang gilid ng altar, nakatayo sina Clara at Ethan—magkatabi pero tila magkalayo. “Clara, tinatanggap mo ba si Ethan bilang iyong asawa… sa hirap at ginhawa, sa sakit at kalusugan, hanggang sa wakas ng iyong buhay?” tanong ng pari. Nakangiting tumango si Clara, halos kumikislap ang mga mata sa tuwa. “Yes… I do.” Lumipat ang tingin ng pari kay Ethan. “Ethan, tinatanggap mo ba si Clara bilang iyong asawa…?” Sandali itong natahimik bago sumagot. “Yes… I do.” Nagpalakpakan ang mga tao. Masaya ang lahat—maliban sa isa. “At ngayon,” wika ng pari, “maaari mo nang halikan ang iyong asawa.” Lumapit si Ethan, nakangiti para sa paningin ng lahat, ngunit bago magtagpo ang kanilang mga labi, yumuko siya at bumulong sa tainga ni Clara. “Huwag kang maging masaya… dahil miserable ang buhay mo sa akin. Binalaan na kita na huwag pumayag sa kasalang ito, pero hindi ka nakipag-cooperate. Alam mong mula pa sa umpisa… wala akong nararamdaman sa’yo.” Sa halip na mabasag, ngumiti lang si Clara. Hindi niya hinayaang mabasa ng lahat ang luha na pilit niyang ikinukubli sa likod ng masayang tingin. Masaya siya—o mas gusto niyang paniwalaan ang sarili na masaya siya—dahil mahal niya si Ethan. Sino ba naman ang hindi mamahalin ang isang tulad niya? Gwapo, masipag, magalang, at sa paningin ng lahat… mapagmahal. Pero sa likod ng lahat ng iyon, may tanong na unti-unting kumakain sa puso ni Clara: Bakit sa bawat titig niya sa akin… galit ang nakikita ko? Flashback – Isang Buwan Bago ang Kasal Si Clara Ysabelle Montemayor—nag-iisang anak ng may-ari ng Montemayor Textiles, isang lumang negosyong namana pa mula sa mga ninuno. Kilala ang pamilya nila sa probinsya bilang mababait, marangal, at magaling makisama, ngunit hindi maikakailang bumaba na ang kita ng kanilang negosyo sa paglipas ng mga taon. Sa kabila nito, si Clara ay pinalaking may prinsipyo, magalang, at may sariling pangarap na palakasin muli ang negosyo ng kanilang pamilya. Tahimik lang siya sa karamihan ng panahon, ngunit sa puso niya, matagal nang may isang lalaking laman—si Ethan. Samantala, si Ethan Alejandro Vergara—ang tanging tagapagmana ng Vergara Holdings, isang multi-industry empire na may kontrol sa real estate, hotels, at manufacturing. Mas malaki at mas moderno ang kanilang negosyo kumpara sa Montemayor Textiles, at kilala ang pamilya Vergara bilang isa sa pinakamayaman sa bansa. Matikas, matalino, at sanay makipaglaro sa mundo ng negosyo, si Ethan ay paboritong apo ni Don Armando Vergara, ang matandang patriyarka ng pamilya. Ngunit sa kabila ng lahat ng tagumpay at yaman, may tinatagong hinanakit si Ethan—isang pangako ng puso na matagal na niyang hinahanap at ayaw niyang talikuran. At ngayon, sa isang utos mula sa kanyang lolo, magtatagpo ang dalawang mundong ito sa pamamagitan ng isang kasal… isang kasal na hindi dulot ng pag-ibig, kundi ng kasunduan. Flashback – Isang Buwan Bago ang Kasal “What?” halos pasigaw na reaksyon ni Ethan habang kausap ang kanyang Lolo Armando sa malawak na veranda ng kanilang ancestral house. “Lolo, imposible ’yan! Hindi ako papayag!” Mabigat ang tingin ng matanda, bakas ang kapangyarihan at awtoridad sa bawat salitang bibitawan. “Hindi kita tinatanong kung papayag ka. Ito ang desisyon ng pamilya. Ikakasal ka kay Clara.” Napatawa si Ethan, pero walang halong saya. “Lolo, may pinangako na akong babae noon pa! Bata pa lang ako, sinabi ko na sa kanya na siya lang ang pakakasalan ko. At hahanapin ko siya… anuman ang mangyari.” Napailing si Lolo Armando, tila sawang marinig ang parehong argumento. “Ethan, pangarap mo lang ’yang hinahanap mo. Hindi mo alam kung nasaan na siya, kung buhay pa siya, o kung naaalala ka pa niya. Ang negosyo at reputasyon ng pamilya ang uunahin natin. At si Clara… siya ang tamang babae para sa’yo.” Nanlaki ang mga mata ni Ethan. “Para sa’kin? O para sa negosyo mo?” Hindi sumagot ang matanda. Sa halip, iniwan siya ng malamig na utos: “Maghanda ka. Sa susunod na buwan, kasal na kayo.” ⸻ Flashback – Sa Bahay ni Clara Samantala, sa kabilang panig ng siyudad, hindi magkandatuto sa kilig si Clara habang ibinabalita ng kanyang mga magulang ang kasal. “Anak, matutupad na ang pangarap mo,” sabi ng ina niya, nakangiti. “Mahal ka ni Ethan, anak… at magiging mabuti siyang asawa.” Napahawak si Clara sa dibdib, halos hindi makapaniwala. Matagal na niyang lihim na iniibig si Ethan—mula noong una pa lang niya itong makita sa isang family gathering, halos isang dekada na ang nakalipas. Wala siyang alam sa totoo: na ang lalaking mahal niya ay may iniingatang pangako para sa iba. At na sa mismong araw ng kanilang kasal… iyon ang magiging simula ng pinakamabigat na pagsubok sa puso niya. Isang linggo bago ang kasal, nagtagpo sina Clara at Ethan sa isang high-end café sa Makati—isang lugar na pinili mismo ni Ethan para walang ibang makakarinig ng pag-uusap nila. Nasa harap ng mesa si Ethan, nakasuot ng crisp white polo at relo na mukhang kasing mahal ng isang kotse. Tahimik siyang nakatingin sa tasa ng kape, tila hindi interesado sa babaeng nakaupo sa harap niya. “Salamat at pumunta ka, Clara,” malamig niyang bungad. Bahagyang ngumiti si Clara, pinipilit gawing magaan ang tensyon. “Of course, Ethan. Ano bang pag-uusapan natin?” Tumikhim si Ethan, saka tumitig sa kanya—diretso, walang halong lambing. “Umatras ka sa kasal.” Nanigas si Clara sa kanyang upuan. “Anong… ibig mong sabihin?” “Hindi kita mahal, Clara,” diretsong sagot ni Ethan. “May taong mahal ako, matagal na. Bata pa lang ako, nangako na ako sa kanya. At hanggang ngayon, siya pa rin ang hinahanap ko. Kaya huwag mo nang ituloy ’to. Wala kang makukuha sa akin kundi problema at malamig na trato.” Naramdaman ni Clara ang pagbigat ng dibdib, pero pinilit niyang manatiling kalmado. “Ethan… naiintindihan ko kung may minamahal ka. Pero sa kasal, hindi ba… pwedeng matutunan din natin mahalin ang isa’t isa?” Napailing si Ethan, bahagyang mapait ang ngiti. “Hindi kita kayang mahalin. At ayokong magsinungaling sa’yo o sa sarili ko. Kung matutuloy ang kasal na ’to, ikaw ang magiging miserable.” Tumingin si Clara sa kanya, diretso sa mata, at marahang ngumiti. “Kung ako man ang maging miserable… hayaan mo akong ako ang pumili niyan.” Napabuntong-hininga si Ethan, halatang naiinis sa katigasan ng ulo niya. “Binalaan na kita, Clara. Huwag kang magsisisi.” Ngunit sa puso ni Clara, malinaw ang sagot: Mas gugustuhin niyang masaktan kesa palampasin ang pagkakataong mahalin ang lalaking matagal na niyang pinapangarap. (Sa Kasal) Pagkatapos ng halik na halos hindi nagtagal, tinapik ni Ethan ang likod ni Clara at ngumiti para sa mga camera. Kumakaway sila sa mga bisita, ngunit sa pagitan ng mga ngiti, ramdam ni Clara ang pader na nakatayo sa pagitan nila. Sa gitna ng ingay ng palakpakan at musika, may malamig na boses na umalingawngaw sa isipan ni Clara—ang mismong boses na bumulong sa kanya ilang segundo lang ang nakalipas. “Wala akong nararamdaman sa’yo.”