054 กลุ่มนั้นเหมือนหนังเจ้าพ่อเซียงไฮ้เลยนะคะ

1247 Words

ตติยาเดินควงแขนจูงมือหนุ่มเสื้อน้ำเงิน พูดคุยถูกคอเหมือนรู้จักกันมานาน ชายหนุ่มถูกใจเธอใช่เล่น พอคุยด้วยตติยาไม่ใช่มีดีแค่ความสวยอย่างเดียว แต่ยังฉลาด ฐานะทางบ้านคงพอใช้ได้อยู่ ตติยาปล่อยตัวกว่าปกติเพราะได้ผ่อนคลายจากการเฝ้าไข้ดูแลเอกสิทธิ์ “เหมือนเราเป็น กขค.เลยนะครับ” หนุ่มแว่นเอ่ยกับสิปาง “นั่นสิคะ เราหาทางปลีกตัวแล้วค่อยเจอกันในงานเลี้ยงดีไหม” สิปางเสนอแนะ “เดินไปอีกหน่อยมีกิจการของครอบครัวผม เราแกล้งแวะตรงนั้นดีไหมครับ” “ดีเลยค่ะ ชั้นก็เดินเมื่อยแล้วได้พักขาบ้างก็ดี” “เราอยากแวะเช็คเรื่องงานนิดหน่อยน่ะ จะพาสิปางไปนั่งพักด้วย” หนุ่มแว่นเดินไปคุยกับหลัน “สักหกโมงเย็น พวกเราค่อยพาตติยากับสิปางไปร้านเสื้อผ้า ลื้ออ้างชื่ออั้วเช่าชุดได้เลย สองทุ่มเจอกันหน้างานเลี้ยง ลื้อจะได้พาอั้วกับตติยาเข้างาน” หลันจัดตารางเวลาให้เสร็จ “โอเค” หนุ่มแว่นรับคำ “คุณสิปางทนแว่นมันหน่อยนะครับ หมอนี่มันบ้างาน” หลันตบไหล่เพื่อน พอเข้าไปสิปางถึงเพิ่งรู้ว่าสถานที่นี้นอกจากเป็นกิจการแล้วยังเป็นบ้านของหนุ่มแว่นด้วย แค่ย่างเท้าเข้าไปทุกคนก็หันมาโค้งคำนับนายน้อย สายตาทุกคู่เพ่งมาที่เธอ ได้ยินเสียงซุบซิบว่าเป็นครั้งแรกที่นายน้อยพาผู้หญิงเข้าบ้าน หนุ่มแว่นถูกลูกน้องเรียกตัวไปเรื่องงาน เขาจึงพาเธอมานั่งโต๊ะรับแขกและให้คนงานเตรียมชาจีนกับอาหารว่างให้ สิปางว่างจัดเลยหยิบหนังสือภาษาจีนแถวนั้นมาเปิดอ่านเล่น “พี่อ่านภาษาจีนออกด้วยหรือ” สาวน้อยผมเปียสองข้างอายุประมาณ ม.ปลายถามสิปาง “ออกค่ะ” สิปางยิ้มรับ “ภาษาอังกฤษล่ะ” “ได้ค่ะ” “ช่วยสอนการบ้านหนูหน่อยสิ” “ได้จ๊ะ” สาวน้อยผมเปียเอาการบ้านวางบนโต๊ะให้สิปางช่วยสอน สักพักเธอแอบทำมือเป็นสัญญาณ ‘โอเค’ ให้คนที่บ้าน สอนเสร็จสาวน้อยก็วิ่งกลับโดยไม่ลืมขอบคุณ สิปางอมยิ้มน่าจะอายุใกล้เคียงกับกิ๊ก แต่น่ารักบ๊องแบ้วกว่าเยอะเลย ทำไมหนูกิ๊กถึงได้นิสัยแตกต่างจากเด็กปกตินักนะ ต่อจากสาวน้อย ม.ปลายก็เป็นหญิงชราผมขาว เข้ามานั่งพูดคุยถามเรื่องส่วนตัวของเธอ สิปางยิ้มแย้มตอบพลางรินน้ำชาให้ เรื่องไหนไม่อยากตอบก็หาทางบ่ายเบี่ยงอย่างสุภาพ หญิงชรายิ้มอย่างพอใจ สาวสวยจัดอายุใกล้เคียงกับสิปางย้อมผมน้ำตาลทองยืนกอดอกมองเธอหัวจรดเท้า “ใส่กระโปรงสั้นจัง” “ค่ะ” สิปางยังยิ้ม พอรู้ว่าสิปางทำงานบริษัทด้านบันเทิงก็พูดกระแนะกระแหนะเธอ สิปางยังยิ้มรับหน้าตาเฉย จนหนุ่มแว่นกลับมา “หาเรื่องอะไรเพื่อนพี่” หนุ่มแว่นมองอย่างไม่ไว้ใจ “เปล่าสักหน่อย” สาวสวยหันหลังเดินหนี “ขอโทษนะครับ ลูกพี่ลูกน้องผมทำกิริยาไม่สุภาพ น้องเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณป้าเลยเอาแต่ใจไปหน่อย คุณคงไม่เคยเจอเรื่องนี้ ตกใจมากไหมครับ” “ไม่เลยค่ะ เจอบ่อย ชินแล้วค่ะ” สิปางคิดในใจว่าแค่นี้ยังน้อย ลองเจอฤทธิ์หนูกิ๊กหรือคู่ควงท่านรองที่มาชี้หน้าด่าเธอปาวๆสิ “ชินแล้ว ?” “ชั้นเป็นผู้ช่วยเลขาน่ะค่ะ ต้องรองรับอารมณ์เจ้านายเลยชิน แถมน้องๆของคุณเหมือนแกล้งเล่นมากกว่าไม่ได้รังเกียจอะไรชั้นจริง” “ได้เวลาแล้วผมจะพาคุณไปเลือกชุดนะครับ” “จะไปไหนกัน” หญิงชราผมขาวถาม “ร้านเสื้อผ้าของหลันครับ จะหาชุดกี่เพ้าใส่ไปงานเลี้ยงคืนนี้ให้สิปาง” “ไม่ต้อง กี่เพ้าที่บ้านเรามีเยอะแยะ เด็กๆพาแฟนนายน้อยไปแต่งตัวสวยๆออกงานคืนนี้” หญิงชราปรบมือเรียกเด็กในบ้าน สาวๆวิ่งกรูกันมาลากสิปางไปเปลี่ยนชุด แม้แต่สาวสวยย้อมผมสีน้ำตาลทอง หนุ่มแว่นตาค้างมองสิปางในชุดกี่เพ้าแหวกสูงถึงสะโพก “เหมาะมากอาตี๋ ลื้อเข้าใจหาแฟนจริงๆ” อาม่ามองอย่างปลาบปลื้ม “ขายาวสวยใส่ชุดกี่เพ้าเหมาะจริงๆอาม่า หมวยช่วยทำผมให้ด้วย สวยไหมพี่ตี๋” สาวสวยย้อมผมทองยืดอกภูมิใจกับทรงผมที่เธอช่วยทำ “มะ ไม่ใช่แฟนครับ” หนุ่มแว่นหน้าแดง “ไม่ใช่แฟน งั้นลูกสะใภ้” อาม่าหัวเราะ “ไปกันใหญ่แล้วอาม่า” ส่วนตติยาแอบโทรหาเอกสิทธิ์ระหว่างลองชุด เอกยืนยันว่าอยู่คนเดียวได้ ให้ตติยาเที่ยวให้สนุกไม่ต้องห่วงเขา “ถ่ายรูปแฟนใหม่มาให้ดูด้วยนะพี่ อยากเห็นว่าหล่อแค่ไหน” เอกแซว ........................................... หนุ่มแว่นควงสิปางในงานด้วยความภูมิใจ ทั้งที่เพิ่งเจอกันวันแรก แถมตอนแรกจีบเพราะโดนหลันลากเขาไปด้วย แต่ยิ่งเห็นยิ่งชอบผู้หญิงคนนี้ ท่าทางเรียบร้อยและออกงานไม่ขัดเขิน รับประทานอาหารบนโต๊ะจีนอย่างมีมารยาท รู้ประเพณีจีนเป็นอย่างดี เพียงไม่นานคนบนโต๊ะก็ปลื้มสิปาง แซวพ่อของหนุ่มแว่นว่าเข้าใจหาลูกสะใภ้ “คุณคะ ผู้ใหญ่เข้าใจผิดกันหมดแล้ว ทำยังไงดี” สิปางกระซิบถามหนุ่มแว่น “ขอโทษครับ คือ... คือ.. ผม...” ความจริงเขาดีใจที่คนอื่นเข้าใจผิด เลยไม่อยากแก้ความเข้าใจผิดนัก “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าคุณลำบากใจก็ช่างเถอะ” สิปางยิ้มสงสารชายหนุ่มตรงหน้า เธอคิดว่าเขาตกกระไดพลอยโจนเพราะถูกเพื่อนแกล้ง สิปางคีบอาหารใส่จานชายหนุ่มเมื่อเห็นเขาทำอาหารตกอีก เพื่อนร่วมโต๊ะแซวพ่อของหนุ่มแว่น “ปกติเห็นอาตี๋ใช้ตะเกียบคล่องนะครับ วันนี้เป็นอะไรแค่หยิบหอยจ้อชิ้นเดียวยังหล่นแล้วหล่นอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้างานเป็นขบวนใหญ่เรียกความสนใจจากผู้คนในงานได้เป็นอย่างดี เสียงทักทายเซ็งแซ่ สิปางมัวแต่คีบก้างปลาออกให้หนุ่มแว่น เพราะมัวแต่แวะทักทายคนนั้นคนนี้ทำให้คนทั้งขบวนเดินล่าช้า สิปางเขี่ยก้างปลาเสร็จเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนโดดเด่นที่สุดในงาน “กลุ่มนั้นเหมือนหนังเจ้าพ่อเซียงไฮ้เลยนะคะ ถ้าพ่อชั้นได้มาเห็นฉากนี้คงดีใจน่าดู” สิปางหัวเราะคิกคัก นึกถึงหนังจีนที่พ่อของเธอชอบ “กลุ่มเฮียซุ่นครับ หัวหน้าแก๊งค์พยัคฆ์ เจ้านายใหญ่ของพ่อผม” สิปางยิ้มค้างเมื่อเห็นคนใส่ชุดจีนเดินนำหน้าควงผู้หญิงวัยสามสิบปลายแต่งหน้าจัด ต่อให้เสื้อผ้าบุคลิกเปลี่ยนไปยังไงเธอก็จำได้ ...เสกสรรค์... “สิปาง สิปาง เป็นอะไรไปครับ” หนุ่มแว่นเรียก “ขอ ขอโทษค่ะ ชั้นเห็นรู้จักในกลุ่มนั้น แต่คงไม่ใช่แค่หน้าเหมือนมากกว่า” สิปางเอามือทาบอก จริงสิ เสกสรรค์กับลูกปัดบอกว่ามีงาน อาจมาทำงานก็เป็นได้ “หลันกับเพื่อนของคุณมาแล้ว ผมขอตัวไปรับเพื่อนก่อนนะครับ คุณอยู่คนเดียวได้นะ” “ได้ค่ะ” สิปางฝืนยิ้ม ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more