020 ผมจะอยู่กับแฟนที่ไทย
1302 Words
เสียงโทรศัพท์ดังแทรก เอกรับสาย
“ครับๆ...กำลังคุยครับ... เรื่องส่วนตัวครับ... จะรีบคุยรีบกลับขึ้นไปครับ...”
“ผมไม่ทำงาน ผมมีแฟนแล้ว อย่าเสนอผู้หญิงมาอีก OK” เอกรีบตัดบท เขาเปิดภาพถ่ายคู่กิ๊กในมือถือให้ซาร่าดู
“น้องสาว Sister น่ารัก” ซาร่ายิ้มแย้มจ้องมือถือ
“ไม่ใช่น้องสาว แฟน Girlfriend แฟนเป็นคนไทย ทำงานบริษัทนี้ อยู่เมืองไทย ผมจะอยู่กับแฟนที่ไทย ผมไม่ไปทำงานอเมริกา Are you understand ? คุณเข้าใจไหม”
เสียงมือถือดังอีกครั้ง
“ครับ... ครับหัวหน้า... คุยจะเสร็จแล้วครับ... จะรีบขึ้นไปครับ”
“เข้าใจ ซาร่าขอโทษ ซาร่าจะบอกหัวเน่า เอ็ดเวิร์ดมีแฟน เอ็ดเวิร์ดไม่ทำงานแล้ว” รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของซาร่า เธอเก็บเอกสารด้วยมือสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม
เอกมีสีหน้าหนักใจ เสียงหัวหน้าแผนกโวยวายมาตามสาย
“เอกไปเถอะ เดี๋ยวพี่ดูแลเอง” ตติยาหยิบเก้าอี้มานั่งข้างซาร่า เอามือลูบไหล่ปลอบ
“ฝากด้วยนะครับพี่”
พอร่างเอกสิทธิ์พ้นประตูห้อง ซาร่าก็เอามือปิดหน้าปล่อยโฮเต็มที่ ตัวสั่นสะท้าน
“No No No ซาร่าอยากคู่นอนกับเอ็ดเวิร์ด ซาร่าไม่ต้องการคู่นอนกับคนอื่น”
ตติยากอดปลอบ เธอเคยผ่านการอกหักมาหลายครั้ง เคยปลอบเพื่อนอกหักมาก็มาก ตติยามองออกว่า ซาร่าท่าทางไม่เหมือนร้องไห้เพราะอกหัก แต่ร้องไห้เหมือนหวาดกลัวมากกว่า
พอเข้ามาใกล้ถึงเห็นว่าซาร่าใช้คอนซิลเลอร์ปกปิดแผลเป็นหลายแห่ง บ้างเป็นรอยเก่า บ้างเป็นรอยใหม่ บางรอยเหมือนถูกกัด ตติยาอยู่ใกล้พอมองลอดชุดเดรสคอลึกลงไปเห็นหน้าอกมีรอยเขียวช้ำปนดำทั่วอก ผู้หญิงคนนี้ถูกทำร้ายร่างกาย ตติยากลืนน้ำลาย น้ำตาซึมขึ้นมา เธอกอดซาร่าแน่น
รุ่นพี่แผนกต้อนรับแง้มประตูมองเข้ามา แล้วค่อยๆ ปิดประตูกลับคืนแบบไม่มีเสียง ซาร่าร้องสักพักจนดีขึ้น
“ขอบคุณ คุณสวย Beauty face, Inner Beauty สวยจากภายใน” ซาร่ายิ้มให้อย่างอ่อนหวานก่อนจากไป
...........................................
รุ่นพี่มองตติยาเดินกลับไปทำงาน
“อย่าอินมากไป ต้องเจออะไรอีกเยอะ เธอพักก่อนเถอะ ล้างหน้าแล้วแต่งหน้าใหม่ด้วย พี่ดูแลเคาน์เตอร์คนเดียวได้”
ตติยาเดินมาร้องไห้ข้างบันได เธอเกลียดผู้หญิงโสเภณี เธอดูถูกผู้หญิงขายตัวเพื่อเงิน แต่ตอนนี้เธอร้องไห้ให้กับซาร่า เธอเกลียดตัวเองที่เห็นซาร่าครั้งแรกก็ดูถูกว่ามาตามตื๊อเอก ตติยาเชื่อว่าเอกไม่ทำร้ายผู้หญิงแน่นอน สำหรับซาร่าการเป็นคู่นอนของเอก อาจคือการรับประกันความปลอดภัย อาจไม่โดนทำร้ายร่างกายเหมือนคู่นอนคนอื่น
เอกโทรตามตติยา “พี่อยู่ไหน เดี๋ยวผมไปหา”
“งานเสร็จแล้วหรือ” ตติยาถามเมื่อเอกเดินมายืนพิงผนังข้างเธอ
“เสร็จแล้วครับ พอลงมาซาร่าก็กลับไปแล้ว พี่ก็หายไปอีกคน”
ตติยาหยุดร้องไห้สักพักแล้วก่อนเอกมา เธอได้แต่ยืนเงียบด้วยความหดหู่
“ผมไม่รู้หรอกนะ ทำไมซาร่ามาทำงานนี้ หน่วยงานเค้าเสนอผู้หญิงมาให้ ผมก็บอกแค่ เอาหน้าอกใหญ่ๆ ทำงานบ้านได้ ตามประสาผู้ชายอะนะ ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกพี่ เค้าเสนอผู้หญิงให้มานอนฟรีก็เอา ก่อนซาร่าก็มีผลัดเปลี่ยนมาหลายคนเหมือนกัน เบื่อก็ขอเปลี่ยนคนใหม่
ตอนเจอซาร่าหนแรกเนื้อตัวมีแต่แผล ซาร่าทำงานดี ตามใจผมทุกอย่าง ไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์ อย่างอื่นก็ด้วย ทำความสะอาดห้องพัก หัดทำอาหาร หัดภาษาไทยทั้งที่อ่านหนังสือไม่ออก พอว่างจากงาน ผมก็สอนหนังสือให้ บอกเค้าหัดทำอาหาร อนาคตพอเลิกอาชีพนี้จะได้ทำมาหากินอย่างอื่นได้”
“ตอนอยู่กับเอก ซาร่าคงมีความสุขมากนะ”
“คงใช่พี่ เท่าที่รู้ก่อนมาเป็นคู่นอนผม เค้าโดนมาเยอะ ผมไม่ใช่คนดีอย่างที่เค้าคิดหรอกพี่ คนอื่นก็เหมือนผมนั่นแหละ บางคนอยู่ไปสักพักรักกันแต่งงานกันก็มี เผอิญซาร่าโชคร้ายโดนส่งไปให้คนเหี้ยๆ มากกว่า”
“งานเก่าของเอก เค้าส่งผู้หญิงให้ทุกคนหรือ”
“เปล่าพี่ แค่ไม่กี่คนที่ได้ เฉพาะคนที่เค้าอยากดึงตัวไว้ทำงาน ถึงเอาเงิน เอาของ เอาผู้หญิงมาล่อ คนอื่นก็ได้เงินเดือนกับสวัสดิการตามปกติ”
“เอกประเภทล่อได้ด้วยผู้หญิงใช่ไหม เพราะเห็นยากจนจัง” ตติยาหัวเราะคิก
“ประมาณนั้นแหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่หัวเราะได้ละนี่ ผมไปทำงานแล้วนะพี่ ถ้ามีอะไรโทรเรียกละกัน”
“พี่อยากฟังเรื่องซาร่าอีก”
“คืนนี้เลิกงานแล้วไปห้องผมก็ได้ ผมจะเล่าให้ฟัง”
...........................................
ตติยาหาโอกาสแม่ไม่อยู่ เข้าไปปรึกษาพ่อ พ่อของเธอเป็น CEO บริษัทขนาดกลางแห่งหนึ่ง
“พ่อคะ มีงานที่เสนอผู้หญิงให้ด้วยหรือคะ”
“ยังไงลูก ?”
“แบบอยากดึงคนเก่งไว้ทำงาน ก็เสนอผู้หญิงมานอนด้วยน่ะค่ะ”
“มีลูก หลายครั้งพ่อไปติดต่องาน ทางนั้นก็เสนอผู้หญิงมาให้ ลูกค้าต่างชาติมาเมืองไทยมักขอผู้หญิงไทยเสมอ พ่อจำเป็นต้องเตรียมไว้ให้”
“แบบนั้นหนูพอทราบมาบ้างค่ะ หนูหมายถึงแบบให้มาอยู่กินด้วย ทำงานบ้านทำอาหารให้น่ะค่ะ”
“คล้ายเมียเช่านะหรือลูก มีบ้างนะ ต้องระดับใหญ่หรือคนเก่งจริงๆ บริษัทพ่อเคยเชิญต่างชาติมาทำงานในไทยแบบสัญญารายปี พ่อก็ให้ลูกน้องหาเมียเช่าให้ แต่เค้ายังโสดนะ อย่าเอาไปบอกแม่ล่ะ พ่อไม่อยากนอนนอกบ้าน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“ค่ะ ไม่บอก สัญญา” ตติยายิ้ม
“ถามทำไมหรือลูก”
“พนักงานในบริษัทเค้าคุยกันน่ะค่ะ ติเลยอยากรู้เรื่อง”
“บริษัทด้านบันเทิงก็แบบนี้แหละ คนสวยคนหล่อเยอะ บางครั้งนักการเมืองหรือเจ้าพ่อมาขอเด็กดื้อๆ ก็มี ติต้องทำใจไว้บ้าง หลับตาไว้ข้างนึงถึงจะอยู่ได้ ติอย่าไปยุ่งกับพวกเค้าก็พอ ปกติพวกนี้เค้าไม่ยุ่งกับพนักงานธรรมดาอยู่แล้ว”
“ค่ะพ่อ” ตติยารับปาก
“งานเป็นยังไงบ้างลูก พ่อเห็นหนูกลับไม่เป็นเวลา พ่อเป็นห่วง”
“งานยากกว่าที่คิดค่ะ แผนกต้อนรับบริษัทนี้เปิด 24 ชั่วโมง เลยต้องผลัดกันเข้าเวร พ้นโปรแล้วติจะลองหาห้องเช่าแถวนั้นดู”
“ขนาดติยังบอกว่ายากเลยหรือ”
“คนมาติดต่อเยอะมากกกกกกค่ะ ต่างจากบริษัทพ่อเลย คนมาติดต่อสารพัดรูปแบบ บางคนมานั่งตื๊อหลายชั่วโมงเพราะอยากเป็นดารา ดาราเด็กบางคนร้องไห้งอแง ติต้องไปหลอกให้เงียบ คนต่างชาติก็มีค่ะ มิน่าเค้าถึงหาคนพูดอังกฤษเก่งไปทำหน้าที่ต้อนรับ”
พ่อตั้งใจฟังลูกสาวเล่าเรื่องงาน
“ติได้เพื่อนร่วมงานคนละแผนกเป็นคู่รักกัน สองคนนี้น่ารักม้ากมากเลยค่ะ ติเคยเล่าให้พ่อฟังเรื่องน้องผู้ชายมาขอช่วยเลือกของขวัญให้แฟนน่ะค่ะ”
“คนที่ติทำกับข้าวไปให้กินเรื่อยๆ ใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ ติทำไปให้แลกกับเค้าช่วยงานติ เค้าสอนอะไรให้ติเยอะแยะเลย ฉลาดมากทั้งคู่เลยค่ะ บางทีตินั่งฟังน้องสองคนคุยกันเหมือนคนโง่เลย ฟังไม่รู้เรื่อง”
“ขนาดติยังบอกว่าตัวเองโง่ พ่ออยากเจอสองคนนั้นบ้างแล้ว”
...........................................
- Writer
