ตื่นขึ้นมาอีกที เห็นยัยกิ๊กกำสีเทียนละเลงบนสมุดภาพระบายสี...ของเด็ก...
อืม ปกติแอร์เค้าเอาไว้แจกเด็กนี่ ลงสียังไงทุเรศเชียว ไร้หัวศิลปะอย่างสิ้นเชิง โจจับมือกิ๊กช่วยระบายให้ตรงกรอบ อีกมือหยิบสีเทียนแท่งใหม่คอยเปลี่ยนให้แล้วช่วยระบายลงสมุด เออ...ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนหน่อย
ฝรั่งวัยกลางคนลงพุงมองมาทางเขาด้วยสีหน้าที่ดีกว่าหนก่อน พอเขาเงยหน้าขึ้นไปสบตา ฝรั่งพยักหน้าทักทายและยิ้มให้ โจฝืนยิ้มกลับ
“อาหารค่ะ” แอร์โฮสเตสนำอาหารมาเสิร์ฟ
โจช่วยกิ๊กเก็บสมุดภาพระบายสี แอร์สาววางอาหารแล้วยิ้มให้กิ๊ก
“ไม่มีของเด็กหรือคะ” กิ๊กถาม
“ของเด็กต้องแจ้งก่อนขึ้นเครื่องนะคะ”
แอร์สาวบริการโจอย่างไม่เต็มใจ
อะโห...กระผมโดนสาวเมินครับ ถ้ากลับไทยเอาไปเล่าจะมีใครเชื่อไหมเนี่ย
สจ๊วตรูปหล่อยื่นกล่องอาหารเด็กให้กิ๊ก
“ของเหลือจากชั้นประหยัดครับ ไม่ทราบรังเกียจรึเปล่า”
“ไม่รังเกียจค้า ขอบคุณมากค้า” กิ๊กพนมมือไหว้ ร
