บ้านปักใจ

เล่ม 1 หวนรักปักใจ “บ้านปักใจ” คือตำบลเล็กๆ ในจังหวัดแห่งหนึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาอากาศสดชื่น หน้าร้อนไม่ร้อนเกินหน้าฝนก็ไม่หนักไป แม้ไม่ใหญ่โตแต่ก็ไม่ล้าหลัง ที่นี่มีโรงเรียนและร้านสะดวกซื้ออย่างละหนึ่งแห่ง เท่านี้ก็เพียงพอสำหรับตำบลที่ประชากรไม่มากนัก “เร็วที่สุดคือหนึ่งเดือนครับในกรณีที่ชิ้นส่วนมาตรงเวลาแต่ถ้าชิ้นส่วนมาช้าก็คงสองเดือนครับ” “ตามนั้นแหละค่ะ ยังไงก็ต้องรอ” ได้ฟังคำตอบเกษรินก็ห่อเหี่ยว เมื่อเครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าเกิดอาการเกเรจึงต้องส่งซ่อมที่ศูนย์บริการ หากจะซื้อเครื่องใหม่ต้องทำเรื่องเบิกหลายขั้นตอนแถมรอนานแน่นอน การซ่อมแซมจึงเป็นทางเลือกเดียวที่มี เกษรินแวะซื้ออุปกรณ์การเรียนการสอนไปเต็มอ้อมแขน เข้าเมืองทั้งทีก็ไม่อยากเสียเวลาเปล่าเพราะการเดินทางแต่ละเที่ยวใช้เวลาถึงสองชั่วโมง “ขอโทษค่ะ ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณเจ็บรึเปล่าคะ” เกษรินเดินออกจากร้านเครื่องเขียนโดยไม่มองทางเพราะมัวแต่วุ่นวายกับใบเสร็จและเงินทอน ถ้าหล่นหายก็ทำเรื่องเบิกไม่ได้ “ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่ควรถามว่าคุณเจ็บตรงไหนรึเปล่า” ชายหนุ่มรู้สึกเห็นใจมากกว่าโมโหเพราะหญิงสาวหอบข้าวของพะรุงพะรัง เธอดูวุ่นวายและเร่งรีบในคราวเดียวกัน “ไม่เจ็บค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ” เธอรับของที่ชายหนุ่มแปลกหน้าช่วยหยิบให้ “ไม่เป็นไรครับ มีรถมาไหมครับ” “มีค่ะ จอดอยู่ตรงนี้เอง ฉันขอตัวก่อนนะคะ ต้องรีบกลับไปสอน ขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณเสียเวลาแล้วก็ขอบคุณมากๆ ค่ะ ที่มีน้ำใจช่วยเก็บของให้อีก” “ด้วยความยินดีครับ คุณ …” ยังไม่ทันได้ถามชื่อ เธอก็เดินจากไปแล้ว “มัวแต่ไปจีบสาวอยู่ใช่ไหมไอ้กร หายหัวไปตั้งนาน” “ธนาคารคนเป็นล้าน” ทินกรหรือที่ใครๆ เรียกว่ากรตอบพร้อมรอยยิ้มที่หุบไม่ลง “อารมณ์ดีไรหนักหนามีสาวแบงก์หน้าใหม่มารึไง” รุ่นพี่ที่ทำงานถามรุ่นน้องที่ยังไม่ยอมหุบยิ้ม “เมื่อกี้ผมเจอนางฟ้าว่ะพี่” “พี่หนึ่ง กรมันโดนอะไรกระแทกหัวไหม ดูลอยๆ ฟุ้งๆ ชอบกล” นวลพรรณฝ่ายบัญชีก็อดสงสัยไม่ได้กับพฤติกรรมประหลาดของรุ่นน้อง “นั่นดิพี่นวล มึงเป็นไรเนี่ยไอ้กร เล่ามา” “ก็ผมกำลังจะเล่าพวกพี่ก็ขัดอยู่ได้ ผมเจอผู้หญิงคนนึงสวยยังกะนางฟ้า อำเภอเรามีคนสวยแบบนี้ด้วยเหรอแล้วน่าจะเป็นคุณครูเพราะเขาดูรีบๆ แล้วก็บอกว่ามีสอน” “ใส่กระโปรงดำ เสื้อโปโลชมพูไหม” หนึ่งหล้าถามทินกร “ใช่ ! พี่รู้ได้ไง” “ก็เขาเอาคอมมาซ่อมเมื่อตะกี้ ไอ้จอมก็อ้าปากค้างตาละห้อยไปคนนึงแล้ว” “ไม่ได้นะไอ้จอม คนนี้กูจอง” “โอ๊ย ! ไอ้กร เขารู้จักมึงรึยัง” หนึ่งหล้าขำลั่นกับความเพ้อเจ้อ “เขาต้องจำผมได้อยู่แล้ว หล่อขนาดนี้ เราเดินชนกันพี่ พรหมลิขิตชัดๆ” “มั่นมาจากไหนล่ะกร” นวลพรรณขำตามไปอีกคน “ว่าแต่คอมเขาอาการเป็นไงพี่ หนักไหม” “ยังดีที่ไม่ลืมงานการ ไม่หนักแต่ต้องรอชิ้นส่วนจากกรุงเทพ รุ่นเก่าแล้วหายาก” “จอมเอาใบงานมาเลยเดี๋ยวพี่จัดการเอง โห ! เก่าจริงพี่ยังมีคนใช้อีกเหรอรุ่นนี้ พี่หนึ่งจะว่าไรไหมถ้าผมจะหาชิ้นส่วนจากร้านเพื่อน ผมว่ามันน่าจะมี รอของศูนย์ใหญ่เป็นเดือนแน่ๆ” “ได้ๆ ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี ลูกค้าน่าจะรีบใช้ ถึงยกมาซ่อมเอง” “เกษริน สินปัญญา” เมื่อได้อ่านชื่อลูกค้า ทินกรแทบล้มทั้งยืน