033 ลิลลี่อย่าทำผิดกฎ

1826 Words

“มันทำร้ายผู้หญิงในกลุ่มผาแดงด้วย ตอนมันกระทืบเอียวสิ้ว กิ๊กโดนหางเลขไปด้วย” ทุกคนในกลุ่มเปลี่ยนกระแสทันที กระทืบผู้ชายก็อีกเรื่อง แต่การทำร้ายผู้หญิงเป็นเรื่องไม่สมควรให้อภัย โดยเฉพาะขิมพี่ชายของกิ๊ก กับลักษณ์พ่อของกิ๊ก มองจิ๋วอย่างโกรธเคือง จิ๋วขมุบขมิบปากด่าโจแบบไม่มีเสียง ‘ไอ้เหี้ย’ โจยักคิ้วข้างนึงแบบกวนตีนกลับ “มึงทำอะไรน้องกู” ขิมเดินไปหาจิ๋วอย่างเอาเรื่อง เจที่รูปร่างสูงใหญ่เป็นรองแค่ลิลลี่เข้ามาขวางระหว่างจิ๋วกับขิม “ค่อยๆ คุยกันครับ ถามเหตุการณ์ก่อนว่าเป็นมายังไง ค่อยว่ากันอีกที” ปากเจพูดแบบนั้นแต่ในใจเจคิดว่า ขิมสายกุนซือใช้สมองเหมือนเอียวสิ้ว ขืนไปไฝว้กับจิ๋วก็เละเท่านั้น การออกมาขวางของเจจึงกลายเป็นการช่วยขิมโดยปริยาย “คุณเจพูดถูกแล้วครับ ถามกันก่อนดีกว่าว่าเหตุการณ์เป็นยังไง คุณโจช่วยเล่าให้พวกเราฟังหน่อยครับ” ลักษณ์แม้จะโกรธแต่ใจเย็นกว่าขิมมาก สายตาอาฆาตจ้องไปอย่างจิ๋ว ส่วนปากแย้มยิ้มพูดหวาน “ระหว่างจิ๋วกระทืบเอียวสิ้ว กิ๊กเข้าไปห้าม แต่จิ๋วมันไม่หยุดตีน มันถีบกิ๊กด้วย” โจเล่า “ถีบกิ๊ก !!!” ทุกคนโวยวาย พักใหญ่เสียงเซ็งแซ่ต่อว่าจิ๋วเริ่มซาลง จิ๋วก้มหน้าสำนึกผิดไม่กล้าเถียงอะไรอีก นายพลตู่รอจังหวะนี้อยู่จึงเอ่ยถามหมอโต “อาการของกิ๊กเป็นยังไงบ้าง” หมอโตเงยหน้าจากจานเป็ดย่างที่เธอให้ความสำคัญมากกว่าการทะเลาะวิวาทของคนในกลุ่ม ตอบแบบเรื่อยเฉื่อยเหมือนเดิม “ฟกช้ำแค่ไม่กี่วันก็หาย” ตอบเสร็จก็เอาตะเกียบจิ้มเป็ดเข้าปาก “กิ๊กอาการไม่หนักมาก จิ๋วก็สำนึกผิดแล้ว ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ มันก็รับปากว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก วันนี้ถ้าไม่มีอะไรแล้วเลิกประชุมเถอะ” นายพลตู่กล่าวปิดประชุม โจยังไม่ยอมแพ้ เขาเปิดภาพแผ่นหลังของกิ๊กที่มีรอยช้ำปื้นใหญ่โชว์ให้ทุกคนดู กรี๊ดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงกรีดร้องโหยหวนยาวเหยียด “โฮ ฮือ ไม่นะ กิ๊กของลี่ ทำไมผิวสวยๆกลายเป็นแบบนี้ ลี่ไม่ยอมนะ” ลิลลี่แหกปากโวยวาย ขิมปลายตามองด้วยความหมั่นไส้ โอเวอร์แอคติ้งไปละ ขนาดกูเป็นซิสค่อน Siscon เห่อน้องสาวที่สุดในโลกยังไม่เวอร์ขนาดนี้เลย ลักษณ์เตรียมเอาเรื่องที่ลูกสาวสุดรักโดนทำร้ายยังถึงกับงง ขณะที่ทุกคนกำลังตกใจกับเสียงร้องของลิลลี่ เขา เอ้ย เธอเดินอ้าวยกเท้าฟาดใส่หน้าจิ๋วจนกระเด็นก้นจ้ำเบ้า เป๊งงงงงงง !!! ชนะน็อกยกที่หนึ่ง เจได้สติคนแรกวิ่งมาคว้าลิลลี่ไปนั่งหลบมุมอีกด้านของห้อง พยายามปลอบให้ลิลลี่สงบ “หมอโตอย่ามัวแต่กิน มาดูแผลไอ้จิ๋วก่อน” นายพลตู่โวย หมอโตเดินเอื่อยเฉื่อย (เหมือนเดิม) มาทำแผลให้จิ๋ว “ไม่เป็นไรมาก บวมเป็นรอยส้นสูง 7 นิ้วเฉยๆ ไม่กี่วันก็หาย” โจหยิบกีตาร์ในห้องมาร้องเพลงของหนุ่ยอำพล ฝากรอยเท้าเอาไว้ ฝากรอยช้ำเอาไว้ ปล่อยใจฉันมันช้ำ รอยย้ำยังเป็นรอยใหม่ “ลิลลี่อย่าทำผิดกฎเรื่องทำร้ายคนในกลุ่ม เธอต้องได้รับโทษ โจเลิกกวนประสาทจิ๋วสักที” นายพลตู่หัวเสีย “จิ๋วอาการไม่หนักมาก ลิลลี่สำนึกผิดแล้วค่ะ ทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ลี่รับปากว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก ยกโทษให้ลี่เถอะค่ะ” ลิลลี่ลอยหน้าลอยตายกคำพูดก่อนหน้าของนายพลตู่มาใส่กลับ “เออ อ่า แต่... กฎต้องเป็นกฎ” “ท่านนายพลอยาก ลงโทษ ลี่ก็ตามใจค่ะ” ลิลลี่จ้องหน้านายพลตู่เขม็ง นายพลเหงื่อแตก ภาพแวบถึงตอนลิโป้ลูกบุญธรรมที่ไว้เนื้อเชื่อใจแทงข้างหลัง “มะ ไม่จ๊ะ ผะ ผม งดออกความเห็นละกัน ให้ ‘คนอื่น’ ตัดสินแทน” ‘คนอื่น’ มองหน้ากันไปมา เอาละไง ใครจะกล้าลงโทษลิลลี่ล่ะครับ กลัวมันกลับมาเอาคืน “ลี่ไม่ได้ทำผิดกฎแค่ลงโทษตามกฎของกลุ่ม จิ๋วกระทืบเอก ลี่ก็ทำโทษกระทืบจิ๋วแทนให้แล้ว จบเรื่องทำโทษแค่นี้นะครับ” ลักษณ์พลิกลิ้นเข้าข้างลิลลี่ มุมปากยกยิ้มอย่างสาแก่ใจที่จิ๋วโดนกระทืบ โจหัวเราะพรืด เออ เว้ย มันแถได้ผิดเป็นถูก กลับขาวเป็นดำ กลับเครื่องบินเป็นเรือดำน้ำเฉยเลย ความจริงทำโทษให้จิ๋วไปขอโทษเอกกับกิ๊กและมอบของขวัญปลอบใจให้นิดหน่อยก็พอ แต่โดนกระทืบกลับแบบนี้สะใจกว่า “เอาอย่างงั้นก็ได้ จิ๋วได้รับโทษแล้ว ลิลลี่ไม่ผิด” นายพลตู่รีบรับมุก ลักษณ์ยกมือขอพูด “คุณโจถ่ายรูปมาได้ยังไงครับ เท่าที่ผมเห็นในภาพกิ๊กไม่ได้ใส่เสื้อ” ทุกสายตาหันมามองโจ โจกลืนน้ำลายเฮือก ชิบหายละ “เออ ผม... ถ่ายตอนหมอโตตรวจร่างกายกิ๊กครับ ใช่ไหมหมอโต” “อือ อืม อ่าย” หมอโตแทะตีนเป็ดส่งเสียงอู้อี้ “ถ้ามึงอยากกินขนาดนั้น กูสั่งเพิ่มกลับบ้านให้สองตัวเลย มึงมาช่วยกูก่อน” “คุณโจถ่ายตอนผมตรวจร่างกายกิ๊กจริงๆครับ คุณโจถ่ายไว้เป็นหลักฐานที่กิ๊กถูกทำร้ายเฉยๆ” หมอโตรีบวางตีนเป็ด “งั้นไม่เป็นไรครับ ผมขอโทษด้วยที่เข้าใจผิดคุณโจ ผมลืมนิสัยของคุณโจไปว่าคุณโจไม่สนใจเด็กไร้เดียงสาหรอก ปกติคุณโจนิยมแต่ผู้หญิงที่ผ่านประสบการณ์มาแล้วกับเมียชาวบ้าน” ลักษณ์ยิ้มอย่างไม่ติดใจเอาความ โจเป่าปาก รอดไป แต่ทำไมคำขอโทษฟังพิลึก เหมือนกูโดนด่า “เรื่องทำโทษจบ แต่ผมต้องการเสนออีกเรื่องครับ ถึงจะเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ผมต้องการให้จิ๋วเลือกระหว่างจุฑามาศกับตติยา อนาคตจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องนี้อีก” ลักษณ์กล่าว ลิลลี่หน้าเบ้ เมื่อไหร่จะจบวะเรื่องผัวเมียเนี่ย อยากไปช้อปปิ้งละ “ไม่เลือกสักคนอะ” จิ๋วตอบ “อ้าว ไอ้นี่” โจเริ่มโวยอีก “ตติยาขอเลิกกับกูแล้ว กูคงไม่ยุ่งกับเค้าอีก” “ตกลงคุณจิ๋วเลือกจุฑามาศ” ลักษณ์ถามย้ำ “ผมเลือกจุฑามาศไปก็ไม่มีประโยชน์ จุขอหย่ากับผมแล้ว” ทุกคนในห้องเงียบกริบ ยกเว้นโจยังหัวเราะครึกครื้น จนนายพลตู่ต้องส่งสายตาปราม “สะใจมึงละสิ” จิ๋วถลึงตาใส่โจ “ปล่าววว” โจตอบยียวน “แต่งงานใช้คนสองคน หย่าก็ต้องใช้คนสองคน จุฑามาศเซ็นหย่าคนเดียว มึงไม่เซ็นจะหย่าได้ยังไง” “มึงมีแผน” จิ๋วสีหน้าดีขึ้น “แน่นอน สินสมรสต้องแบ่งครึ่ง จุฑามาศขอแหวนแต่งงานวงเดียวใช่ไหม มึงคิดว่าแหวนนั่นราคาเท่าไหร่ เพชรเก้ากะรัตน้ำงามไร้ตำหนิของคุณดาว กูออกแบบด้วยตัวเองแล้วจ้างช่างทิฟฟานี่ทำตัวเรือน ราคาล้านกว่า เอาไปขายทอดตลาดถูกๆ อย่างต่ำต้องได้ 9 แสน มึงก็อย่าเซ็นหย่าโดยอ้างเรื่องสินสมรมสิวะ ทนายที่จุฑามาศติดต่อ ทนายบริษัทกูเอง กูสั่งให้ดึงเรื่องให้แล้ว ระหว่างซื้อเวลาไปเรื่อยๆ มึงก็ตามง้อเมียมึงไป” “แล้วทรัพย์สินอีกครึ่งที่เหลือล่ะ” จิ๋วถาม “มึงมีทรัพย์สินอะไรบ้าง” “มอเตอร์ไซด์คันนึง รถยนต์คันนึง” จิ๋วนึก ปกติเขาพักแฟลตทหาร จุฑามาศลงใต้ เลยไม่ได้ซื้อบ้านเป็นหลักแหล่ง “คอนโดขนาดเล็กในกรุงเทพอีกห้อง กำลังผ่อน ราคาคงไม่กี่แสน เพราะคนซื้อต้องเอาไปผ่อนต่ออีก” “ขายมอเตอร์ไซด์กับรถยนต์ให้เอกสองพัน ขายคอนโดให้คุณดาวหนึ่งแสน แค่นี้สินทรัพย์ทางฝั่งจุฑามาศก็ราคาเกินครึ่งของสินสมรสละ” “ขายรถให้เอกแล้วกูจะเอาอะไรใช้ แถมราคาแค่สองพัน” จิ๋วโอด “มึงอย่าโง่ ขายโอนชื่อเจ้าของทรัพย์สินเฉยๆเว้ย มึงใช้รถของมึงเหมือนเดิมแค่เปลี่ยนชื่อเจ้าของเป็นชื่อเอก ถ้ามึงไม่ไว้ใจเอก มึงจะใช้ชื่อคนอื่นเป็นเจ้าของก็ได้ คอนโดก็เหมือนกัน จบเรื่องค่อยโอนคืน หรือมึงไม่ไว้ใจคุณดาว” “กูไว้ใจคุณดาว” จิ๋วรีบตอบ อย่าว่าแต่คอนโดราคาแค่นี้ คุณดาวจ่ายค่าจัดงานแต่งงานของเขากับจุฑามาศเกินไปโข ต่อให้ยกคอนโดให้ฟรี เขายังยอม “เอกเป็นคนคิดแผนนี้ มึงจะไม่ไว้ใจมันก็เรื่องของมึง แต่กูไว้ใจ” โจสำทับ จิ๋วยิ่งรู้สึกผิด เด็กที่ถูกเขาทำร้ายเพราะเข้าใจผิด พยายามช่วยเหลือชีวิตรักของเขา “เอาล่ะ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็เลิกประชุม รายละเอียดเรื่องทรัพย์สินให้ผู้เกี่ยวข้องคุยกันเอง” นายพลตู่ตบมือเป็นสัญญาณ “มีอีกเรื่องครับ” หมอโตยกมือ “อะไรอีกวะ” ลิลลี่หงุดหงิด “เป็ดย่างยังกินอยู่ไหม ถ้าไม่กินกันแล้วผมขอห่อกลับไปฝากลูกน้องที่คลินิกได้ไหมครับ” “มึงจะเอาก็เอาไป๊ จะถามทำไมเนี่ย เสียเวลากู” ลิลลี่กรี๊ดกร๊าด “หมอโตเอาไปได้ครับ เหลือให้ผมกับซินกินเย็นนี้ด้วย” โจตอบ “ผมเอาเค้กที่เหลือไปเยี่ยมกิ๊กได้ไหมครับ” ลักษณ์ถามอีกคน นายพลตู่กลอกลูกตา ไอ้พวกนี้ มากินของเค้าฟรีแล้วยังจะห่อกลับ “ใครจะเอาอะไรก็เรียกพนักงานมาห่อไป เหลือให้แผนกแม่บ้านเอาไปแจกจ่ายพนักงานระดับล่างในบริษัทผมบ้างละกัน” โจตัดรำคาญ นายพลตู่เลยรีบเรียกพนักงานมาห่อปลาทอดสามรส ต่างคนต่างจัดแจงแบ่งอาหาร เมื่อได้อาหาร คนที่เหลือเริ่มทยอยกันออกจากห้องรับรองแขกวีไอพี ลิลลี่เริงร่าออกไปช้อปปิ้งห้างด้านล่าง ลักษณ์กับขิมตั้งใจแวะไปเยี่ยมกิ๊กที่คอนโด “ขอบคุณมึงมากนะโจ ขนาดทะเลาะกันมึงยังช่วยกู” จิ๋วซาบซึ้ง “กูยังโกรธเรื่องมึงทำร้ายเด็กกู แต่กูไม่อยากให้มึงหย่ากับจุฑามาศ ยังไงมึงก็เพื่อนสนิทกู กูช่วยได้ก็ช่วยเต็มที่” “มึงพากูไปเลี้ยงเหล้าย้อมใจหน่อยปะ” จิ๋วโอบแขนรอบคอโจ “กูช่วยมึงแล้ว มึงยังให้กูเลี้ยงอีกหรือ” “กูเพื่อนมึงไง เพื่อนทะเลาะกับเมีย มึงก็ช่วยเลี้ยงเหล้าปลอบใจหน่อยน้า” จิ๋วหัวเราะร่วน “กูอยากรู้จริง หมาตัวไหนวะแม่งเอาเรื่องกูกับตติยาไปบอกจุฑามาศทำวุ่นวายกันไปหมด” “มึงรู้ใช่ไหมว่าใครทำ” จิ๋วหยุดหัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าโจ “รู้” “ใคร” “สิปาง” จิ๋วเจ็บแปลบ ทำไมต้องเป็นคนนี้ ทำไม... ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more