หวนคืนสู่แผ่นดิน

039 ฉี่เสร็จรึยัง

ลิฟท์หยุดชั้นที่เปิดออกไปต้องเจอประตูห้องรองประธานเลย หน้าห้องมีโต๊ะของพนักงานหน้าห้อง เธอต้องรีบออกไปแล้วร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ จากนั้นกดปุ่มฉุกเฉินที่โทรศัพท์บนโต๊ะสำหรับเรียก รปภ.

ประตูลิฟท์เคลื่อนเปิด ด้านหน้ามีแต่ผนังสีขาว สิปางมองค้าง เธอหันมองบนล่างถึงได้เห็นว่า ผนังสีขาวด้านหน้าคือกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่มีล้อเลื่อนตั้งขวางประตูลิฟท์อยู่ เสกสรรค์กดปุ่มปิดประตูและกดเลือกชั้น 7

ชั้นเจ็ดที่จอดรถนี่ สิปางคิด ถ้าหมอนี่พาเธอออกจากตึก เธอจะหนีลำบาก ตอนนี้เธอกลัวจนฉี่แทบเล็ด ฉี่ ใช่สิ

“ชั้นปวดฉี่”

“ที่จอดรถชั้น 7 มีห้องน้ำอยู่ เดี๋ยวพาเข้า”

นั่นไง ใช่แล้ว กว่าจะเข้าห้องน้ำกว่าจะเดินไปถึงรถของมัน (ซึ่งไม่รู้จอดอยู่ตรงไหน) ต้องมีคนผ่านไปมาและเธอขอความช่วยเหลือได้แน่ ไม่สิ แอบในห้องน้ำหญิงค่อยใช้มือถือโทรขอความช่วยเหลือ ถ้ามันยึดกระเป๋าเธอก็แค่รอคนเข้าห้องน้ำจากนั้นขอให้ผู้หญิงคนนั้นโทรขอความช่วยเหลือก็ได้ แผนเยี่ยม หึ หึ หึ

เสกสรรค์เห็นสิปางยิ้มกริ่ม นิ่งไม่แตกตื่นโวยวายก็ยิ้มตาม อย่างที่โจว่า ค่อยคุยค่อยตะล่อมไป เว้นช่องว่างบ้าง อย่ารุกจนผู้หญิงตกใจกลัว

ขณะเดินไปเข้าห้องน้ำลานจอดรถชั้น 7 โดยมีผู้ชายตัวใหญ่จับต้นแขนเธอไว้ สิปางเหลือบไปเห็นป้าย ‘ห้ามเข้า’ ถึงจะไม่ทันอ่านข้อความเล็กด้านล่างหลายบรรทัด แต่เธอจำได้ว่าป้ายแบบนี้พร้อมโลโก้บริษัท ด้านล่างเขียนประมาณกำลังถ่ายทำรายการ ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามผ่าน

คนทั้งบริษัทเจอป้ายพวกนี้เกือบทุกวัน บางครั้งกินพื้นที่แค่ห้องเดียว บางครั้งกินพื้นที่เกือบทั้งชั้น ใครจะผ่านก็ต้องหาทางอ้อมเอาเอง หรือถ้าจำเป็นก็ขอให้ผู้เกี่ยวข้องในกองถ่ายช่วยนำทางผ่านให้เพราะคนในกองจะรู้มุมกล้องว่าถ่ายติดตรงไหนยังไงบ้าง จะหาทางผ่านหลังกล้องให้

การอาศัยถ่ายทำในตึกของบริษัทบันเทิง (โดยเฉพาะบริษัทที่เจ้าของขี้งก เอ้ย ประหยัด) เป็นเรื่องปกติ ไม่เสียค่าเช่าสถานที่ แถมเดินทางสะดวก หลายกองถ่ายเลยมักใช้วิธีนี้

แต่การเจอป้าย ‘ห้ามเข้า’ ตรงที่จอดรถเวลานี้ แสดงว่านอกจากไม่มีใครผ่านมาเห็นเธอแล้ว ต่อให้มีคนผ่านมาเห็นเธอร้องโวยวายให้ตาย ก็คงนึกว่าเป็นการถ่ายทำ MV หรือละคร ไม่มีใครมาช่วยแน่ แง้ ๆ ๆ เหลือทางเดียวคือเข้าห้องน้ำแล้วใช้มือถือตัวเองโทรหาคนช่วย

หมอนั่นพาเธอมาถึงห้องน้ำหญิง ทำไมหมอนี่ถึงเข้ามาในห้องน้ำหญิงด้วยเนี่ย ตาโรคจิตผลักประตูห้องเล็กทุกห้องเปิดกว้าง

“เอาห้องไหน”

“ห้องนี้ค่ะ” สิปางเลือกห้องน้ำที่สะอาดที่สุด

ยังไม่ทันเดินเข้าไป เสกสรรค์ก็คว้ากระเป๋าถือของเธอดึงจากไหล่ สิปางหันไปมองตาโต มือถือชั้นอยู่ในนั้น แล้วชั้นจะโทรขอความช่วยเหลือได้ยังไง

“ช่วยถือให้” เสกสรรค์พูดพลางยิ้มแป้น

ร้ายมาก ตัดการติดต่อเธอทุกทางเลย เธอขอความช่วยเหลือไม่ได้เลย สิปางเข้าห้องน้ำเอื้อมมือปิดประตู แอบในนี้ก่อนก็ได้ แล้วค่อยคิดว่าจะทำยังไงดี

ปึ้งงงงง !!!!!!! เท้าโตๆ ถีบประตูเปิดห้องน้ำจนสุด กระแทกข้อมือจนสิปางเจ็บแปลบ

เสกสรรค์ยืนพิงกำแพงยกเท้าข้างนึงยันประตู สิปางสยอง หมอนี่อ่านใจออกหรือว่าเธอจะแอบหลบในห้องน้ำ

“อย่าลูกเล่น ปวดจริงหรือแกล้งปวดเนี่ย อย่าให้รู้ว่าตอแหลนะ...”

กะ กลัวแล้วจ้า ฉี่ก็ฉี่ ฮืออออ สิปางยกประโปรงด้านหลังขึ้น ดึงด้านหน้าลงปิดสายตาคนที่กำลังมองมา นั่งลงบนชักโครก

เงียบ....

เสกสรรค์ขมวดคิ้วมองเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก สิปางยิ้มแหยๆ

“ฉี่ไม่ออกอะ อย่าจ้องชั้นสิ”

“ไม่ต้องอาย ไม่มีใครหรอก มีแต่คุณกับผม”

สิปางอยากร้องกรี๊ด แกนั่นแหละที่ชั้นกลัว

“จะฉี่ไม่ใช่หรือ เร็วๆเด่ะ จะได้รีบไปกันต่อ” เสกสรรค์ทำท่าหงุดหงิด ผู้หญิงเข้าห้องน้ำทีเรื่องมากชิบหาย ช้าก็ช้า เป็นผู้ชายควักออกมายืนฉี่สะบัดสองสามทีเสร็จละ ป่านนี้เดินไปขึ้นรถขับออกไปนานแล้ว

สิปางเบ่งฉี่ให้ออก เสียงมือถือในกระเป๋าเธอดังพอดี หมอนั่นเปิดกระเป๋าเธอหยิบมือถือขึ้นมาคุยเฉยเลย โห...มารยาททราม เออ แต่จะเอามารยาทอะไรกับคนโรคจิตละเนอะ

“ขอเวลาอีกแปปนึง... ไม่เกิน 5 หรือ 10 นาทีมั้ง... กูไม่รู้เหมือนกันว่าผู้หญิงเข้าห้องน้ำนานแค่ไหน กูพาสิปางมาเข้าห้องน้ำอยู่...” เสกสรรค์ยื่นมือถือให้เธอ “โจจะคุยด้วย”

กรี๊ดดดด ตอนชั้นอยากแอบโทรหาท่านรองขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้ บทจะได้คุยก็ดันจะมายัดให้คุยตอนฉี่อยู่เนี่ยนะ

“ค่ะ สิปางค่ะ”

“สิปางใจเย็นๆนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องงาน”

ชั้นไม่ได้ห่วงเรื่องงานค่ะท่านรอง ชั้นกลัวโดนฆาตกรรม !!!

“วันนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทแล้วนะ พรุ่งนี้ถ้าจะหยุดเพิ่มก็โทรมาแจ้งด้วย ไม่หักเงินเดือน”

ดิฉันไม่ได้กลัวเรื่องโดนหักเงินเดือนค่ะท่าน ฮือ ฮือ ฮือ

“เสกสรรค์ไว้ใจได้”

ตรงไหนกันคะ ที่ท่านรองคิดว่ามันไว้ใจได้

“ไม่ต้องกลัวมันจะทำอะไรนะ”

มันทำไปหลายอะไรแล้วค่ะ ฮือ ๆ ๆ

“ถ้าไม่ชอบอะไรก็บอกมันดีๆ มันไม่ชอบผู้หญิงงี่เง่าขี้โวยวาย อยากให้มันทำอะไรให้ก็บอก ถ้ามันทำได้ มันจะทำให้เอง ขอคุยกับเสกอีกรอบ”

“ท่านรองจะคุยด้วยอีกรอบค่ะ” สิปางยื่นมือถือให้เสกสรรค์

“ก็ว่าจะแวะไปที่ห้องกูก่อน... อืม... อืม... ถ้ามีเวลาจะพาสิปางไปเที่ยวเยาวราช... เยาวราชตอนกลางคืนเจ๋งนะมึง น่าเที่ยว กูรู้แหล่งของกินอร่อยๆเพียบ... ได้ เที่ยวเสร็จแล้วพาส่งกลับถึงหน้าบ้านเลย... คืนนี้กูพาสิปางไปก่อน วันหลังค่อยพามึงกับพวกซินกิ๊กไปกินโต๊ะจีน... อืม... แค่นี้นะ”

สิปางกะพริบตาปริบๆ พาเธอออกมาเที่ยวเยาวราช ? พากลับถึงบ้านด้วย ? ตกลงไม่ได้พาเธอมาฆ่าหมกศพใช่ไหม ถึงจะน่ากลัวแต่ก็โล่งอกที่หมอนี่ไม่คิดทำร้ายเธอ เออ...ไม่สิ ทำร้ายร่างกายกับฆาตกรรมคงไม่ สิปางย้อนกลับไปกลัวเรื่องก่อนหน้าที่เธอลืมไปแล้ว

เธอกลัวถูกหมอนี่ลวนลาม ตอนนี้ต่อให้โดนลวนลามจริงก็คงไม่กลัวเท่าไหร่ เธอคงไม่ขัดขืน แบบ...ไม่ใช่เธออยากให้เค้าทำนะ แต่เทียบกันระหว่างลวนลามกับฆ่าหมกศพ อย่างหลังน่ากลัวกว่าเห็นๆ จนอย่างแรกดู ‘ทนได้’ ไปเลย

“ฉี่เสร็จรึยัง”

“ใกล้แล้วค่ะ” เอ้า เบ่งเข้าเบ่งจะได้รีบๆออกจากที่นี่ “เสร็จแล้วค่ะ”

สิปางลุกจากชักโครก เสกสรรค์ดึงทิชชู่ม้วนเข้ากับมือ ล้วงเข้าไปใต้กระโปรงซับหว่างขาให้ วะ ไวมาก สิปางหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย แตะเบาๆอีกสองสามทีจนคิดว่าแห้งดีแล้ว เสกสรรค์ก็โยนทิชชู่ทิ้งถังขยะ เอามือจับๆกระโปรงเธอให้เข้าที แล้วจูงมือสิปางออกจากห้องน้ำ พาไปขึ้นรถยนต์

...........................................