OBSESSION # 11 : CARIX Mentrano

CHAPTER 1

A/n; Uunahan kona po kayo. Ginawa ko ito, dahil yun talaga ang character nong babae sa kwento, at walang kinalaman sa totoong buhay. Baka kasi may mag reklamo na bakit ganto ang gawa ko. Kanya kaniya tayo ng utak na naiisip kung ayaw mo sa gawa ko ay! Doon ka sa far away. Oke? 😎👌



MULA sa aking silid ay nakatanaw lang ako

mula sa bintana bago ako napabuntong hininga mariin pinagmamasdan ang mga batang naglalaro malapit sa tapat ng aming bahay.

Saka ako malalim na napaisip buti pa ang mga ito masaya at malayang nakakapag laro habang bata pa at may mga kaibigan. Hindi tulad ko simula bata palamang kasi ako malimit na na akong mag kulong sa aking silid ni ang lumabas nga ay hindi ko na magawa pa laluna sa kalagayan ko ngayon.

Buong akala ko noon ay magiging madali para sa akin, ang ganitong sitwasyon pero nagkamali ako. dahil habang nag kakaisip at lumalaki ako doon ko lang na iisip na mahirap din pala laluna ang iba ay nilalayuan ako. Kung minsan nagiging tampulan na rin ako nang tukso doon sa School na pinapasukan ko kaya simula non ay bibihira na lang din akong pumasok laluna't palagi ako tinutukso ng mga kaklase ko.

Bakit kasi ang isang tulad ko pa ang binigyan nang gantong sakit? Pero dibali na lang dahil wala rin naman may kagustuhan na maging Pipi ko pero sabi ng nang doctor na tumingin sa akin himala na lang daw kung makakapag salita pa ako dahil siguro grabi talaga ang truma na nangyari sa akin noong bata pa ako nakita ko rin kasi kung paano pinatay ang aking tatay noon. noong pasukin kami nang magnanakaw at sa harapan ko pa iyon nangyari at walarin akongg nagawa nang mga oras na iyon para humingi nang tuong laluna doon na rin nag simula ang lahat nang makita ko ang napaka raming dugo na nag mumula sa katawan nang aking Tatayndahil Anim na taon palang naman ako nong masaksihan ko ang lahat kaya siguro ako nawalan na nang lakas upang makapag salita pa, dahil sa tindi nang tromang nangyari sa akin kahit anong gawin ko kasi. kahit pilitin ko ay hindi ko talaga magawa. tatanggapin ko na lang sa aking sarili na Pipi talaga ako at wala nang pagaasa pang makapag salita.

Mabilis ako napaayos nang upo nang marinig ko ang pag bukas nang pinto nang aking silid. lumingon ako.

"Asheera Nak." Mabilis ako nag Sign Language saka kinuha ang aking notebook na laging nasa tabi kom

''Bakit po Mama. "

Pag sulat ko sa aking notebook saka ipinakita dito. ngumiti ito at na upo sa kaniyang tabi.

"Ilang araw kana kasing hindi na napasok. Nak," Sabi pa nito habang hinahaplos ang akong ulo. Saka ako muling nag sulay at ipinakita iyon dito.

''Parang ayoko na nang pong pumasok Ma. "

Ani ko mula sa sulat. Napabuntong hininga ito.

"Pero. Kailangan na kasi Nak. baka hindi ka maka graduate---" Nag Sing Language ako sa kaniya.

Natatakot po ako kasi ako.

"Gusto mo bang ilipat na lang kita sa ibang school? Doon sa pinapasukan nang Anak ng kaibigan ko katulad mo rin yung anak niya---" Mabilis akong umiling bago na pakagat sa labi nahihiyang nag Sign language ulit ako.

''Ah, wag na po pala Ma, pipilitin ko na lang pong pumasok ulit. Alam ko naman na nahihirapan na kayo sakin. "

Bago ako napayuko.

"Ang dalaga ko talaga halika nga dito. " Mabilis akong umusog papalapit dito saka ako nito niyakap.

"Inaalala lang kita Ashee. baka hindi mo kasi matagalan ang ganong klaseng school laluna't special ka. At sila. Ay Normal mahirap silang intindihin ka laluna sa kalagayan mo. " Nag sing, Muli ulit ako.

''Kakayanin ko na po Ma. Isang taon na lang naman po. "

"Sigurado ka? " Tumango ako bago nag sulat sa Notebook.

"Opo. "

Sagot niya sa sinulat sa Notebook.

"Siya sige kung yan ang gusto mo. Basta kapag nagka problema lapit ka lang kay Teacher Nikki ah, para masabihan niya ako kung may nangyari. " Sagot nito sa pamamagitan nang Sign language.

Saka ako tumango at ngumiti nang tipid. Ako din naman ang nag prisinta na pumasok sa normal na Unibersidad, dahil gusto kung malaman ng lahat na kaya ko rin maging normal at makipag sabayan sa ibang mga Tudyante na walang mga kapansanan tulad ko. Alam naman ko naman na hindi ako pwede sa ganto school may mga school din naman saki para sa mga katulad ko Pero. mas pinili ko makisalamuha sa mga Normal nag babakasali kasi ako na baka may tatanggap sa kalagayan ko buti nga mabait ang principal ng school kahit papaano ay pinag bigyan nito sa nais ko.

Pero. Sabi ko nga hindi na rin mawawala ang panunukso sa tulad ko kaya kahit ayaw ko nang pumasok ay hindi na din pala pwede. dahil alam ko naman din na mas lalong mahihirapan ang aking Mama. gusto kung ipakita sa kaniya na kaya ko.