013 ลบภาพกับคลิปหลุดออกให้หมด

1754 Words

โจเปิดประตูให้ รปภ.สองคนมาคุมตัวนางแบบให้อยู่แต่ในห้องแต่งตัว ห้ามนางแบบฟิลิปปินส์ติดต่อใคร “เธอบอกว่ามีภาพแค่ในมือถือค่ะนาย แต่กิ๊กไม่แน่ใจว่าเธอโกหกหรือโพสภาพลงอินเตอร์เนตก่อนรึเปล่า” “ลบภาพกับคลิปเซทนี้ออกให้หมด เช็คดูด้วยว่ามีหลงเหลือตรงไหนอีกรึเปล่า ในอินเตอร์เนตมีไหม เคลียร์ให้เกลี้ยง” โจยื่นมือถือให้เอกสิทธิ์ที่มาถึงพอดี เอกรับมือถือมาต่อกับโน้ตบุ้ค ชะงักกึกเมื่อเห็นภาพ แสดงว่าภาพที่กิ๊กส่งให้ตอนเดินทางเมื่อกี้ก็... คงไม่ใช่รูปของ... “อย่า-เสือก-ถาม” โจเน้นคำ “ผมไม่แน่ใจนะครับ ว่าจะลบได้หมด ไม่ถนัดเครื่องนี้ด้วยเอาเครื่องออฟฟิศมาใช้ แต่จะพยายามเต็มที่ครับ” “ลบเท่าที่ลบได้ ถ้ามันจะหลุดออกไปทีหลังก็ช่างแม่งเหอะ” ถึงจะอับอายแต่โกรธที่ถูกแทงข้างหลังมากกว่า แถมยัยนางแบบเอาเรื่องนี้มาขู่เขาอีก หงุดหงิดที่สุดก็ยัยกิ๊กนี่แหละ ไม่รู้หงุดหงิดอะไร แต่ก็หงุดหงิดกับยัยเด็กนี่ละกัน “ภาพถูกโอนออกไปมือถือเครื่องอื่นเมื่อไม่กี่นาทีนี้เองครับ” “เอามือถือมา” โจหันไปหากิ๊ก อุ้ย อุตส่าห์เงียบแล้วนะ กิ๊กยื่นมือถือสีชมพูให้อย่างไม่เต็มใจ “ถ้าอยากดูนัก เดี๋ยวผมให้ดูของจริงเลยเอาไหม” โจประชด “เอาค่ะ” กิ๊กตอบกลับชัดเจน “..........” อึ้ง เล่นเอาโจไปต่อไม่ถูกทางเลยเว้ย เอกหัวเราะก้าก จนโจหันมามองถึงได้กลั้นหัวเราะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ซินเดินหน้าหงิกกลับมา “หนหน้าทำงานเสร็จก่อนค่อยนอนกับนางแบบได้ไหมคะ ซินติดต่อนางแบบคนอื่นไม่ได้เลย เวลามันฉุกละหุกเกินไป” โจนึกว่าซินหายไปไหน ที่แท้โทรหานางแบบใหม่นี่เอง ห่วงงานมากกว่าภาพหลุดเจ้านายอีกเว้ย ลูกน้องกูนี่รักเจ้านายจริ๊ง “ค่าเช่าสถานที่ ค่าอุปกรณ์ถ่ายทำ ค่าจ้างทีมงาน ค่าอาหารกองถ่ายอีก ถ้าไม่ได้นางแบบวันนี้ เสียเงินฟรีเป็นแสนเลยนะคะ” ซินบ่นเจ้านาย ยาวไปครับ บ่นยาวไปอีก “125,030 บาทค่ะ ไม่รวมค่าจ้างนางแบบที่เราจ่ายเหมารวม 5 วัน” กิ๊กช่วยแทรก “หานางแบบที่ไหนมาถ่ายก่อนได้ปะ เรียกมาเหอะ ดีกว่าเสียค่าใช้จ่ายฟรี” โจสั่งการ “ไม่ได้ค่ะ โฆษณาชิ้นนี้เป็นน้ำหอมไฮแบรนด์ High Brand นางแบบต้องชื่อดัง สง่ามีคลาส เซ็กซี่แบบผู้ใหญ่ เน้นกลุ่มลูกค้าชนชั้นกลางวัยทำงานขึ้นไป จะไปเอานางแบบใหม่หรือพริตตี้รถมาได้ยังไงคะ ยิ่งหน้าอกศัลยกรรมผิวขาวกลูต้าแบบเนตไอดอลมันขัดกับแบรนด์นะคะนาย” “นางแบบฟิลิปปินส์ก็ศัลยกรรมหน้าอกนะ” โจเถียง “แต่หน้าเค้าสวยดูมีคลาส ผิวน้ำผึ้งเนียนธรรมชาติค่ะนาย” ซินแย้งกลับ “ถ้าอายุมากหน่อย สวยสง่า เซ็กซี่มีคลาส ฉลาด แต่ผิวขาวพอได้ไหม” โจเริ่มคิดบางอย่างออก “ได้แบบนั้นยิ่งดีค่ะ อยากได้ผิวสีธรรมดาแต่ผิวขาวหน่อยก็พอได้ อายุประมาณ 30 เหมาะกับเป้าหมายวัยทำงานมากกว่า แต่จะไปหาแบบนั้นได้จากไหนคะ ยิ่งภายในวัน... เดี๋ยว... นายคงไม่ได้หมายถึง...” ซินเริ่มเอะใจ “ใช่ ซินนั่นแหละ ค่าถ่ายแบบของนางแบบฟิลิปปินส์ก็ยกให้ซินเลย ค่าตัวแพงเอาเรื่องอยู่นา” โจยิ้ม “แต่ซินอายุ 40 กว่าแล้วนะคะนาย ซินไม่เอาด้วย ถ่ายแบบเซ็กซี่อีก ซินไม่ไหว” “ซินยังหุ่นดี แต่งหน้าเอาก็ใช้ได้แล้ว สาววัยทำงานท่าทางฉลาดมั่นใจในตัวเองเหมาะกับซินเลย” “อย่าเลยค่ะนาย ถึงแต่งหน้ากลบได้แต่ยังไงก็ไม่เหมือนนางแบบอายุ 25-30 นะคะ พี่ซินเค้าก็ไม่อยากถ่าย อย่าไปบังคับเค้าเลย” กิ๊กช่วยพูดให้ซิน ซินชะงัก นี่ช่วยพูดหรือด่าว่าชั้นแก่ “หน้าอกใหญ่แต่ก็ยานตามวัยนะคะ” กิ๊กย้ำ “ไม่ได้แก้ผ้าสักหน่อย แค่โชว์ร่องอกใช้บราเซียร์ดันเอาก็ได้” โจตอบ “พี่เค้ามีลูกแล้ว หน้าท้องยื่นแตกลาย หาสาวๆดีกว่าค่ะ” ซินก้มมองหน้าท้องแบนราบจากการเข้าฟิตเนสของตัวเอง ยื่นตรงไหนเนี่ย “ไม่เห็นท้องสักหน่อยชุดปิดหมด พุงยื่นค่อยรีทัชเอาทีหลัง” “ถ้ารีทัชเยอะขนาดนายว่า มันหลอกตานะคะ จะกลายเป็นพลาสติกไปหมด รีทัชทั้งหน้า นม เอว ผิว เอาหุ่นโชว์เสื้อผ้ามาถ่ายเลยดีกว่าไหมนาย” ปึ้ดดดดดด ว่าไงนะ ซินฉุน “ยกเลิกกองวันนี้ไปก่อน จนกว่าจะหานางแบบใหม่ได้เถอะค่ะนาย ยอมเสียเงินดีกว่างานออกมาแย่ให้ลูกค้าด่านะคะ เสียชื่อบริษัทเราด้วย” กิ๊กตอกตะปูย้ำ ปึ้ดดดดดดด ซินหมดความอดทน “พี่ถ่ายเอง” ซินเสียงเขียว “ไหวหรือคะพี่” กิ๊กแย้ง “ถ้าเทสหน้ากล้องออกมาไม่ไหว ค่อยยกเลิกกองจนกว่าจะได้นางแบบใหม่อย่างน้องกิ๊กว่าก็ได้ค่ะ ไหนๆวันนี้ก็เสียเงินไปเป็นแสนแล้ว พี่ลองหน่อยจะเป็นไรไป” ซินก้าวฉับๆ ไปบอกให้ทีมงานเตรียมตัว โจแอบยกนิ้วโป้งให้กิ๊ก เยี่ยมมาก กิ๊กยกมือทำท่าโอเค “ลบภาพถึงไหนแล้ว” โจถามเอก “เกือบเสร็จแล้วครับ ล้างแบบไม่ให้กู้ข้อมูลภาพกลับมาได้เลย” “กิ๊กช่วย...” อ้าว กิ๊กหายไปไหนวะ โจมองหา โน้น ไปตักข้าวกองถ่ายอยู่โน้น อีกคนก็บ้างาน อีกคนก็ห่วงกิน เลขาของกูแต่ละคน กิ๊กเดินกลับมาพร้อมข้าวราดแกงเขียวหวาน+ทอดมันสองจาน ยื่นให้โจจานนึง “นายกินก่อนค่ะ เสร็จแล้วจะได้กินยาแก้ปวดหัว” โจอมยิ้ม นึกว่าห่วงกิน ห่วงสุขภาพเขามากกว่าหรือเนี่ย “กินเสร็จแล้ว กิ๊กช่วยติดต่อเอานางแบบบ้านั่นกลับประเทศให้เร็วที่สุดเลยนะ” โจสั่ง “ได้ค่ะ เดี๋ยวกิ๊กฟ้องเรียกค่าเสียหายจากต้นสังกัดให้ด้วย” “ฟ้องได้ด้วยหรือ” “เรื่องนายนอนกับเค้าก็อีกเรื่อง เรื่องไม่ยอมถ่ายแบบก็อีกเรื่องค่ะ มือถือกิ๊กล่ะ” “เอกลบข้อมูลอยู่ เอาของพี่ไปใช้ก่อน” โจยื่นมือถือของตัวเองให้ “พี่เอกทานข้าวมารึยังคะ กิ๊กไปเอาข้าวให้ไหม” กิ๊กหันไปถามหลังเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอเอามาแต่ข้าวของตัวเองกับเจ้านาย “งานเสร็จแล้วค่อยกินทีเดียว กิ๊กทานก่อนเลยจ๊ะ” เอกฝืนยิ้ม น้อยใจที่กิ๊กคิดถึงแต่นาย ถ้าไม่นึกถึงมือถือคงลืมเขาไปแล้ว กิ๊กใช้มือถือของโจโทรติดต่อโรงแรม สั่งให้ขนข้าวของนางแบบออกมาเตรียมไว้สำหรับเดินทาง โทรสั่งฝ่ายธุรการให้หาเที่ยวบินไปมะนิลาไฟล์เร็วที่สุด “เรื่องมีอะไรกันเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ได้ไปบังคับหรือข่มขู่ สมมติเค้าไม่ได้นอนกับนาย แต่ไปนอนกับคนอื่นแล้วงอแงไม่ยอมถ่ายแบบ นายคิดว่าใครผิด” “อืม จริงด้วย ถ้าไปนอนกับคนอื่นแล้วไม่ยอมทำงาน นางแบบผิดสัญญาเรื่องงานเต็มๆ แต่ฟ้องร้องกว่าจะจบเรื่องคงอีกนาน” “ไม่หรอกค่ะ กิ๊กคิดว่าไม่ถึงขั้นฟ้องร้อง เราแค่ติดต่อว่า จะ-ฟ้อง-ร้อง โดยเรียกค่าเสียหาย ทั้งค่าตัวนางแบบและค่าดำเนินการต่างๆ ทางนั้นคงไม่อยากขึ้นศาลเหมือนกันเพราะเรื่องลากยาว นางแบบของตัวเองทำผิดด้วย คงอยากรีบจบเรื่อง อย่างน้อยที่สุดค่าตัวนางแบบก็ไม่ต้องจ่าย ที่เราจ่ายมัดจำไปบางส่วนก็เรียกคืนได้ เรื่องค่าเสียหายอื่นกิ๊กไม่แน่ใจว่าจะได้มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับการต่อรองอีกที” “กิ๊กมั่นใจกี่ %” โจพยักหน้า “99% ค่ะ ถ้าทางนั้นไม่โง่ขุดไม่ขึ้นจริงๆ ต้องรู้ว่านางแบบตัวเองมีปัญหา ถ้าบริษัทไม่รับผิดชอบ นอกจากบริษัทเรา บริษัทอื่นในไทย บริษัทในกับนอกฟิลิปปินส์ คงไม่อยากจ้างนางแบบสังกัดนี้อีก ทางบริษัทคงตัดนางแบบคนนี้ทิ้ง ไม่ให้รับงานต่างประเทศอีก อาจได้งานเล็กๆในประเทศไปทำบ้างเพราะยังพอมีชื่อเสียงอยู่ แต่จากนี้ไปงานใหญ่คงไม่มีใครจ้างแล้วล่ะ” โจนั่งฟังกิ๊กอธิบายอย่างตั้งใจ “ถ้าเป็นกิ๊กนะกิ๊กก็ทำแบบนี้ นางแบบในสังกัดคนอื่นก็ทำงานต่อไปได้ไม่เสียชื่อ แถมเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูด้วยว่าดังแล้วอย่าทำตัวมีปัญหา หึ หึ หึ อยากหาเรื่องนายดีนัก อนาคตการเป็นนางแบบมืดมนไปซะเหอะ” โห.. ยัยนี่มันกะเอาตายเลยเว้ย มิน่าคนที่บริษัทตั้งฉายา ปีศาจน้อย โหดจริงๆ “แผนนี้ใช้กับนายเท่านั้นนะ คนอื่นอาจใช้ไม่ได้นะคะ” “ทำไมล่ะ” “นายหล่อหุ่นดีเล่นดนตรีเก่ง ไม่ต้องหลอกให้มานอนด้วย ดารานางแบบก็ติดตรึมอยู่แล้ว มีแต่คนอยากจะจับนาย ถ้าเป็นตาแก่อ้วนลงพุงหัวเถิก สงสัยแผนนี้ใช้ไม่ได้ บริษัทต้องจ่ายค่าเสียหายให้ทางฟิลิปปินส์แทน” ฮ่า ฮ่า ฮ่า โจหัวเราะอย่างอดไม่อยู่ “เสร็จแล้วครับนาย” เอกสิทธิ์ยื่นมือถือคืนให้กิ๊ก กิ๊กหยิบมือถือตัวเองใส่กระเป๋า สั่งคนเอามือถือนางแบบไปคืนเจ้าตัว “ไหนๆ ก็มาแล้ว เอกอยากเห็นพี่ซินถ่ายแบบ แวะไปดูก่อนกลับหน่อยดีกว่า” เอกปิดโน้ตบุ้ค “ป่ะ ไปด้วยกัน” โจที่กินข้าวเสร็จแล้วลุกขึ้น “เอาข้าวที่ไหน กิ๊กพาไปหน่อยสิ” เอกถาม “นายไปก่อนนะคะ กิ๊กพาพี่เอกไปตักข้าวก่อน เดี๋ยวตามไป” โจพยักหน้ารับ “มือถือเรายังมีรูปที่กิ๊กส่งมา 3 รูปนะ” เอกกระซิบข้างหูกิ๊กระหว่างเดินไปเอาข้าว กิ๊กหัวเราะคิก “ก็นายไม่ได้บอกให้ลบภาพในมือถือเรานี่หว่า” เอกสิทธิ์ทำหน้าตาย ........................................... วันถัดมา เอกสิทธิ์ได้โน้ตบุ้ครุ่นใหม่ล่าสุดราคาแสนกว่า พร้อมอินเตอร์เนตฟรี 1 ปี - เอาไว้ใช้ส่วนตัว มึงจะได้ไม่ต้องโวยเรื่องโน้ตบุ้คของออฟฟิศไม่ถนัดมืออีก - จดหมายที่แนบมาทำให้เอกขำ โธ่นาย จะให้รางวัลยังไม่วายกัดผมอีก ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more