049 เขารู้ได้ยังไงว่าเธอรักคุณจิ๋ว
1358 Words
พออยู่ในห้องตัวเอง เสกสรรค์หอมแก้มและซุกไซ้ซอกคอสิปางระหว่างดูหนัง
“เดี๋ยวค่ะคุณเสก”
“น่านะ เมื่อกี้ยัยปัดมาขวางทีละ”
“ไปว่าเค้า นั่นห้องเค้านะคะ”
“นี่ห้องผม ไม่มีคนขวางละ ต่อเถอะ ขอผมจูบได้ไหม”
“ตะ ตะ แต่ว่า...”
“น่าขอจูบนิดเดียว”
“นิดเดียวนะคะ”
สิปางนึกว่าเสกสรรค์จะจูบแบบหนก่อนที่แตะปากกันเฉยๆ เลยยอมให้ เธอยื่นตัวประกบปากเข้ากับปากอุ่นชื้นของแฟนหนุ่ม พอจะถอยออกมากลับถูกจับหัวไว้ เสกสรรค์ยิ้มแพรวพราวเลียปากตัวเอง แล้วโน้มตัวลงมาจูบเร้าร้อนอ้าปากดูดริมฝีปากคนรัก สิปางเม้มปากแน่นไม่ยอมให้เสกสรรค์ใช้ลิ้นล่วงล้ำ ชายหนุ่มถอนปากถอยมามองหน้าคนรักด้วยความไม่พอใจ
“ไหนบอกให้ผมจูบไง คุณไม่ยอมผมเพราะคุณมีคนอื่นใช่ไหม” เขาต่อว่าเสียงเข้ม
สิปางตกใจกับท่าทีของแฟนหนุ่มที่เปลี่ยนไปกะทันหัน แถมยังต่อว่าเธอว่ามีคนอื่นอีก
“ใคร ? มันเป็นใคร”
“ใครอะไรคะ ชั้นมีคุณแค่คนเดียว”
“คุณรักผมไหม”
“เออ คือ...” สิปางลังเล เพิ่งจะคบกันถึงจะถูกใจชอบพอแค่ไหน แต่จะให้ตอบว่ารักเลยตอนนี้ มันไวไปสำหรับเธอ
“คุณไม่รักผมหรือ คุณรักใคร ไอ้จิ๋วใช่ไหม สิปางรักมันหรือ”
สิปางแทบช็อค ทำไมชื่อคุณจิ๋วโผล่มาได้ เสกสรรค์มองหน้าคนรักที่ซีดขาวลง
“คุณรักมันจริงๆด้วย” เสกสรรค์กัดฟันกรอด “บอกมาสิ คุณรักมันใช่ไหม”
สิปางหน้าซีดกว่าเดิม เขารู้ เขารู้ได้ยังไงว่าเธอรักคุณจิ๋ว ทำไมถึงทำท่าเหมือนโกรธเกลียดคุณจิ๋วนัก
“ชะ ชั้นขอโทษ” สิปางน้ำตาคลอ
“คุณไม่ยอมผมเพราะจะเก็บไว้ให้มันล่ะสิ” เสกสรรค์ตะโกนใส่หน้าสิปาง
“มะ ไม่ ชั้นไม่ได้คิด...”
ถึงเธอจะรักเขา แต่เขามีภรรยาแล้ว เธอไม่เคยคิดจะไปยุ่งเกี่ยวเลย ใช่ เธอยุแยงให้ตติยาแตกกับจิ๋วจริงเพราะความอิจฉาส่วนหนึ่ง อีกส่วนเพราะเธอเกลียดตติยาที่ทำให้คุณจิ๋วกับภรรยามีปัญหากัน
เธอไม่อยากเป็นแบบตติยา เธอแค่อยากมองคุณจิ๋วอยู่ห่างๆเท่านั้น เธออยากเห็นคุณจิ๋วกับภรรยาอยู่ด้วยกันแบบมีความสุข และตอนนี้เธอมีเสกสรรค์แล้ว ถึงจะยังไม่รักแต่เธอคิดว่าเธอจะรักเขาได้ในอนาคต สิปางน้ำตาไหล ทำไมแฟนของเธอถึงได้คิดว่าเธอจะเก็บอะไรให้คุณจิ๋ว
“ร้องไห้คิดถึงมันหรือ”
สิปางมองเสกสรรค์ด้วยความน้อยใจ เธอคงคิดผิดที่รีบตกลงเป็นแฟนกับเสกสรรค์ มันไวเกินไป เธอควรถอยห่างออกมาตอนนี้จะดีกว่า ค่อยๆให้เวลาเธอและเขาเรียนรู้กันมากกว่านี้
“ชั้นกลับบ้านดีกว่าค่ะ”
“ไม่ให้ไป” เสกสรรค์กอดเอวสิปางลากมานั่งบนตักตัวเอง
“คุณเสก ปล่อยค่ะ ไว้เราค่อยคุยกันวันหลังเถอะ รอคุณอารมณ์เย็นกว่า....”
สิปางพูดยังไม่ทันจบประโยค เสกสรรค์ก็ลากตัวเธอไปที่ฟูกนอน เขากดร่างสิปางลงกับที่นอน ขึ้นคร่อมและจูบอย่างรุนแรงจนปากเธอแตกเลือดออก สิปางอึกอักในลำคอน้ำตาไหลรินอาบแก้ม เสกสรรค์ใช้มือหน้าปิดปากสิปาง อีกมือถอดเสื้อและบราเซียร์ออก เธอขัดขืนแต่สู้แรงเสกสรรค์ไม่ได้แม้แต่น้อย
“อยู่เฉยๆ ผมไม่อยากให้คุณเจ็บ”
แต่สิปางยังดิ้นรน เธอใช้แรงน้อยนิดทุบตีผลักไสเสกสรรค์ เขาถอนใจเหนื่อยหน่ายคว้ากุญแจมือล็อคสิปางเข้ากับขาตู้หนังสือเหล็กขนาดใหญ่ เขาเอาผ้ายัดปากสิปางไม่ให้ส่งเสียงร้อง เธอเลยอยู่ในท่านอนหงายเปลือยอก มือทั้งสองข้างถูกกุญแจล็อคเหนือหัว เธอหวาดกลัวจนตัวสั่น
เสกสรรค์ลูบไล้หน้าอกเธอแล้วก้มลงดูดเม้มหัวนม มือใหญ่หยาบค่อยๆลูบแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน เอาหน้าซุกหน้าอกสิปาง ถูหน้ากับผิวเนื้อนวลของเธอ เธอหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัวแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกจึงค่อยๆลืมตา เสกสรรค์เก็บเสื้อผ้าของเธออย่างดี ใช้มือลูบให้เรียบหยิบใส่ไม้แขวน พับชุดชั้นในวางบนชั้น เขาลังเลสักพักก่อนย้ายที่เก็บเสื้อผ้าของเธอใส่ในตู้และล็อคกุญแจ
“ถ้าคุณไม่ร้องผมจะเอาผ้าออก”
สิปางพยักหน้า เสกสรรค์เอาผ้าออกจากปากและหยิบผ้าห่มมาคลุมให้สิปาง เขาขยับจอทีวีที่กำลังฉายหนังมาทางเธอ ตัวเองหลบมุมไปนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ สักพักจึงกลับมานั่งข้างเธอ
“คุณจะไม่หนีผมใช่ไหม ถ้าคุณสัญญาว่าคุณจะไม่หนีผมไปไหน ผมจะปลดกุญแจมือ”
“ค่ะ ไม่หนีไปไหน”
เสกสรรค์ปลดกุญแจมือ สิปางรีบควักผ้าห่มกอดกับอก ขยับตัวจนชิดผนังอีกด้านของฟูกนอน
“คุณกลัวผมหรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
สิปางเงียบไม่ตอบ พยายามกระถดตัวหนีห่างอีก
“ไม่ต้องหนีก็ได้ เดี๋ยวผมไปนั่งตรงอื่นเอง”
เสกสรรค์ถอยกลับไปนั่งอ่านหนังสือที่เดิม สิปางเหลือบมองเสกสรรค์เป็นระยะ เห็นเขาก้มหน้าอ่านหนังสือ เธอกระชับผ้าห่มแน่นขึ้นอีกเตรียมหาทางหนีทีไล่
วี๊ดดดด !!!! สิปางร้องเสียงหลง เมื่อเสกสรรค์ตะปบขาเธอลากจนเธอหงายหลังเปลี่ยนจากท่านั่งเป็นท่านอนอีกรอบ มืออุดปากเธอแน่น ตาลุกวาวจ้องเธอ
“ไหนบอกว่าจะไม่หนี” เสกสรรค์ตะคอก
สิปางนอนนิ่งเอื้อมมือลูบแก้มเสกสรรค์เบาๆเหมือนปลอบโยน เขาค่อยๆคลายมือออก
“ชั้นหิวน้ำค่ะ อยากดื่มน้ำเฉยๆ”
เสกสรรค์ยิ้มได้ หอมแก้มสิปางฟอดใหญ่แล้วเดินไปหยิบน้ำใส่แก้วมาให้ เขาเปลี่ยนมานั่งข้างเธอและโอบเอวแทน สิปางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถึงหนีก็คงยาก ยังไม่ทันถึงประตูเธอคงโดนจับได้อย่างว่องไวและอาจโดนทำร้ายหนักกว่านี้ แกล้งตามน้ำไปเรื่อยๆและหาทางให้เสกสรรค์ปล่อยตัวเธอเองดีกว่า
เท่าที่จับทางได้เขาเป็นประเภทยิ่งดิ้นยิ่งโดนหนัก พอเธอเงียบทางนั้นก็ค่อยๆถอยห่างและหยุดลวนลาม
เสกสรรค์จ้องร่องอกสิปางไม่วางตา สิปางทำเป็นมองไม่เห็น แกล้งดูหนัง เสกสรรค์จูบไหล่คลอเคลีย มือลูบไล้แผ่นหลังเปลือยของสิปาง จนสิปางทนแกล้งดูหนังต่อไม่ไหว
“คุณทำแบบนี้ทำไม” เธอถามเสียงสั่นเครือ
“ผมไม่อยากให้คุณหนี ผมกลัวคุณออกไปแล้วจะไม่ยอมมาหาผมอีก อยากคุยกันให้เคลียร์ก่อน”
“คุณถอดเสื้อให้ชั้นหนีไม่ได้หรือ”
“ขอโทษครับ ผมไม่อยากให้คุณกลัว แต่ผมไม่รู้จะทำยังไง”
“คุณไม่ถูกกับคุณจิ๋วหรือคะ”
“ใช่ ผมเกลียดมัน” เสกสรรค์ชักสีหน้าทันที ขมวดคิ้วอย่างขุ่นเคือง
เขากระชับร่างสิปางกอดแน่นขึ้น มือบีบต้นแขนสิปางแรงจนเธอเจ็บ สิปางเห็นท่าไม่ดี เธอควรหลีกเลี่ยงพูดถึงจิ๋วดีกว่า
“คุณอาบน้ำก่อนดีไหมคะ โกนหนวดเคราด้วย นะ นะ” เธอจูบกรามเสกสรรค์และใช้มือลูบเคราสากที่เพิ่งขึ้นหร่อมแหร่ม
“อ้า จริงด้วย คุณชอบให้ผมสะอาด ไม่ชอบหนวดเครา ผมอาบน้ำดีกว่า”
ใช่ ใช่ ใช่ อาบเลย ถึงจะเอาเสื้อชั้นไปเก็บ แต่ชั้นจะหาเสื้อหนาๆในห้องสวมทับสักสองสามตัวไปก่อนก็หนีได้แล้ว
“ป่ะ ไปอาบน้ำกัน” เสกสรรค์คว้าเอวสิปางลากเข้าห้องน้ำ
เดี๋ยวววววว เอาชั้นไปด้วยหรือ ชั้นเกี่ยวอะไรด้วยยยยย
...........................................
- Writer
