042 เสกสรรค์โยนหินถามทาง

1442 Words

สิปางร้องไห้ไม่นานก็ทำใจได้ เงยหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตา เห็นสายตาผู้ชายที่นอนอยู่จ้องมาพอดี เธอเพิ่งนึกออกว่าท่านั่งเธอไม่เรียบร้อย สิปางหน้าร้อนวาบ เธอเคยมีแฟนมาบ้างสมัยเรียนแต่ไม่เคยให้ใครแตะต้อง มากสุดแค่จูบ ยิ่งเห็นของสำคัญขนาดนี้อย่าได้หวัง เธอควรรีบเปลี่ยนท่านั่งให้มิดชิด แต่ไม่รู้เพราะอะไรเธอกลับนั่งท่าเดิมปล่อยให้ผู้ชายตรงหน้ามอง เธอทำเมินหน้าหนีไปดูกองหนังสืออีกด้าน “หนังสือเยอะจัง คุณชอบอ่านหนังสือหรือ” “เปล่าครับ ส่วนใหญ่หนังสือเกี่ยวกับงานครับ” “มีหนังสือภาษาอังกฤษยากๆด้วย คุณท่าทางจะเก่งภาษา” “พอได้ครับ ศัพท์ในเล่มเป็นศัพท์เฉพาะทางใช้ในงานอยู่แล้วครับ” เงียบกันไปพัก ต่างคนต่างไม่รู้จะคุยอะไรแก้เก้อดี เสกสรรค์พยายามหันมองทางอื่นบ้าง แต่สายตาเจ้ากรรมดันวกกลับมาจุดเดิมอยู่ดี ก็มันน่าดึงดูดซะขนาดนั้น “ขอจับได้ไหม” “ไม่ได้” สิปางพูดเสียงเฉียบขาด “ทำแบบนี้บ่อยไหม” “ทำอะไร” สิปางรู้ว่าอีกฝ่ายถามเรื่องอะไร แต่เธอแกล้งไม่รู้ “ก็แบบ...ไม่ได้ใส่...ใส่... คุณใส่กระโปรงแบบนี้บ่อยไหมครับ” สิปางหัวเราะคิก ยังคิดคำถามเบี่ยงเบนขึ้นมาได้นะ “อยู่บ้านไม่ใส่ค่ะ บางทีไปใกล้ๆก็ไม่ใส่ แบบไปซื้อของปากซอยอะค่ะ ไปไกลไม่บ่อย สมัยเรียนเคยลืมสองหน” โอ้ย ทำไมชั้นต้องเล่าความลับให้ตานี่ฟังด้วยเนี่ย “ลืมเนี่ยนะ ของแบบนี้ลืมกันได้ด้วยหรือ” “ก็มันลืมจริงๆ ชั้นรีบไปเรียนกลัวเข้าสายอะ พอรู้ตัวก็หาซื้อแถวนั้นใส่เอา” “ครั้งนี้ก็ลืม” สิปางหยุดตอบก้มหน้าซุกเข่าด้วยความเขิน ตาบ้านี่ถามอะไรนักหนา เธอแยกขาออกอีกนิดให้อีกฝ่ายมองเห็นชัดขึ้น วันนี้เธอกินอะไรผิดสำแดงรึเปล่าเนี่ย ปกตินั่งไม่ระวังเห็นกางเกงในเธอก็รีบปิดแล้ว ตอนนี้กลับใจกล้าให้ผู้ชายที่เพิ่งเจอครั้งแรกมอง ขาที่แยกออกทำให้เสกสรรค์เห็นดอกไม้ที่เริ่มมีน้ำค้างซึมมากขึ้น กลีบดอกสีชมพูอ่อนบอบบางเหมือนกุหลาบตูมกำลังเริ่มผลิบาน “ขอโทษ ผมขอเวลาหน่อย เดี๋ยวค่อยคุยต่อ” เสกสรรค์คว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่ใช้ตอนอาบน้ำขึ้นมาคลุมส่วนล่างของร่างกาย ล้วงมือขยุกขยิกใต้ผ้าเช็ดตัว สิปางควรจะกลัวแต่เธอกลับเกิดอารมณ์ ท่านรองบอกว่าเขาไว้ใจได้ สถานการณ์ตอนนี้ไม่น่าไว้ใจสักนิด แต่เธอกลับ... นิ้วเรียวสวยเขี่ยกลีบดอกไม้เปียกน้ำค้างเล่น ทำเอาผู้ชายตรงหน้ากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ เสกสรรค์กัดฟันกลั้นเสียงคราง ร้อนแรงเหลือเกิน สมกับที่เขาถูกใจตั้งแต่แรกเห็นจริงๆ เขามองออกว่าสิปางหวงตัวมาก แต่ถ้าปล่อยก็ปล่อยออกมาสุดๆจริงๆ เธอยั่วเขาขนาดนี้แสดงว่าใจตรงกันสินะ สิปางมองผ้าเช็ดตัวที่ขยับไปมา เธอเคยเห็นจากหนังเอวี ไม่เคยเห็นของจริงเลย “ขอดูบ้างสิ” “ครับ ?” “นายดูของชั้นแล้ว นายต้องให้ชั้นดูบ้างสิ” กล้าขอก็กล้าให้คร้าบ อุตส่าห์เอาผ้ามาปิดเพราะเกรงใจนะเนี่ย ดันอยากดูซะงั้น เสกสรรค์ค่อยๆดึงผ้าเช็ดตัวออก สิปางตาโตจ้องเป๋ง โห ใหญ่มาก ใหญ่กว่าในหนังอีก “อยากจับไหม” เสกสรรค์โยนหินถามทาง “ไม่” สิปางปฏิเสธเสียงแข็ง “เลีย?” “ไม่เอา” ก็ได้ ดูอย่างเดียวก็ได้ เขาอยากถามต่อว่า ‘อมไหม’ แต่กลัวโดนหาว่าโรคจิต เสกสรรค์เล่นหนังสดอยู่พักก็ลุกขึ้นมานั่งหันหลังให้สิปาง คว้าผ้าเช็ดตัวมาปิดอีกรอบ “ปิดทำไม” สิปางชะโงกหน้ามอง “อย่าเข้ามาใกล้ตอนนี้” เสกสรรค์เสียงดัง ขืนสิปางเข้ามาใกล้ เขาห้ามตัวเองไม่อยู่แน่ ถ้าไปแตะเนื้อต้องตัวทั้งที่ไม่ได้รับอนุญาต สิปางคงไม่พอใจอีก “ดุจัง” เธอบ่นอุบอิบ เสกสรรค์โยนผ้าเช็ดตัวมาทางเธอ ผ้าเปื้อนน้ำขาวขุ่นแผ่หราอยู่ห่างสิปางคืบเดียว “ว้าย !!!” สิปางถอยหนีสุดผนังห้องด้วยความตกใจกลัว โธ่ แม่คุณ ป่านนี้เพิ่งจะมาร้อง มาถึงห้องผู้ชายแล้วเขี่ยดอกไม้ยั่วกันขนาดนี้ ถ้าผมจะทำมิดีมิร้ายผมทำไปนานละ เอ๊ะ แต่ที่ทำไปเมื่อกี้ก็มิดีเท่าไหร่แฮะ ไม่หรอกมั้ง ผู้หญิงขอดูเองนี่ เขาแค่ทำตามคำขอ เสกสรรค์หยิบผ้าเช็ดตัวออกไป แล้วยืนเก้กังในห้องตัวเอง ส่วนสิปางหยิบทิชชู่ในกระเป๋าซับน้ำหวานดอกไม้จนแห้ง หลังพายุอารมณ์สงบ ต่างคนต่างอยู่คนละมุม หน้าแดงจัดไม่กล้าสู้หน้ากันเอง “คุณเสร็จรึเปล่า” เสกสรรค์ทำลายความเงียบขึ้นก่อน “ปะ เปล่าค่ะ” เสียงตอบเบาหวิวเกือบหายไปกับสายลม เงียบกันไปอีก บรรยากาศชวนอึดอัดเก้อเขิน “แถวนี้มีอะไรทานบ้างคะ ชั้นกินอาหารกลางวันมานิดเดียว” สิปางหาเรื่องคุยจนได้ ความจริงเธอไม่หิวแต่ต้องการผ่อนคลายบรรยากาศกดดันเท่านั้น “มีครับ” เสกสรรค์กดมือถือ “ลูกปัดหรือ กลับมารึยัง ผมอยากพา..” เสกสรรค์เหลือบมองหน้าสิปาง “พาผู้หญิงคนนึงไปทานข้าวฝีมือลูกปัดหน่อย... ยังไงหรือ ก็สวยนะ... พูดจริงสวยจริงๆ... หุ่นหรือ... ธรรมดาสู้ลูกปัดไม่ได้หรอก แต่ขาสวยเด็ด” สิปางฉุนกึก โทรหาผู้หญิงอื่นทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งมีอะไรพิเศษกับเธอไป แล้วหุ่นอย่างเธอเนี่ยนะเรียกธรรมดา มีแต่คนบอกเธอหุ่นดี ถึงหน้าอกจะใหญ่สู้ตติยาไม่ได้ก็เถอะ แต่ก็จัดว่าอึ๋มอยู่นะยะ เอวสะโพกได้สัดส่วนเร้าใจ ธรรมดาตรงไหน “พอผมบอกว่าจะพาคุณไปทานข้าว ลูกปัดก็รีบกลับเลยครับ คุณรอแป๊ปนึงนะ” “ลูกปัดนี่ใครคะ เป็นอะไรกับคุณ” สิปางเสียงเขียวจนแม้แต่เธอยังตกใจ นี่เธอหวงตาบ้านี่หรือเนี่ย จริงสิ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอนี่มีแฟนรึยัง อาจมีลูกเมียอยู่แล้วก็ได้ ทำไมเธอไม่ถามก่อนหลวมตัวนะ “ลูกปัดเป็นเพื่อนสนิทผม ทำอาหารอร่อยนะ คิดราคากันเองไม่แพงด้วย” “เปิดร้านขายอาหาร ?” “เปล่า เป็นตำรวจ ต้องไปกินห้องลูกปัดครับ” กินข้าวทีต้องไปกินถึงห้อง สิปางอยากร้องกรี๊ด “คุณมีแฟนรึยัง ?” สิปางจี้ถาม “ยังครับ” “เมีย ?” “ยัง” “ลูกล่ะ ?” “ไม่มีเมียแล้วจะมีลูกได้ไง คุณถามแปลก” “อาจเป็นลูกติดเมียเก่าหรือไปทำผู้หญิงท้องแล้วต้องรับผิดชอบก็ได้” “ยังไม่มีครับ ผมโสดสนิท คุณเป็นอะไรเนี่ย” “แน่ใจว่าโสด ?” “ไม่เชื่อให้ลูกปัดมายืนยันได้” ลูกปัดอีกแล้ว อะไรก็ลูกปัด สิปางลุกขึ้นผลักอกคนตัวใหญ่ เอามือทุบอัก ๆ ๆ เจ็บมือวุ้ย “โกรธอะไร ผมพูดอะไรให้คุณไม่พอใจหรือ ผมขอโทษ ผมพูดไม่เก่ง ผมบอกแล้วผมจีบผู้หญิงไม่เป็น” เสกสรรค์ทำหน้างง ปล่อยให้สิปางทุบเอา ๆ ๆ “ไอ้บ้า นายมีผู้หญิงกี่คนกันแน่” “เดี๋ยว นี่คุณหึงหรือ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” “ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ” “หึงแปลว่าชอบผมใช่ปะ” “ไม่ใช่ย่ะ” “อย่าคิดมาก ลูกปัดชื่อมันน่ารักก็จริง แต่ตัวจริงเหมือนทอม สนิทกันเพราะเป็นคู่หูสืบคดีด้วยกัน คุณเห็นลูกปัดแล้วคุณต้องชอบ เชื่อผมสิ” เสกสรรค์เข้าไปกอดปลอบสิปาง สิปางใจเย็นลง เอาหน้าซบอกเสกสรรค์ นึกถึงหนังที่มีตำรวจคู่หูทำงานด้วยกัน “ทำไมคู่หูต้องเป็นผู้หญิง” แม้คำถามจะคาดคั้นแต่เสียงอ่อนลงมาก “บางงานต้องใช้ผู้หญิงเข้าไปสืบครับ ลูกปัดปลอมตัวเก่งมากนะ คนไม่รู้ว่าเป็นตำรวจ ไม่เหมือนผม โดนจับได้ว่าเป็นตำรวจประจำ” สิปางหายเคือง เริ่มยิ้มได้ “เคยสืบคดีมาเฟียเยาวราช ผมกับลูกปัดแยกกันปลอมตัว ดันไปเจอกันเองอีก เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน” สิปางหัวเราะคิกคัก สนุกกับเรื่องที่เสกสรรค์เล่า อุ๊ย เธอกอดกับหมอนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย หอมกลิ่นสบู่ด้วย แอบเอามือลูบกล้ามอก แข็งเป็กเลย สิปางเอาหน้าเข้าไปซุกอีก ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more