043 ลูกปัดคัพ E
1401 Words
โครม โครม โครม เสียงทุบประตูดังลั่น
“ลูกปัดมาแล้ว” เสกสรรค์โอบสิปางเดินไปเปิดประตู
ผู้หญิงรูปร่างเตี้ย ผมยาวเกือบถึงเอว แต่งหน้าจัดมาก สวมกระโปรงสั้นกว่าเธออีกแทบปิดอะไรไม่มิด เสื้อเกาะอกโชว์หน้าอกหน้าใจขนาดมหึมา เสื้อผ้ารองเท้าราคาถูกไร้รสนิยม แต่งตัวแย่มากเหมือนผู้หญิงตู้กระจกชั้นต่ำ ไหนเสกสรรค์บอกเป็นทอมไง ทอมที่ไหนแต่งตัวอ่อยเหยื่อขนาดนี้ อีกฝ่ายก็มองเธอหัวจรดเท้าอย่างพิจารณาเช่นกัน
“คัพ E ของจริง” ลูกปัดเอ่ย
“อะไรยาอี ?” เสกสรรค์งง
“กูบอกหน้าอกกูคัพ E กูเห็นแฟนมึงมองอยู่ เลยบอกเค้า” ลูกปัดยกหน้าอกตัวเองโชว์แบบภูมิใจ
ผู้หญิงอะไรหน้าด้าน สิปางมองลูกปัดอย่างเหยียดหยาม หน้าตาท่าทางบ่งบอกว่าพื้นเพเป็นคนชนบทแถบอีสาน
“จะกินอะไร” ลูกปัดถาม
“ทำอะไรได้บ้างคะ”
“ก็หลายอย่าง อาหารไทย จีน ฝรั่ง ถ้าไม่พิสดารนักก็ทำได้หมด”
“ชั้นอยากกินสเต็กน้ำเกรวี่ค่ะ”
ลูกปัดขมวดคิ้ว
“ทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ” สิปางแอบยิ้มเยาะ
“ทำได้อยู่นะ มีเนื้อวัวหมักอยู่ในตู้เย็น แต่น้ำเกรวี่เครื่องไม่ครบ จะไม่อร่อยถึงรสนะ”
“ไม่เป็นไร ทำเท่าที่มีแหละ ฝีมือปัดอร่อยอยู่แล้ว” เสกสรรค์ตัดสินใจแทน
ชมกันเข้าไป แค่ทำสเต็กน้ำเกรวี่ได้ชั้นก็ทำได้ย่ะ
“ทำนานหน่อยนะ จะรอที่นี่หรือจะไปรอห้องปัด”
“ไปรอห้องปัดดีกว่า”
สิปางหงุดหงิดเลยเดินนำไปก่อน
“สวยว่ะมึง ยังกะดารา” ลูกปัดซุบซิบ
“เชื่อกูยัง กูบอกสวยก็สวยสิวะ”
“แฟนมึงเดินไปไหนอะ”
เสกสรรค์เพิ่งหันไปเห็นสิปางเดินอ้าวเกือบถึงบันได
“สิปางจะไปไหน”
“จะไปนั่งรอห้องลูกปัดไม่ใช่หรือ”
“ห้องลูกปัดอยู่ตรงนี้”
เสกสรรค์ชี้หน้าห้อง สิปางเดินกลับ ตรงนี้เนี่ยนะ ห่างจากห้องเสกสรรค์แค่สามห้อง
ห้องตำรวจสาว (ที่เหมือนโสเภณีมากกว่าตำรวจ) ต่างกับห้องตำรวจหนุ่มปานราคาส่วนต่างของไมโครโฟนรัฐสภากับราคาตลาด ผนังห้องสีชมพูอ่อนน่ารัก ผ้าม่านสีขาวลายลูกไม้ ห้องเป็นระเบียบสะอาดสอ้าน มีโต๊ะอาหารทรงกลมและเก้าอี้เข้าชุด เฟอร์นิเจอร์ราคาถูกหาได้ทั่วไป แต่จัดวางอย่างลงตัว ทำให้ห้องดูน่าอยู่ รสนิยมการแต่งห้องดีมากต่างจากรสนิยมการแต่งตัวของเจ้าของห้องลิบลับ
“เห็นไหมบอกแล้วมารอห้องปัดดีกว่า ผู้หญิงชอบห้องน่ารัก ดีกว่านั่งรอห้องผมเยอะ ลูกปัดเค้าแม่บ้านแม่เรือน”
เธอชอบห้องแต่เธอหมั่นไส้เจ้าของห้อง ลูกปัดรู้สึกต่างจากสิปาง ดูเหมือนตำรวจสาวท่าทางชอบเธอมาก ระหว่างทำอาหารก็ถามไม่หยุด
“ชื่อสิปางหรือ ชื่อเพราะจัง รู้จักเสกนานรึยังคะ” ลูกปัดยิ้มให้สิปาง
“วันนี้ค่ะ”
“......” ลูกปัดเงิบ
“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”
“คนน้ำเกรวี่ในหม้อให้หน่อยค่ะ ทำงานที่ไหนหรือคะ ชุดทำงานสวยจัง”
“บริษัท Talent ค่ะ เป็นผู้ช่วยเลขา”
“ผู้ช่วยเลขาหรือคะ ?”
“เป็นผู้ช่วยของเลขาของรองประธานบริษัทอีกทีน่ะค่ะ”
“งานดีนะคะ”
“ไม่เชิงค่ะ ท่านรองกับเลขาอันดับหนึ่งดีมากค่ะ แต่เลขาอันดับสองที่ชั้นต้องเป็นผู้ช่วยโดยตรงเอาแต่ใจน่าดู ตั้งแต่ทำงานมาชั้นร้องไห้หลายรอบแล้วค่ะ”
“ค่ะ”
“ท่านรองปากร้ายไปบ้างแต่โดยรวมก็ดี เลขาอันดับหนึ่งเป็นแฟนกับท่านรองยังไม่เอาแต่ใจเลย ช่วยเหลือชั้นตลอด”
เคร้ง !!
“ขอโทษค่ะ กระทะหลุดมือ” ลูกปัดรีบหยิบกระทะขึ้นมา “ซินหรือคะ”
“ชัวร์ค่ะ ชั้นเคยเห็นสองคนนั้นค้างด้วยกัน คุณรู้จักพี่ซินด้วยหรือคะ”
“ผมไปหยิบแผ่นหนังมาดูระหว่างกินสเต็กดีกว่า” เสกสรรค์คว้าคอเสื้อสิปางลากออกจากห้องลูกปัดมาวางแปะบนพื้นห้องตัวเอง
“ชะ ชั้นทำอะไรผิดหรือ ชั้นทำไม่ดีใส่เพื่อนคุณหรือ”
“เรื่องนั้นก็ด้วย ผมไม่ชอบที่คุณทำท่าดูถูกลูกปัด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น คนส่วนใหญ่เจอลูกปัดแต่งตัวแบบนี้ครั้งแรกก็ทำท่าแบบคุณ”
“เพราะชั้นพูดเรื่องท่านรองกับซินรึเปล่า ชั้นผิดที่นินทาเจ้านาย แต่เรื่องนี้รู้กันทั้งบริษัทแล้วมั้ง”
“เรื่องนั้นแหละ ลูกปัดเป็นแฟนเก่าโจ”
“หา !!!” ปกติท่านรองมีแต่ผู้หญิงสาวสวย ลูกปัดถึงจะสวยหุ่นดีแต่รสนิยมไม่น่าใช้แนวท่านรองเลย
“ไม่ใช่แฟนแบบผู้หญิงที่ไอ้โจควงเปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำ แฟนเก่าจริงๆ ลูกปัดเป็นคนเดียวที่โจมันบอกเพื่อนฝูงว่าแฟนมัน รักจริงหวังแต่งเลยครับ"
สิปางอ้าปากค้าง นั่นอึ้งยิ่งกว่าอึ้งอีกค่ะ
“คุณนั่งตรงนี้สักพักค่อยกลับไปห้องลูกปัดนะครับ”
“ถ้าชั้นต้องนั่งที่นี่อีกสักพัก คุณไปซื้อของให้ชั้นหน่อยได้ไหมคะ”
สิปางกระซิบของที่ต้องการข้างหูเสกสรรค์ เล่นเอาชายหนุ่มหน้าแดงแปร๊ด
“ป้ายประกาศหน้าห้องดึงออกด้วยก็ดีค่ะ ชั้นไม่หนีไปไหนแล้ว”
...........................................
กางเกงในซีทรูสีแดงสด อืม... เซ็กซี่ซะไม่มี
“ผมบอกว่าซื้อให้แฟน แม่ค้าก็เลือกตัวนี้ให้”
“ชั้นบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะเป็นแฟนคุณ” บอกว่าซื้อให้แฟนด้วยวุ้ย ช่างกล้าพูด
“อ้าว”
เสกสรรค์ทำหน้าจ๋อยจนสิปางสงสาร แต่จ๋อยได้พักเดียว หมอนั่นก็ยิ้มได้
“ผมยังไม่ได้ขอใช่ไหม ผมต้องขอก่อน เป็นแฟนผมนะได้ไหมครับ”
“ชั้นขอคิดดูก่อนละกัน” สิปางแบ่งรับแบ่งสู้
“ใส่กางเกงในให้ดูหน่อย”
“ไม่ ชั้นจะไปใส่ในห้องน้ำ”
ปวดประสาทกับหมอนี่จริง
...........................................
สเต็กอร่อยจริงๆด้วย สมคำคุย
“กี่บาท” เสกสรรค์ถาม
“75 ละกัน คิดแค่ของมึง ของแฟนมึงกูเลี้ยง มึงอุตส่าห์พาแฟนมาอวดทั้งที”
“เออ ยังไม่ใช่แฟนค่ะ” สิปางแย้ง
“คืนนี้มีงานเลี้ยงส่งตำรวจเก่าพ่วงรับน้องใหม่ จะไปด้วยปะ เราว่าจะไปแหละ อยากเห็นคนใหม่”
“เรากะพาสิปางไปเที่ยวเยาวราช”
“เยาวราชไปเมื่อไหร่ก็ได้ งานเลี้ยงคืนนี้พาแฟนไปด้วยสิ สวยๆอย่างงี้พวกนั้นอิจฉากันตาย”
สิปางเซ็ง มีใครฟังเธอบ้างไหมเนี่ย บอกว่าเธอไม่ใช่แฟนของเสกสรรค์
“สิปางเราไปเยาวราชกันวันหลังได้ไหมครับ คืนนี้ไปงานเลี้ยงก่อน”
“ได้ค่ะ”
กระโปรงของลูกปัดสั้นจนเห็นชั้นในเวลานั่ง พอรู้ว่าสิปางมอง ลูกปัดก็ดึงกระโปรงลง
“ขอโทษค่ะ ชั้นไปสืบข่าวในซ่องมา ยังไม่ทันเปลี่ยนชุด”
“ปลอมตัว ?”
“ใช่ค่ะ ปลอมตัวเป็นโสเภณี ไปสืบคดีฆ่าหั่นศพค่ะ”
“ข่าวที่กำลังดัง มีคนเจอศพโสเภณีถูกฆ่าหั่นเป็นชิ้นๆใช่รึเปล่าคะ”
“ข่าวนั้นแหละค่ะ”
เนียนมาก เธอนึกว่าเป็นโสเภณีชั้นต่ำจริงๆนะเนี่ย ขอโทษค่ะที่ชั้นมองคุณแค่ภายนอก มิน่าเสกสรรค์บอกว่าลูกปัดปลอมตัวเก่งมาก คนไม่รู้ว่าเป็นตำรวจ สิปางเปลี่ยนสายตาที่มองลูกปัดในแง่ร้ายเป็นชื่นชม
“จับคนร้ายได้แล้วหรือคะ” สิปางสนใจ
“เพิ่งจับได้วันนี้ค่ะ” ลูกปัดยิ้ม
“หนนี้ฝีมือลูกปัดเลย ผมแทบไม่ได้ทำอะไร ไปงมศพอย่างเดียว เออ..ลูกปัด เสื้อผ้ามันเปื้อนเศษศพซักไม่ออก เหม็นมากด้วย หนก่อนมึงซักยังไง”
เศษศพ... อย่าบอกนะว่าน้ำสีเหลืองเหนียวชวนอี๋บนเสื้อยืดที่สิปางเอาแขนไปโดนมันคือ... เลิกคิด อย่าคิดว่าเป็นส่วนไหนของศพเชียวนะ สิปางมองสเต็กบนจาน เริ่มกินไม่ลง
“ยากอะ ต้องแช่น้ำยาซักผ้าที่ใช้กันในโรงพยาบาล ต้องซักหลายรอบด้วย”
“จ้างซักร้อยนึง”
“สองร้อย แต่กูว่ามึงทิ้งเหอะ”
“รองเท้ากูทิ้งไปละ เผลอไปเหยียบลำไส้ใหญ่ เละเลยมึง เสื้อเดี๋ยวกูทิ้ง แต่กางเกงเสียดายมันแพง ไซส์กูหายากด้วย”
“180” ลูกปัดลดราคาให้
“150 เหอะ” เสกสรรค์ต่อรอง
“โอเค ดีล” ลูกปัดตกลง
...........................................
- Writer
