สะดุ้งตื่นอีกทีตอนได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียดและร่างของชายหนุ่มทุ่มตัวนอนหงายหลังจนเตียงสะเทือน เอกกางแขนขาแผ่หลาทับกระดาษเป็นร้อยบนเตียง บางส่วนปลิวหล่นบนพื้น โน้ตบุ้คเปิดวางข้างตัว กระดาษแผ่นหนึ่งปลิวมาตกบนตัวของตติยาด้วย เธอมองนาฬิกาตีหนึ่งกว่าแล้ว
“เออ...กระดาษพวกนี้” เธอหยิบกระดาษที่หล่นบนตัวออก
“ไม่ใช่แล้ว ทิ้งไปเหอะ” พูดจบคนพูดก็ปิดเปลือกตาหลับอย่างรวดเร็ว เสียงหายใจเป็นจังหวะแบบคนหลับสนิท
ตติยาเก็บกระดาษรวบเป็นกองไม่กล้าทิ้ง ปิดโน้ตบุ้ควางบนโต๊ะหัวเตียง ถอดแว่นสายตาเก็บใส่กล่องให้ ดูสิหลับไปโดยที่ยังใส่แว่นอยู่เลย เธอห่มผ้าให้หนุ่มน้อยที่หลับปุ๋ย สาวรุ่นพี่นอนตะแคงมองชายหนุ่มตรงหน้า หลับแบบนี้ค่อยเหมือนวัยรุ่นธรรมดาหน่อย
ถ้าไม่นับเรื่องฉลาดเกินคน นิสัยของเอกสิทธิ์ก็เหมือนเด็กหนุ่มวัยมหาวิทยาลัยทั่วไป เทียบกับตอนเข้าโหมดลุยงานยาวหลายชั่วโมงเมื่อกี้ยังกับคนละคน เธอรู้ว่าเอกไม่ช
