011 จูบแรกของกิ๊ก

1394 Words

“หัวหน้าครับ ผมขอพัก 15 นาที” เอกสิทธิ์ตะโกนบอกหัวหน้าแผนก “มาหาพี่มีอะไรหรือจ๊ะ” เอกกุมมือกิ๊ก “กิ๊กถูกนายดุ” “ทำไมหรือครับ แอบกินเหล้าตอนทำงาน ?” กิ๊กส่ายหน้า “ทำงานพลาด ?” กิ๊กส่ายหน้าอีก “เรื่องการแต่งตัว ?” กิ๊กยังคงส่ายหน้า “เลิกเล่นทายปริศนากันเถอะ กิ๊กมาหาพี่เพราะต้องการปรึกษาพี่ แต่กิ๊กไม่บอกปัญหา พี่จะช่วยได้ยังไงครับ” “เรื่องแฟนค่ะ กิ๊กอยากมีแฟนแบบคนอื่นบ้าง” “ครับ แล้ว...” “แม่อนุญาต” “แต่นายไม่อนุญาต” “เปล่าค่ะ นายอนุญาต” “พี่ งงละ ตกลงยังไง แม่อนุญาต นายอนุญาต แล้วปัญหาอยู่ตรงไหนครับ” “นายบอกว่า... มีได้ แต่ไม่ใช่กับพี่เอก” “................” เอกนิ่งอึ้ง อ้าปากเหวอ “พี่ชอบกิ๊กนะ กิ๊กชอบพี่ไหม ?” “เออ... กิ๊ก... นาย...” กิ๊กน้ำตาคลอ “เอางี้ ไม่ต้องตอบว่าชอบพี่รึเปล่า ไม่ต้องคิดเรื่องนาย ถามตัวกิ๊กเอง อยากคบกับพี่ไหม” “อยากค่ะ” เอกใช้นิ้วมือเช็ดน้ำตาให้กิ๊กอย่างอ่อนโยน ประคองแก้มนุ่มบนฝ่ามือ โน้มตัวประทับจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปากของกิ๊ก กิ๊กตะลึงมองเอก “แค่นี้แหละที่พี่อยากได้ยิน แค่กิ๊กบอกว่าอยากคบกับพี่” กิ๊กหน้าแดงซ่าน พูดอะไรไม่ออก “พี่คิดว่านายคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น พี่จะลองหาทางคุยกับนายดู” “ค่ะ” “จะกลับบ้านเลยไหม เดี๋ยวพี่ไปส่ง” “กลับ.. กิ๊ก... กลับเอง” เสียงตะกุกตะกัก ก้มหน้ามองพื้น “คร้าบ กลับดีๆนะ พี่ไปทำงานต่อละ” เอกยิ้มขำกับท่าทางเขินอายของกิ๊ก โจขบฟันกรอด กำหมัดแน่น ตาจ้องมอนิเตอร์ในห้องวงจรปิด “ขอบคุณมากครับ ช่วยลบภาพพวกนี้ด้วย” “ครับ ท่านรอง” รปภ.รับคำ หลังโจเดินออกไป รปภ.สองคนซุบซิบกัน “โคตรน่ากลัวเลยว่ะ” “เสียวสันหลังวาบยังกะอุณหภูมิในห้องลดลง” “ข่าวลือของท่านรองกับเลขาก็เรื่องจริงสิวะ ท่านรองโกรธซะขนาดนี้” “หึงออกนอกหน้าแบบนี้ ไม่จริงได้ไงวะ” “สงสารคนไปแตะ ‘เด็ก’ ของท่านรอง โดนไล่ออกแหง” ........................................... กิ๊กออกจากลิฟท์บริษัท เตรียมเดินกลับบ้าน โจยืนรอหน้าลิฟท์ “นาย...” กิ๊กอุทาน “นายมาได้ยังไงคะ” โจคว้าแขนลากเข้ามุมอับท่าทางโกรธจัด กิ๊กตัวสั่นด้วยความกลัว ไม่เคยเห็นนายโกรธเธอขนาดนี้มาก่อน “นายจ๋า กิ๊กขอโทษ อย่าโกรธกิ๊กเลยนะ” “โกรธเรื่องอะไร” “เรื่อง... เรื่อง...” นั่นสิเรื่องอะไร กิ๊กเองก็ไม่แน่ใจว่าโจโกรธเรื่องอะไรกันแน่ ถ้าพูดเรื่องนายเกลียดเอก จี้ใจดำเรื่องนายตัดสินใจพลาด นายคงของขึ้นอีก เธอเป็นมือขวาของนาย โกรธยังไงคงไม่เท่าไหร่ แต่เธอกลัวเอกจะโดนหางเลขด้วย “กิ๊กไม่อยากมีแฟนแล้วค่ะ กิ๊กจะตั้งใจทำงานนะ นายอย่าโกรธกิ๊กเลยนะคะ” “อืม” โจเริ่มอ่อนลง “นายอย่าไล่พี่เอกออกเลยน้า” พอพูดถึงเอกสิทธิ์ ทำให้โจอารมณ์ขึ้นอีก ไม่ห่วงตัวเอง แต่ปกป้องมันดีนักนะ โจผลักกิ๊กจนชนผนัง กิ๊กตกใจกลัวจนร้องไห้ เธอเคยเห็นนายโกรธหลายครั้ง นายอารมณ์รุนแรงมาก บางครั้งถึงขั้นอาละวาด นายโกรธคนอื่น แต่ไม่มีสักครั้งที่นายโกรธเธอจริงจัง โจเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กิ๊ก รู้สึกเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้กิ๊กร้องไห้ เจ็บใจที่กิ๊กปกป้องเอกสิทธิ์ โจมองริมฝีปากสั่นเทาของสาวน้อยตรงหน้า นึกถึงภาพที่เห็นกิ๊กมอบจูบแรกให้ผู้ชายอื่น โจไล่ปลายนิ้วลูบริมฝีปากของกิ๊ก ริมฝีปากที่ถูกคนอื่นแตะต้องเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว รสชาติเป็นยังไงนะ คงหวานหอมน่าดู โจโน้มตัวลงใช้ปลายลิ้นเลียริมฝีปากนั้น ค่อยๆ แนบปากประกบปากปิดเสียงสะอื้นของสาวน้อยตรงหน้า กิ๊กหยุดร้องไห้มองหน้าโจด้วยความตกตะลึงยิ่งกว่าตอนถูกเอกสิทธิ์จูบ โจถอยห่างออกมามองหน้ากิ๊ก ใสซื่อซะจริง ไม่รู้จักขัดขืนเลย เขาก้มหน้าลงไปใช้ริมฝีปากตัวเองแนบริมฝีปากของสาวน้อยอีกครั้ง ถูไถริมฝีปากโลมเลีย โจดูดเม้มและกัดริมฝีปากล่างของกิ๊กจนปากบวมเจ่อ เขาจูบซ้ำวนไปมาอีกหลายครั้งโดยไม่ล่วงล้ำเข้าไปภายในปาก ยังก่อน ค่อยเป็นค่อยไป เด็กมันเพิ่งเคยรู้รส เดี๋ยวจะตื่นกลัวซะก่อน กิ๊กหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มกับรสสัมผัสจนกระเป๋าสะพายตกลงพื้น โจโอบเอวกระชับร่างกิ๊กมาแนบตัว อีกมือดึงคางสาวน้อยให้อ้าออก รับลิ้นเชี่ยวชาญให้ล้วงล้ำเข้าไปตวัดเกี่ยวในปาก ขบเม้มดูดลิ้นเล็กจนกิ๊กไหวสะท้านแทบยืนไม่อยู่ “กอดคอพี่” โจสั่ง กิ๊กใช้สองแขนโอบคอโจ เขย่งเท้าขึ้นไปอ้าปากรับจูบ ลิ้นน้อยๆ ล้วงเข้าไปในปากโจเลียนแบบ รสสัมผัสที่เพิ่งเคยเจอทำให้สาวน้อยหวั่นไหว หลับตาพริ้มยอมให้ผู้ชายตรงหน้าล่วงเกินโดยไม่แม้แต่จะคิดขัดขืน โจจูบแผ่วเบาสลับกดปากแนบหนักหน่วงอีกหลายครั้งจนพอใจ ถึงถอยฉากออกมา กิ๊กค่อยๆลืมตามองเจ้านาย หัวใจเต้นแรง วาบหวิวกว่าตอนจูบกับเอกสิทธิ์มากมาย “อร่อยดีนะ” โจเลียริมฝีปากตัวเอง ยกยิ้มมุมปาก ว่าแล้วก็เดินขึ้นลิฟท์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้กิ๊กมองตามตาค้างจนประตูลิฟท์ปิด รปภ.ในห้องวงจรปิดมองหน้ากัน “โห ท่านรองเล่นฉากรักตรงนี้เลย ภาพนี้เอาไงดีอะ” “ลบสิครับมึง จะเก็บไว้ให้พวกเราโดนไล่ออกหรือ หุบปากเรื่องที่เห็นไว้ด้วยล่ะ” “เออ กูรู้น่า” ........................................... ตติยามองผู้หญิงที่มาขอพบรองประธาน Talent เป็นบริษัทด้านบันเทิง คนที่มาติดต่อแต่งตัวแปลกประหลาดให้เห็นประจำ แต่นี่มันแปลกเกินไปแล้ว ผู้หญิงรูปร่างอวบมาก ผิวคล้ำจัดกระดำกระด่าง หน้าเต็มไปด้วยสิวฝ้า จมูกใหญ่แบน ผมดำปนแดงแห้งกรอบเพราะโดนแดดเผา มัดลวกๆเป็นมวยด้วยหนังยางรัดของแบบที่ใช้รัดถุงกับข้าว เสื้อยืดแถมฟรีเบียร์ช้างเก่าจนสีซีด ผ้าซิ่นถุงแบบทางเหนือลายทอละเอียดสวยงามท่าทางราคาแพงมาก สะพายย่ามผ้าดิบ สวมรองเท้าแตะช้างดาว แหวนอเมทิสต์สีม่วงน้ำงามบนนิ้วนางซ้าย เป็นส่วนผสมที่ไม่ลงตัวอย่างที่สุด “นัดไว้รึเปล่าคะ” ตติยาพยายามยิ้ม อาจเป็นนักแสดงตัวประกอบจากหนังสักเรื่องก็ได้ “เปล่าค่ะ” “ขอทราบชื่อกับเรื่องที่ต้องการติดต่อด้วยค่ะ ดิฉันจะจัดคิวนัดให้” “ว้าย คุณยิ้ม ขอโทษด้วยค่ะ น้องเค้าเป็นพนักงานใหม่เพิ่งมาทำงานวันแรก” พนักงานประจำเคาน์เตอร์รุ่นพี่ของตติยารีบวิ่งมาไหว้ “ไม่เป็นไรค่ะ” คุณยิ้ม ยิ้มแย้มสมชื่อ “วันนี้มาติดต่ออะไรหรือคะ” พนักงานรุ่นพี่สอบถาม “มาขอพบท่านรองประธานเรื่องน้องกิ๊กค่ะ” พนักงานรุ่นพี่รีบกดโทรศัพท์ติดต่อภายใน “ท่านรองให้ขึ้นไปพบได้เลยค่ะ ตติยาพาคุณพี่ขึ้นไปเร็ว” พนักงานรุ่นพี่ถลึงตาใส่ตติยา “ค่ะ ค่ะ” ตติยาลนลานรีบต้อนรับคุณยิ้ม ระหว่างพาไปห้องทำงานท่านรอง คุณยิ้มจ้องตติยาไม่วางตา “ใช่คุณตติยาเพื่อนคุณเอกสิทธิ์รึเปล่าคะ” “ค่ะใช่ คุณยิ้มรู้จักดิฉันด้วยหรือคะ” “กิ๊กกับเอกเล่าให้ฟังค่ะ ยิ้มเป็นพี่สะใภ้ของกิ๊ก และรู้จักพูดคุยกับเอกบ้าง” ตติยาอ้าปากหวอ ได้ข่าวว่าพี่ชายของกิ๊กหน้าตาหล่อสูสีกับคุณจิ๋วนี่นา “ยิ้มเป็นภรรยาของขิม พี่ชายกิ๊กนั่นแหละค่ะ กิ๊กมีพี่ชายแค่คนเดียว ใครเห็นยิ้มกับขิมต่างแปลกใจกันทั้งนั้น” ยิ้มหัวเราะคิกคัก สายตาของยิ้มทำให้ตติยารู้สึกไม่สบายใจ “คุณสวยกว่าที่กิ๊กกับเอกเล่าอีกค่ะ คนสวยแบบนี้มักอาภัพนัก” ตติยาขนลุก ไม่ใช่สายตาอิจฉาริษยาอย่างเธอถูกมองประจำ แต่เป็นสายตาห่วงใยเต็มไปด้วยความสงสารจากใจมากกว่า เหมือนคุณยิ้มทำนายอนาคตได้ว่าเธอต้องเจอเรื่องไม่ดี ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more