Mabilis na lumipas ang mga oras habang nakaupo ako sa lugar na 'yon at nakatitig sa kawalan. Hours passed by so quickly yet they felt like a long year.
I don't know how many hours I've spent sitting there. Ni hindi ko na namalayan ang takbo ng oras. Bandang hapon na nang maisipan kong tumayo at umalis sa lugar na 'yon pero hindi ko naman alam kung saan pupunta.
Daig ko pa ang homeless person na walang mauwian. Hindi ko alam kung saan lulugar dahil pakiramdam ko nakaka-suffocate ang buong paligid. Wala na rin ang nag-iisang takbuhan ko, si Demi, kaya naman wala na akong lugar na pwedeng puntahan sa tuwing hindi ko gustong umuwi sa bahay.
Tumigil ako sa isang maliit na karinderya dahil kumakalam na ang sikmura ko. Kaninang umaga pa ang huli kong kain at maggagabi na. Nang kapain ko ang bu
