062 กราบเท้าขอขมาพี่เอกเดี๋ยวนี้
1385 Words
“พ่อเป็นอะไรรึเปล่าคะ ทำไมยังไม่นอนอีก” ตติยาเห็นพ่อนั่งหน้าเครียด
“งานมีปัญหาน่ะลูก สินค้าที่สั่งเค้าขอให้จ่ายเงินก่อนไม่ให้เครดิตเหมือนปกติ ของที่ค้างสต็อกอยู่ก็หาที่วางขายยาก บริษัทโฆษณาเจ้าประจำก็ไม่ยอมรับทำงาน พ่อต้องจ้างบริษัทเล็กๆทำให้ แต่ผลงานออกมาไม่ดีเลยลูก”
“ประดังเข้ามาเวลาเดียวกันเลยหรือคะ”
“ใช่ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ช่วงนี้ช่วยประหยัดหน่อย ลูกใช้เงินเดือนตัวเองไปก่อนนะลูก พ่อหมุนเงินไม่ทัน”
“ค่ะพ่อ”
ตติยารับคำ แต่ดูจากอาการของพ่อแล้ว ไม่น่าจะใช่แค่หมุนเงินไม่ทัน
“ยกเลิกการจองสถานที่ ทำไมละครับ ผมจองไว้ล่วงหน้าหลายเดือนแล้ว มีงานอื่นมาชนหรือครับ”
“เปล่าครับ คือเจ้าของบริษัทได้รับคำสั่งมาให้ยกเลิกเฉพาะของคุณน่ะครับ”
“เฉพาะของผม เพราะอะไรครับ อย่างนี้ผมจะเอาสินค้าในสต๊อกไปปล่อยที่ไหน งานแสดงสินค้านี้ก็มีแค่ปีละสองครั้ง ถ้าพลาดหนนี้ผมต้องรออีกครึ่งปีเลยนะครับ”
“ในฐานะที่รู้จักกันมานานนะคุณ ผมถามจริงๆ คุณไปมีเรื่องอะไรกับคุณกนกกรรึเปล่าครับ”
“ไม่มีครับ เขาขายสินค้าแนวเดียวกับผมหรือครับ”
“ไม่ใช่ครับ เธอเป็นลูกสาวเจ้าของสถานที่ครับ ปกติเธอไม่ค่อยมาวุ่นวาย แต่หนนี้อยู่ๆเธอก็สั่งตรงมาถึงเจ้าของบริษัทจัดอีเวนต์เลยว่า ห้ามบริษัทของคุณใช้พื้นที่อีก เธอคุมกิจการแทนแม่ของเธอ พวกเราเลยต้องยอมน่ะครับ”
“เธอ ? ผู้หญิง ?”
“ใช่ครับ คุณลองนึกดูดีๆ ว่าเคยมีปัญหากับผู้หญิงตัวเล็กๆตาคมๆอายุราว 17 ปีรึเปล่า ผมช่วยคุณได้เท่านี้ละครับ ขออภัยด้วย”
“ไม่รับขนส่งสินค้า ???”
“ครับ บริษัทของคุณอยู่ในรายชื่อบัญชีแดงห้ามรับขนส่งครับ”
“บัญชีแดงนี่คือ บริษัทอันตรายที่จ่ายเงินก่อนหรือจ่ายเงินค่าขนส่งมากกว่าปกติก็ไม่รับนี่ครับ พวกของมีปัญหา เช่น ยาเสพติด อาวุธสงคราม บริษัทผมทำการค้าสุจริตนะครับ สินค้าก็เป็นของทั่วไป ทำไมถึงไม่รับครับ”
“เออ ผะ ผมไม่ทราบครับ ผมดูตามรายชื่อในบัญชีที่มีครับ”
“เกิดผิดพลาดอะไรสักอย่างรึเปล่าครับ ผมขอคุยกับผู้มีหน้าที่รับผิดชอบได้ไหมครับ”
พ่อของตติยารอพนักงานต่อสายให้จนได้คุยกับผู้รับผิดชอบ
“ครับ เจ นาวาพาณิชย์ครับ ไม่ทราบมีปัญหาอะไรหรือครับ”
“คุณเจ เจ้าของบริษัทนาวาพาณิชย์หรือครับ ผมนึกว่าคนอื่นรับผิดชอบเรื่องนี้”
“ปกติก็ใช่ครับ ลูกน้องผมรับผิดชอบ แต่เคสของคุณคนแจ้งรายชื่อห้ามขนส่งเข้ามาคือเลขาของพี่ชายผม กิ๊ก กนกกร ผมเช็คข้อมูลแล้วสินค้าคุณไม่มีปัญหาอะไร น่าจะห้ามขนส่งเพราะเรื่องส่วนตัวครับ ผมคุยกับคุณโดยตรงเพราะสงสาร ถ้ารายชื่ออยู่ในบัญชีอันตราย สมาคมขนส่งทางเรือและขนส่งทางอื่นก็จะมีรายชื่อนี้ด้วย เป็นความร่วมมือของบริษัทขนส่งด้วยกันนะครับที่ไม่รับขนสินค้าอันตราย”
“คุณรู้ว่าสินค้าผมปกติ แต่คุณยังห้ามหรือครับ”
“ผมขอโทษจริงๆครับ กนกกรเป็นที่ปรึกษาพิเศษของบริษัทเรา กว่าจะเรียกตัวมาช่วยงานได้แต่ละครั้งยังยากเย็น ถ้าเราไม่ห้ามขนส่งสินค้าของบริษัทคุณ อาจทำให้กนกกรไม่พอใจ พูดตรงๆผมไม่อยากมีปัญหากับเด็กคนนี้นะครับ ถ้าจะให้ผมแนะนำ ผมว่าคุณไปคุยกับน้องเค้าโดยตรงเองดีกว่า ผมรู้จักเด็กคนนี้พอควร คิดว่าช่วงนี้คุณคงไม่ใช่มีปัญหาแค่เรื่องขนส่งสินค้าอย่างเดียวแน่ ใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับ ผมมีปัญหาหลายเรื่องเลย อยู่ๆก็ประดังมาพร้อมกัน”
“ถ้างั้นก็ใช่เลยครับ ต้นเหตุมาจากกิ๊ก กนกกร คุณแก้ปัญหาอย่างคุณทำอยู่ตอนนี้ก็แก้แค่ปลายเหตุ ผมแนะนำซ้ำอีกครั้ง คุณควรคุยกับน้องเค้าโดยตรงครับ”
พ่อของตติยาขนลุกทั้งตัว เด็กคนนั้นน่ะหรือที่ทำบริษัทของเขามีปัญหาได้ เด็กผู้หญิงอายุแค่ 17 ปีท่าทางงอแงติดแฟนคนนั้นน่ะหรือ มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น เขาคิดถึงแฟนของกิ๊ก เอกสิทธิ์...ใช่แล้ว...ไอ้หนุ่มท่าทางร้ายกาจนั้น เขากดเบอร์มือถือลูกสาว
“ติ พ่อขอให้ติช่วยอะไรพ่อหน่อยได้ไหมลูก”
“ได้ค่ะพ่อ เสียงพ่อไม่ดีเลย สถานการณ์บริษัทแย่มากหรือคะ”
“แย่มากลูก มากๆเลย พ่อต้องพึ่งลูกให้ช่วยเหลือแล้ว พ่ออยากให้ลูกนัดทานข้าวกับกิ๊กและเอกสิทธิ์อีกครั้ง ขอด่วนที่สุด”
ตติยารีบติดต่อกิ๊ก แต่กิ๊กไม่ยอมรับนัด เธอต้องติดต่อขอให้เอกช่วย จึงได้นัดทานอาหารตอนเย็นวันนั้นเลย
...........................................
เอกสิทธิ์โอบไหล่แฟนสาว กิ๊กป้อนปลาดิบให้เอกในร้านเดิมกับที่เคยนัดพ่อของตติยา
“ขอร้องล่ะหนู จะให้ผมทำยังไงหนูถึงจะยอมเลิกรา”
ตติยาเริ่มรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอหันไปมองหน้าเพื่อนด้วยสายตาวอนขอความช่วยเหลือ เอกพยักหน้ารับ
“กิ๊กจ๋า คุณลุงก็มาขอโทษกิ๊กแล้ว กิ๊กอยากให้คุณลุงทำอะไรก็บอกไปสิครับ”
“ที่ลุงว่ากิ๊กเกาะพ่อแม่กินก็โกรธนะ แต่ไม่เท่าไหร่ กิ๊กโดนว่าบ่อยละ กิ๊กเข้าใจกิ๊กดูเด็ก รูปร่างหน้าตาก็เด็กกว่าอายุจริงอีก คนเข้าใจผิดเป็นเรื่องปกติ กิ๊กโกรธที่ลุงมาหาว่าเอกหลอกกิ๊ก แถมโยนเงินให้เอกเหมือนขอทานอีก”
“ลุงขอโทษ ลุงผิดไปแล้ว เอกลุงไหว้ล่ะ” พ่อของตติยาพนมมือไหว้เอกสิทธิ์
“น่า นะ นึกว่าสงสารพี่ตติยาก็ได้ พี่เค้าทำท่าจะร้องไห้อยู่แล้ว ยังไงพี่ติก็เพื่อนเอก นะกิ๊กนะ” เอกลูบไหล่หอมแก้มกิ๊ก คลอเคลียเอาใจแฟนสาว
“ถ้าพี่ตติยาร้องไห้ พี่เอกจะเศร้าไปด้วยใช่ไหมคะ” กิ๊กมองเอกกับตติยาสลับกัน
“ใช่ครับ”
“ก็ได้ค่ะ ให้คุณลุงกราบเท้าขอขมาพี่เอก แล้วกิ๊กจะยกโทษให้”
ตติยากับพ่อตะลึงตาค้าง เอกถอนหายใจโล่งอก
“ทำเถอะ นี่ถือว่าเบาที่สุดแล้ว อะไรก็ไม่ต้องเสีย” เอกบอก
“ลุงยอม ให้ลุงทำอะไรก็ยอม ลุงต้องทำที่ไหนหนู”
“ที่นี่... ตรงนี้... เดี๋ยวนี้... แล้วกิ๊กจะยกโทษให้”
พ่อของตติยาลุกจากเก้าอี้ก้มตัวกับพื้น กิ๊กถอยออกมายืนห่างออกไปเว้นที่ให้พ่อของตติยากราบเอก พ่อของตติยาน้ำตานองหน้าพนมมือกราบเอกกับพื้น
ตติยาปิดปากร้องไห้ เธอไม่เคยเห็นพ่อเธออับจนหนทางขนาดนี้ บ้านเธอทำธุรกิจล้มลุกคลุกคลานมาหลายครั้ง เคยต้องขายบ้านขายรถ เคยถูกเจ้าหนี้ตามทวงเงิน แต่ไม่มีครั้งไหนที่พ่อถึงต้องก้มตัวกราบกราน คนแถวนั้นเริ่มหันมามองเมื่อเห็นชายวัยกลางคนก้มตัวลงกราบหนุ่มวัยรุ่นกลางร้านอาหาร
“พูด... ดังๆ...” กิ๊กสั่ง
“ลุงขอโทษเอกด้วยครับ ที่พูดจาดูถูกเอก ลุงผิดไปแล้ว”
“จำเอาไว้นะ อย่าได้ดูถูกแฟนของกิ๊กอีก” กิ๊กชี้นิ้วเกือบชนหัวพ่อของตติยา
ตติยามองกิ๊กอย่างเหลือเชื่อ เด็กคนนี้ที่เธอคิดว่าหลอกง่าย ง้อแป๊ปเดียวก็หาย คนที่ยกโทษให้เธอง่ายๆเพราะอาหารที่เธอทำหรือเค้กช็อคโกแลตใช่ไหม นี่เป็นกิ๊กคนเดียวกับที่เธอคิดว่าน่ารักนักหนาใช่ไหม
“พี่เอกไม่เคยหลอกกิ๊ก กิ๊กไม่ใช่คนที่จะให้คนอื่นมาหลอกง่ายๆ” กิ๊กกล่าวทิ้งท้ายก่อนเดินเฉียดหัวพ่อของตติยาออกจากร้านอาหารไป
“รถจอดอยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมพาไป พี่ติเคลียร์ค่าอาหารแล้วตามไปนะครับ” เอกพยุงพ่อของตติยาขึ้นมา
...........................................
- Writer
