กิ๊กอ้าปากหาว เอกหันไปมอง
“ไหวไหมกิ๊ก หลับสักงีบดีไหมครับ”
“แต่ว่า...” กิ๊กหันไปมองเพื่อนร่วมทีม
“ไม่เป็นไร กิ๊กหลับสักงีบเถอะ พวกเราไหว งานเหลืออีกไม่เยอะ” เพื่อนร่วมทีมช่วยกันพูด
ระวีถอดเสื้อสูทพับเป็นหมอนให้กิ๊กนอนหนุนตักเอก กิ๊กนั่งเก้าอี้ตัวเองเอนตัวเอาหัวนอนหนุนตักแฟนหนุ่มหลับปุ๋ย
“แฟนน่ารักนะครับ ฝืนทำงานไม่บ่นสักคำ เก่งด้วยตั้งใจทำงานด้วย มิน่าคุณเอกถึงได้รักนักรักหนา” ระวีกล่าวชม เอกยิ้มรับคำชมด้วยความภูมิใจ
“เฮอะ เก่ง” เสียงตาอ้วนลอยมาตามลม
“ถ้าไม่เก่งคงไม่ได้เป็นเลขาของท่านรองหรอกครับ” ระวีหันขวับ
“เลขาท่านรองอีกคนไม่ใช่หรือ ป้าระเบียบรัตน์แก่ๆ ใส่แว่นหนาเต๊อะน่ะ” ตาอ้วนยังเถียง
“มึงเคยรู้อะไรกับเขาบ้างเนี่ย เลขาท่านรองมีสองคนเว้ย มึงว่างงานมากมาช่วยกูเลย งานกูยังอีกเพียบ” หนนี้เพื่อนร่วมงานของตาอ้วนทนไม่ไหว เบิดกะโหลกมันเข้าจริงๆ
ตาอ้วนยังเข้ามาราวีเรื่อยๆ ระวีคอยเป็น
