046 Bahasa บาฮาซามันภาษาอะไร
1387 Words
เสกสรรค์ส่งดอกไม้ให้สิปางที่ทำงานพร้อมกลอน พนักงานหน้าห้องที่รับของถึงกับกลั้นหัวเราะตอนรับมา
คิดถึงยอดหฤทัยใจจะขาด
แต่ไม่อาจตัดใจทิ้งไปได้
ด้วยหน้าที่ศรัทธาสาใจกาย
ส่งใจข้ามขอบฟ้าห่วงหาเสมอ
หวังเพียงเธอนึกถึงผู้อยู่ที่นี่
- เพลงจากยอดดอย -
“น้ำเน่า” ซินวิจารณ์เมื่อเห็นของขวัญจากเสกสรรค์
“กิ๊กไปแนะนำอะไรไอ้เสกมัน” ขนาดโจยังเดินมาดูของขวัญบนโต๊ะสิปาง
“ส่งดอกไม้กับแนบการ์ดค่ะ ผู้หญิงชอบ” กิ๊กตอบฉาดฉาน
“พวงมาลัยกับกลอนของจรัล มโนเพ็ชรเนี่ยนะ นั่นมันรสนิยมกิ๊กคนเดียวครับ”
“เวลานายส่งของขวัญก็ดอกไม้พร้อมแนบการ์ดไม่ใช่หรือคะ”
“ยังจะเถียงอีก หนหน้ากรุณาเลย ไม่ต้องแนะนำใคร อยู่เฉยๆดีที่สุดครับ”
“แต่พี่สิปางชอบนี่คะ ตั้งแต่ได้ของขวัญยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว”
“มาคุยเรื่องงานเสร็จก็ลงไปทำงานแผนกต่างประเทศต่อได้แล้ว อย่ามากวนสิปาง”
โจกลอกลูกตาแล้วกลับไปทำงานต่อเช่นกัน ขี้คร้านอธิบายให้เด็กฟังว่าสิปางไม่ได้ชอบของขวัญ แต่ชอบ ‘คนให้ของขวัญ’ ต่างหาก
“ท่าทางคุณเสกจะชอบสิปางจริงแฮะ” ซินหัวเราะคิกคัก
...........................................
“พ่อมารอที่ร้านอาหารแล้วหรือคะ ตะ แต่ว่า... ใช่ค่ะพักเที่ยงพอดี... ค่ะ... จะรีบลงไปค่ะ” สิปางขออนุญาตโจ
“ชวนกิ๊กไปได้นะ แต่ว่า...”
“ไม่นานค่ะท่าน แค่ทานข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารด้านล่าง ดิฉันจะกลับให้ตรงเวลา จะดูแลน้องอย่างดีค่ะ”
“ข้าวกล่องของคุณวันนี้ล่ะ”
“เออ...”
“ถ้าไม่เอากลับบ้านผมขอได้ไหม จะเอาไว้อุ่นกินเย็นนี้ เสียดายของ”
“ดะ ได้ค่ะ”
สิปางนึกว่าท่านรองจะหวงเด็กในสังกัด หวงข้าวกล่องนี่เอง เค็มได้อีกค่ะท่าน
ท่านรองอนุญาตแล้ว อันดับต่อไปกิ๊ก สิปางกดมือถือหาล่อให้กิ๊กมาทานข้าวกับพ่อของเธอด้วยประโยคง่ายๆ
“พ่อของพี่เลี้ยงข้าวเที่ยงค่ะ”
เท่านั้นแหละ กิ๊กรับปากทันที สมเป็นลูกน้องมือขวาของท่านรองจริงๆ สิปางรีบไปรับกิ๊กจากแผนกต่างประเทศมาร้านอาหาร
“คนนี้หรือ ?” พ่อของสิปางแปลกใจ
“ค่ะ คนนี้” สิปางยืนยัน
“เด็กกว่าที่คิดนะ ไหนบอกอายุ 17 ปี”
“กิ๊กอายุ 17 จริงๆนะ กิ๊กแค่..แค่...เตี้ย..เฉยๆ” กิ๊กสวนทันควัน
พ่อของสิปางยิ้ม ไม่ใช่แค่เตี้ยหรอกหนู หน้าตาท่าทางก็เด็กกว่าอายุมากด้วย นึกว่าอายุ 14-15 ปี ไม่สิเด็กสาวอายุ 15 ปีเดี๋ยวนี้ก็ดูสาวกว่ากิ๊กมาก ดูท่าทางฉลาดแต่ไม่ถึงขนาดสิปางเคยเล่า
“มาอยู่กรุงเทพกับใครหรือหนู” พ่อของสิปางถามอย่างใจดี
“อยู่คนเดียวค่ะ”
“คนเดียว ?”
“มาทำงานตอนแรกอยู่กับนายค่ะ พออายุ 15 นายก็บอกกิ๊กโตแล้ว ไม่ให้อยู่ด้วยแล้ว กิ๊กเลยย้ายไปอยู่คอนโดคนเดียว”
“กิ๊กเคยอยู่กับนายด้วยหรือคะ” สิปางถามแทรก
“ใช่ค่ะ นอนเตียงที่กิ๊กชอบไปนอนกลางวันนั่นแหละ”
พ่อของสิปางนิ่งคิด อายุ 15 ปี เจ้านายก็บอกให้แยกออกไปอยู่คนเดียวหรือ แสดงว่าเด็กคนนี้ไม่น่ามีความสัมพันธ์เกินเลยด้านชู้สาวกับเจ้านายแน่ เจ้านายเป็นเพื่อนของพี่ชายเด็กคนนี้ ทางบ้านต่างจังหวัดฝากมาทำงาน ความสัมพันธ์เกินเจ้านายลูกน้องคงเป็นคอยดูแลแทนครอบครัวของกิ๊กที่อยู่ต่างจังหวัดมากกว่า
“คุณโจมีน้องสาวไหมครับ” พ่อสิปางถามอีก
“ไม่มีค่ะ มีแต่น้องชาย 4 คน”
“4 คนเชียวหรือ”
“ใช่ค่ะ นายเป็นคนโต บ้านของนายลูกชายหมดเลย 5 คน ไม่มีลูกสาวเลย”
พ่อของสิปางนึกถึงสาเหตุอาการหวงกิ๊กผิดปกติของเจ้านายได้ เพราะไม่เคยมีน้องสาว แถมเพื่อนฝากน้องสาวน่ารักน่าชังขนาดนี้มาให้ดูแล เขาเองก็มีลูกสาว ถ้าลูกสาวต้องมาทำงานคนเดียวกรุงเทพแบบนี้ เป็นเขาก็คงห่วง เจ็บป่วยขึ้นมาครอบครัวของกิ๊กที่ต่างจังหวัดจะต่อว่าเอาได้ เจ้านายของกิ๊กคงพยายามดูแลอย่างดีจนกลายเป็นหวงมากเกินไป
“เวลาป่วยมีใครอยู่ด้วยไหม” พ่อของสิปางถามอย่างปราณี
“เออ...ก็... บางทีนายก็มาดู บางทีพี่ซินก็มาเยี่ยมค่ะ ถ้าไม่มีใครจริงๆก็แม่บ้านที่คอนโด แต่แม่บ้านช่วยอะไรไม่ค่อยได้เวลากิ๊กโรคประจำตัวกำเริบ”
“หนหน้าถ้าป่วยให้สิปางค้างด้วยก็ได้ แค่โทรมาบอกทางบ้านก่อนว่าจะค้างก็พอ” พ่อของสิปางมองอย่างสงสาร
“ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณลุง คุณลุงใจดีจังให้หนูยืมพี่สาวด้วย กิ๊กอยากมีพี่สาวสวยๆแบบพี่สิปาง” กิ๊กกอดเอวอ้อนสิปาง
“หนูไม่มีพี่สาวหรือจ๊ะ”
“ไม่มีค่ะ มีแต่พี่ชาย กิ๊กสั่งเบียร์ได้ไหม”
“ไม่ได้จ๊ะ” สิปางห้าม
“กินเป็ปซี่ก็ได้” กิ๊กหน้าจ๋อย
“เป็ปซี่อีกแล้ว กินบ่อยๆไม่ดีนะคะ พี่สั่งน้ำชาให้”
พ่อของสิปางหัวเราะขำ เด็กคนนี้น่ารัก ไม่ได้เอาแต่ใจหรือร้ายกาจอย่างที่เขาคิดแต่แรก
“สิปางทำงานเป็นยังไงบ้างครับ ถูกใจหนูไหม”
“เออ... ก็ดีมั้งคะ” กิ๊กอ้อมแอ้ม
“ลูกผมถึงจะอายุมากกว่าหนูหลายปี แต่เพิ่งทำงานไม่นาน หนูมีอะไรก็ช่วยสอนหน่อยนะครับ”
“กิ๊กสอนแล้วนะ แต่ว่า... อืม... พี่สิปางไม่จำเลย”
พ่อของสิปางเริ่มหน้าเสีย เขาภูมิใจในลูกสาวตัวเองมาก สิปางเป็นเด็กเรียนและขยันขันแข็ง พอโดนเด็กรุ่นน้องดูถูกลูกสาวตัวเองแบบนี้ ทำให้เขาไม่พอใจนัก
“ตอนนี้หนูย้ายจากเลขาไปทำงานแผนกต่างประเทศแทนแฟนที่ป่วยใช่ไหม ทำอะไรบ้างครับ แปลเอกสารหรือ หนูพูดได้กี่ภาษา” พ่อของสิปางถามลองภูมิ
“ที่ถนัดมีภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน สเปน จีน กวางตุ้ง ญี่ปุ่น เกาหลี ที่พอพูดได้แต่ไม่ถึงขนาดแปลภาษาทางการได้ก็ภาษาบาฮาซา พม่า...” กิ๊กยกนิ้วมานับ
“เดี๋ยว ๆ” สิปางเบรก “ภาษาจีน กวางตุ้ง ญี่ปุ่นด้วยหรือ ปกติพี่ไม่เห็นกิ๊กใช้ คุณซินเป็นคนติดต่อเกี่ยวกับภาษาจีน ญี่ปุ่นตลอด”
“กิ๊กเรียนภาษาจีนกับกวางตุ้งมาตั้งแต่เด็กค่ะ ที่บ้านสอน ญี่ปุ่นกับเกาหลีมาเรียนทีหลัง นายส่งกิ๊กไปเรียนเพิ่มวันหยุด ไม่ยากเท่าไหร่เพราะกิ๊กถนัดภาษาจีนอยู่แล้ว รากภาษาเกาหลีกับญี่ปุ่นมาจากภาษาจีนน่ะค่ะ แต่พี่ซินเก่งภาษาจีนกับญี่ปุ่นมากกว่ากิ๊กไง นายเลยให้พี่ซินทำงานเวลามีภาษาจีน กิ๊กก็ติดต่องานแถบยุโรปไป”
พ่อของสิปางอึ้ง เด็กนี่พูดได้กี่ภาษากันแน่เนี่ย แล้วบาฮาซามันภาษาอะไร
“ภาษาบาฮาซานี่อะไรหรือหนู” พ่อถามด้วยความสงสัย
“Bahasa ภาษาอินโดนีเซียค่ะ ใกล้เคียงกับภาษามาเลเซีย แต่คนมาเลย์เก่งภาษาอังกฤษ กิ๊กเลยเลือกศึกษาบาฮาซามากกว่า กิ๊กศึกษาเองเลยไม่ตรงหลักภาษาเท่าไหร่ เอาแค่พอติดต่องานกับคนอินโดคนมาเลย์ได้น่ะค่ะ”
“บริษัทนี้ติดต่องานกับมาเลเซียและอินโดนีเซียบ่อยหรือหนู ลุงไม่ค่อยเห็นหนังหรือเพลงของสองประเทศนี้ในบ้านเราเลย”
“ถ้าด้านบันเทิงน้อยค่ะ แต่นำเข้าส่งออกเยอะเลย ทั้งนำเข้าน้ำมันจากมาเลย์ ส่งออกสินค้าเกษตรไปอินโดนีเซียแล้วนำเข้าถ่านหินกลับเข้ามา”
“หนูติดต่อเรื่องพวกนี้หรือ”
“ใช่ค่ะ แผนกต่างประเทศของที่นี่นอกจากทำด้านบันเทิงแล้ว ยังทำด้านนำเข้า-ส่งออกของบริษัทนาวาพาณิชย์ในเครือด้วย แล้วแต่หัวหน้าแผนกจะสั่งให้ทำอะไร อย่างกิ๊กไปทำงานแทนเอก ก็ไม่เชิงทำงานเหมือนเอกเลยทีเดียว หัวหน้าแผนกเห็นกิ๊กติดต่อด้านนี้ประจำอยู่แล้ว เลยให้ทำด้านนำเข้าส่งออกมากกว่าแปลเอกสารค่ะ”
...........................................
- Writer
