Mr. Untouchable

May mga gabi na parang hindi na natatapos. Ito ang ika-apat na gabi ng linggong iyon na nasa opisina pa rin si Mika Villanueva nang lampas alas-nuwebe. Sa labas, tahimik na ang Ayala Avenue — mga ilaw na lang ng mga sasakyan ang gumagalaw, mabagal, parang alam nilang walang saysay ang magmadali sa oras na ganoon. Sa loob naman ng ika-42 palapag ng Alvarado Tower, iisa lang ang ilaw na nakabukas: yung sa corner office na may pangalang nakasulat sa pintuan — Adrian Alvarado, CEO. Hindi ito bago para kay Mika. Walong buwan na siyang personal secretary ni Adrian, at sa loob ng walong buwang iyon, mabilang lang niya sa daliri ang mga gabing umuwi sila nang maaga. Pero hindi rin niya masisi ang sarili niyang boss — alam niyang may dahilan ang bawat overtime, kahit hindi niya alam kung ano talaga iyon. Kinuha niya ang tray na may dalawang tasa ng kape — isa para sa kanya, isa para dito — at itinulak ang pinto gamit ang balikat, dahil punong-puno ang kamay niya ng folder. "Sir," bungad niya, "may dumating na revised contract galing Legal. Sabi ni Atty. Cruz, kailangan daw ma-review bago bukas ng umaga." Walang sagot. Nakatuon pa rin ang mata ni Adrian sa laptop, ang mukha niya'y may kunot na hindi niya alam kung galit o pagod lang. Ilang buwan na rin niyang napapansin iyon — yung paraan ng pagtingin niya sa screen na parang may bumabagabag sa kanya na hindi niya sinasabi kahit kanino. Inilapag na lang niya ang folder sa gilid ng mesa, kasama ang isang tasa ng kape. "May kape rin po ako dito, sir. Baka po kailangan n'yo." "Iwan mo lang diyan," sagot niya, walang tingin. Karaniwan na sa kanya ito. Sanay na si Mika sa ganitong klase ng pakikitungo — walang labis, walang kulang, parang nakikipag-usap ka sa isang taong may bakod sa paligid. Ngunit sa gabing iyon, may kakaiba. Baka dahil sa pagod, o baka dahil talagang gustong lumabas ng bagay na matagal nang nakatago, pero napansin niyang huminto ang daliri ni Adrian sa keyboard. Umikot na siya papuntang pinto, iniisip kung sasabihin pa niya iyong "good night, sir" na kadalasan ay wala namang sagot. Pero bago pa siya makalayo— "Mika." Huminto siya. Bihira lang siyang tawagin sa pangalan. Mas madalas na "Miss Villanueva" o kaya "ikaw" na lang, walang pangalan. "Sir?" "Bakit ka pa nandito?" May bahid ng tanong doon na hindi niya inaasahan. Hindi ito iyong tipikal na tanong ng boss sa empleyado — mas parang... personal. Napakunot-noo si Mika, halos matawa sa sarili niyang isip. Ikaw naman ang nagpapagabi, tapos ikaw pa magtatanong kung bakit ako nandito? Pero hindi niya sinabi iyon. Sa halip, ngumiti siya, yung ngiting alam niyang epektibo laban sa lamig ng kwarto. "Kasi po, sir, may boss akong ayaw pang umuwi." Sandaling katahimikan. Tapos, isang bagay na bihira niyang makita — kumibot ang gilid ng labi ni Adrian, halos hindi mapansin kung hindi mo talaga siya minamasdan. Ngiti. Maliit, mabilis, pero totoo. "Touché," sabi niya. Kahit anong laki ng katahimikan sa opisinang iyon, iyong isang salita niya ay parang nag-iwan ng bakas — hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam ni Mika ay may bahagyang nabuksan sa pagitan nila, kahit sandali lang. Isinara ni Adrian ang laptop niya, mas mabilis kaysa sa inaasahan niya. Tumayo siya, hinigpitan ang tali ng necktie na malamang ay hindi na naaalala kung kailan huling nabuhol ng maayos. "Uwian na," sabi niya. "Ihahatid na kita." Napatingin si Mika sa kanya, halos hindi makapaniwala. "Sir, hindi na po kailangan. Kaya ko pong—" "Hindi ko sinabing request iyon." Kinuha na niya ang car key mula sa drawer, at doon na lang niya narinig ang boses nitong mas mababa, mas seryoso. "Sabi ko, ihahatid kita." Alam ni Mika na dapat siyang tumanggi. May patakaran sa kompanya laban sa mga ganitong bagay — hindi pormal, pero alam ng lahat: iwasan ang anumang bagay na maaaring pag-usapan sa likod ng kanilang mga likod, lalo na kung ikaw ang secretary ng CEO. Higit pa riyan, may sarili siyang panuntunan, isang bagay na palagi niyang inuulit sa sarili tuwing gabi bago siya matulog: huwag kang mahuhulog sa taong hindi mo naman kayang abutin. Pero sa halip na tumanggi, sumunod siya. Tahimik sila sa elevator. Wala man lang tunog kundi ang mahinang huni ng makina habang bumababa sila mula sa ika-42 palapag. Nakatayo si Mika sa isang sulok, hawak ang bag niya nang mahigpit, habang si Adrian naman ay nakatingin sa harap — o mas tama, nakatingin sa salamin sa harapan nila. Napansin ni Mika ang reflection niya sa salamin. Pagod ang mukha niya, may bahagyang lilim sa ilalim ng mata — resulta ng ilang linggo ng kulang sa tulog dahil sa dobleng trabaho niya bago pa man siya na-hire dito, at ngayon, dahil naman sa gamot ng nanay niya na kailangang bilhin kada buwan. Hindi niya sinasabi kaninuman sa opisina ang tungkol dito. Bakit pa niya sasabihin? Hindi naman uso sa mundong ito ang habag — lalo na kung nasa tuktok ka ng korporasyon, katulad ni Adrian. Ngunit habang nag-iisip siya, may napansin siya sa salamin na nagpahinto sa kanyang mga saloobin. Nakatingin din pala si Adrian sa kanya. Sa loob ng ilang segundo, nagkatinginan sila sa reflection — hindi direkta, kundi sa salamin, na parang mas ligtas doon na tumingin, mas ligtas ipakita ang totoong nasa isip nila. May bagay sa mata niya na hindi karaniwang nakikita ni Mika — hindi na iyong malamig, walang emosyong CEO na kilala ng lahat. Sandali lang, pero totoo. Bumukas ang pinto ng elevator sa basement parking, at kapwa sila mabilis na tumingin sa ibang direksyon, parang walang nangyari. Ngunit alam ni Mika na huli na. Sa loob ng kotse, tahimik pa rin, pero hindi na uncomfortable ang katahimikan. Habang tumatakbo ang sasakyan sa halos walang tao nang kalye, napansin niya ang paraan ng pagmamaneho ni Adrian — mahinahon, kontrolado, parang lahat ng ginagawa niya ay kalkulado. "Saan ba talaga tayo pupunta, sir?" tanong niya, sinisira ang katahimikan. "Kasi po hindi n'yo pa alam yung address ko." Ngumiti siya nang bahagya, mata pa rin nakatutok sa daan. "Alam ko naman. Nasa file mo eh." Natawa si Mika, hindi napigilan. "Ang creepy naman n'yan kung sasabihin ninyo, sir." "Hindi creepy. Efficient." Pero may himig ng biro doon, hindi niya alam kung bagay ba talaga sa kanya iyon o bago lang para sa kanya. Habang tumatagal ang biyahe, may mga bagay silang napag-usapan na hindi karaniwang pinag-uusapan — hindi tungkol sa negosyo, hindi tungkol sa mga meeting o kontrata, kundi mga simpleng bagay. Paboritong pagkain. Ang huling pelikulang napanood. Kung ano ang gustong gawin ni Mika kung hindi siya nagtatrabaho bilang secretary. "Gusto ko sanang magturo," aniya, halos hindi napapansin kung bakit niya ito sinabi sa taong hindi dapat niya masyadong pinagkakatiwalaan. "Elementary. Gusto kong turuan yung mga bata." "Bakit hindi mo ginawa?" Napatigil siya. Iyon ang tanong na ayaw niyang sagutin, dahil ang sagot doon ay magdadala sa kanya sa isang bagay na ayaw niyang ibunyag — ang katotohanang kailangan niya ng malaking sweldo, agad-agad, dahil sa gamot ng nanay niya. "Mahaba pong kwento," sabi na lang niya, iiwas ang tingin sa bintana. Hindi na siya tinanong pa ni Adrian. Sa halip, tahimik lang siyang tumango, parang naiintindihan niya na may mga bagay na hindi pa dapat pilitin. Nang huminto ang kotse sa harap ng isang maliit na apartment sa Quezon City, hindi agad bumaba si Mika. Sa halip, tiningnan niya si Adrian, iniisip kung ano ang tamang sasabihin. "Salamat po, sir," sabi na lang niya sa huli. "Sa lahat. Hindi lang sa hatid." Tumango siya. "Ingat ka. Bukas, alas-otso, meeting tayo kina—" "Alam ko po," putol niya, ngumingiti. "Efficient din po ako, di ba?" Sa unang pagkakataon sa buong walong buwan niyang pagtatrabaho, nakita ni Mika ang tunay na ngiti ni Adrian Alvarado — hindi ang maliit, mabilis na kibot ng labi, kundi ang buong, tapat na ngiti na gumugulat sa kanya nang husto. "Oo," sabi niya. "Efficient ka rin." Bumaba na si Mika, at habang naglalakad papasok sa apartment, hindi niya mapigilang tumingin pabalik — at nakita niyang hindi pa umaalis ang sasakyan, hinihintay siyang makapasok nang ligtas. Sa gabing iyon, hindi na alam ni Mika kung sino talaga ang taong kanyang minsang tinawag na "malamig na boss." Dahil kung malamig nga siya, hindi sana niya alam ang address niya nang hindi tumitingin sa file. Hindi sana siya naghintay hanggang makapasok siya. At hindi sana siya ngumiti nang ganoon. Habang nagbibihis na siya ng pantulog, tumunog ang phone niya — isang bagong mensahe mula sa numerong hindi niya kilala. "Sigurado ka bang kaya mo bukas? Kasi may malaking desisyon akong kailangang sabihin sa'yo, at hindi ito tungkol sa trabaho." Napatitig si Mika sa mensahe, ang puso niya'y kumakabog nang hindi niya alam kung dahil sa takot o sa kaba. Anuman ang kasunod na sasabihin ni Adrian Alvarado kinabukasan, alam niyang hindi na ito basta't ordinaryong araw sa opisina.