057 กิ๊กอยากกินเกาลัด
1263 Words
ตติยากับหลันหอบของพะรุงพะรังเข้าห้องผู้ป่วย
“พี่ซื้อของกินมาฝากเอกเพียบเลย กินอะไรก่อนดี” ตติยาจัดของ
“นึกว่าวันนี้พี่ติจะค้างที่อื่นซะอีก ผมบอกแล้วว่าอยู่คนเดียวได้ มีอาหารไทยไหมครับ”
“น้องคะ พี่ไปเยาวราชนะคะไม่ใช่ราชวัตร แหม...ถามหาอาหารไทย”
“งั้นมีอะไรหนักท้องบ้าง อาหารเย็นผมโดนกิ๊กแย่งกินไปเกือบหมดละ” เอกชี้ไปทางแฟนสาวที่หลับคาหนังสือบนโซฟา
“บะหมี่อบขาห่านหม้อดินไหม อร่อยนะ”
“ผมใช้ตะเกียบยาก มีอะไรตักกินง่ายๆไหมครับ”
“พี่ตักใส่ช้อนให้ เอกแค่ยกช้อนกิน พี่อยากให้กิน คุณหลันเป็นคนแนะนำเมนูนี้”
“ตามใจพี่ติละกันครับ ผมยังไงก็ได้”
“พี่ไปขอเคาน์เตอร์พยาบาลอุ่นไมโครเวฟให้แป๊ปนะ”
เอกสิทธิ์ยิ้มให้หลันอย่างเป็นมิตร เอกอายุน้อยกว่าที่หลันคิด น่าจะอ่อนกว่าตติยาหลายปี หน้าตาตี๋ธรรมดาพื้นๆ ทำให้หลันโล่งใจได้ส่วนหนึ่ง ตติยาคงมาดูแลเพราะเห็นเป็นเด็กมากกว่า แต่ยังคาใจเรื่องเด็กนี่มีแฟนมาดูแลแล้ว ทำไมตติยาทำไมยังต้องมาเฝ้าอีก
“ตติยาเล่าว่าคุณเอกทำงานที่เดียวกันหรือครับ คุณเอกยังดูหน้าอ่อนอยู่เลยนะครับ ผมนึกว่าเรียนมหาวิทยาลัย”
“ผมเพิ่ง 19 ครับ ถ้ารุ่นเดียวกันคงเรียนมหาวิทยาลัยแหละครับ”
ยังเด็กจริงๆด้วย น่าสงสารจังคงต้องทำงานเลยไม่ได้เรียน
“คิดจะเรียนต่อไหมครับ” หลันรู้ว่าคำถามละลาบละล้วงเกินไป แต่เขาอยากช่วยอะไรเด็กคนนี้บ้าง อย่างน้อยแนะนำเรื่องเรียนก็ยังดี
“คิดครับแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ผมยังอยากทำงานอยู่ ต้องเก็บเงินเรียนด้วย”
“ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยก็ได้ครับ เรียนรามคำแหงค่าเทอมไม่แพง สนใจเรียนด้านไหนเป็นพิเศษไหมครับ”
“ผมเรียนจบรัฐศาสตร์รามแล้วครับ จบโทแล้วด้วย ถ้าเรียนคงเรียนต่อ ป.เอกน่ะครับ ยังไม่รู้จะเรียนต่อสาขาไหน”
“น้องอายุเท่าไหร่นะครับ” หลันเริ่มงง
“19 ครับ ผมเรียน ม.ปลายควบเรียนรามด้วยน่ะครับเลยจบปริญญาตรีไว จากนั้นก็ไปต่อโทที่ MIT”
“บะหมี่ขาห่านได้แล้วค่ะ คุยอะไรกันคะ” ตติยาวางชามบะหมี่บนโต๊ะเลื่อนของผู้ป่วย
“ไหนคุณบอกน้องเค้ามาจากต่างจังหวัดไง ทำไมน้องบอกจบจาก MIT” หลันถาม
“MIT รัฐแมสซาชูเซตส์ไม่ใช่ต่างจังหวัดหรือ” ตติยาตักเส้นบะหมี่ม้วนลงช้อน
“ไม่ใช่ครับ / ผมว่าไม่” เอกสิทธิ์กับหลันตอบพร้อมกัน
“อร่อยจริงด้วยครับ” เอกใช้มือซ้ายหยิบขาห่านขึ้นแทะ มือขวาหยิบช้อนบะหมี่เข้าปาก
กิ๊กงัวเงียตื่นขึ้นมายืนมองบะหมี่
“กิ๊กจะกินไหมคะ เดี๋ยวพี่อุ่นให้” ตติยาถาม
กิ๊กพยักหน้าหงึกหงัก ตติยาจัดบะหมี่ลงจานอีกจาน ออกไปขอเคาน์เตอร์พยาบาลเข้าไมโครเวฟอีกรอบ หนนี้เธอจัดติ่มซำไปอุ่นเพิ่มด้วย
กิ๊กนั่งตาปรือข้างเตียงเอก หลันเห็นแล้วอดอมยิ้มไม่ได้
“แฟนอายุเท่ากันหรือครับ เรียนหรือทำงานครับ”
“น้อยกว่าผมครับ อายุ 17 ปีหน้าจะเรียนต่อมหาวิทยาลัย”
“น่ารักนะครับ เหมาะกับคุณเอกดี”
“ขอบคุณครับ” เอกเขิน
เอกคุยกับหลันเรื่อยๆ ยิ่งคุยหลันยิ่งทึ่ง เด็กคนนี้เก่งมากระดับหัวกะทิ มิน่าเจ้าของบริษัทถึงได้สั่งให้ตติยามาดูแล ตติยาจัดบะหมี่ใส่ช้อนให้เอกต่อ กิ๊กเอาชามมาวางบนโต๊ะคนไข้ด้วย
ผลัวะ !!! อยู่ๆขาห่านก็กระเด็นมาโดนหลัน
“กิ๊กขอโทษค้า” สาวน้อยทำตาปริบๆ
ตติยาเอาติ่มซำมาวางต่อจากบะหมี่ หลันหยิบกระดานหมากแบบกระดาษแข็งพับครึ่งมาวางข้างจานติ่มซำ
“พี่ติกับคุณหลันไม่ทานหรือครับ”
“พี่สองคนกินจากงานเลี้ยงแล้วครับ” หลันตอบ
“ขอโทษนะครับเพราะผมแท้ๆเลย ทำให้พวกพี่หมดสนุก”
ผลัวะ !!! หนนี้เกาลัดกระเด็นมาโดนหัวเอกแล้วตกบนผ้าห่ม
กิ๊กทำตาปริบๆ (อีกครั้ง)
“กิ๊กอยากกินเกาลัด” สาวน้อยส่งเสียงแผ่วเบา
“เอกกับพี่หลันเล่นหมากรุกจีนกันอยู่นะคะ กิ๊กอยากกินเกาลัดเดี๋ยวพี่แกะให้ มาทางนี้มา” ตติยาลากกิ๊กมานั่งอีกทาง
หลันชักเข้าใจ ทำไมเอกมีแฟนมาเฝ้าแล้วเจ้านายถึงต้องให้ตติยามาดูแลอีกคน เด็กคนนี้อย่าว่าแต่จะดูแลคนป่วย ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลยมั้ง พอรู้แบบนี้เขาเลยโล่งอก ความสัมพันธ์ของตติยากับเอกสิทธิ์แค่เพื่อนเท่านั้น
“คุณตติยายังโสดอยู่ใช่ไหมครับ” หลันกระซิบถามเอก
“โสดชัวร์พี่ จีบเลยผมเชียร์ แต่คนจีบเยอะนะ พี่ต้องแอคทีฟหน่อย” เอกขยับตาให้หลัน
หลันเป่าปากหลังหมากรุกจบเกม ขนาดเขาเป็นเซียนหมากรุกจีนแถวเยาวราชและอีกฝ่ายออมมือให้แล้วนะ เขายังแพ้แบบทิ้งห่างพอควร
“พี่ติช่วยพาผมเข้าห้องน้ำหน่อยครับ”
“กิ๊กช่วย ๆ ๆ” กิ๊กวิ่งมาดึงเสาน้ำเกลือแต่ไม่ทันระวัง เสาน้ำเกลือไปเกี่ยวกับขาเอกที่ตติยาเพิ่งประคองลงจากเตียงจนเอกหงายหลัง โชคดีที่หลันคอยระวังตั้งแต่ประคองลงจากเตียงเลยรับตัวเอกไว้ทัน
“กิ๊กไปนั่งบนโซฟาเลย อยู่เฉยๆจนกว่าพี่จะพาเอกเข้าห้องน้ำเสร็จ” ตติยาชี้นิ้วสั่ง
“พี่ติดุอะ ไม่เห็นใจดีเหมือนพี่สิปางเลย” กิ๊กหน้างอ
หลันเหงื่อตก สมควรละที่ต้องมีคนดูแลคนป่วยแทนแฟน นี่ถ้าเขารับตัวเอกไม่ทันมีหวังเอกสิทธิ์เจ็บตัวเพิ่มแน่นอน
“คุณหลันหยิบเก้าอี้มาวางในห้องน้ำหน่อยค่ะ”
ตติยาประคองเอกนั่งล้างหน้าแปรงฟัน พอเอกจะทำธุระส่วนตัวก็ปิดประตูห้องน้ำให้
“เสร็จแล้วเรียกพี่นะ”
หลันกับตติยาช่วยกันประคองเอกนอนบนเตียง กว่าจะขึ้นเตียงได้ยากกว่าตอนพาลงเยอะ คนป่วยก็หน้าซีดกุมสีข้างด้วยความเจ็บ
“พี่เอกจ๋า เล่นหมากรุกกัน กิ๊กอยากเล่นหมากรุกจีนบ้าง”
“พี่ง่วงแล้วครับ” เอกตอบ
“ผมเล่นเป็นเพื่อนไหมครับ” หลันรับอาสา พยายามดึงกิ๊กออกมาไม่ให้รบกวนคนป่วย
“เล่นกับแฟนผมจะดีหรือครับคุณหลัน” เอกเตือน
“ไม่เป็นไรครับ ผมเล่นกับเด็กประจำ หมากรุกจีนเด็กเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีใครเล่นนะครับ”
ตติยาวุ่นวายจัดหมอนขยับท่าให้เอกนอนสบาย กว่าตติยาจะจัดให้เอกนอนหลับได้ก็เหนื่อยพอควร เธอเดินมานอนฟุบหลับคาโซฟา หลันอดสงสารไม่ได้ ทั้งดูแลคนป่วยทั้งดูแลแฟนคนป่วย ถ้าเป็นเขาคงอยากไล่เด็กผู้หญิงนี่กลับบ้านเลย เด็กอะไรวุ่นวายจริงๆ
กิ๊กเปิดโน้ตบุ้คอ่านข่าวหุ้นต่างประเทศไปด้วย เล่นหมากรุกจีนไปด้วย หลันเหลือบมองจอ แยกประสาทยังไงเนี่ย เขาเล่นหมากรุกอย่างเดียวก็ล้นหัวแล้ว กิ๊กชนะหลันในเวลาอันรวดเร็ว
“เล่นกับพี่น่าเบื่อจัง สู้เล่นกับพี่เอกไม่ได้ กิ๊กกลับบ้านดีกว่า”
สาวน้อยตาคมเก็บของหอบกลับบ้าน ทิ้งหลันนั่งบื้อค้างในห้อง ว่าเอกสิทธิ์เล่นเก่งแล้วเด็กคนนี้เก่งยิ่งกว่าอีก
...........................................
- Writer
