010 มีแฟนได้แต่ไม่ใช่กับไอ้เอก
1611 Words
“ไม่อนุญาตโว้ยยยยยยย” โจแหกปากใส่หน้ากิ๊ก
“ทำไมกิ๊กจะมีแฟนไม่ได้ แม่ก็อนุญาตแล้ว”
“มีได้ แต่ไม่ใช่กับไอ้เอก”
“นาย !!!”
“พี่เกลียดมัน พี่ไม่อนุญาต”
“พี่เอกรักนายมากนะ พูดถึงนายในแง่ดีเสมอ มีแต่นายแหละด่าพี่เอกตลอด เรื่องที่เกิดขึ้นพี่เอกไม่ใช่คนผิดสักหน่อย นายต่างหากตัดสินใจพลาด นายอคติเกินไปแล้วนะคะ”
“กิ๊ก !!!” ซินอุทานด้วยความตกใจ
กิ๊กเอามือปิดปากตัวเอง รู้ว่าหลุดปากจี้ใจดำเจ้านายออกไป
โจโกรธจนหน้าแดง กำหมัดแน่น เดินกระแทกเท้าเข้าห้องนอนข้างห้องทำงาน ปิดประตูดังโครม
“พี่ซิน กิ๊ก... กิ๊ก...” สาวน้อยน้ำตาคลอเบ้า
ซินเดินมาลูบหลังปลอบ “นายรู้ตัวว่าตัวเองผิด แต่ไม่ยอมรับผิดหรอก กิ๊กน่าจะรู้นิสัยนาย”
“กิ๊กขอโทษค่ะ”
ซินถอนหายใจยื่นเอกสารให้
“กิ๊กจัดการเรื่องย้ายตำแหน่งของตติยาให้หน่อย กิ๊กรู้จักเค้าอยู่แล้วใช่ไหม ความจริงพี่ต้องทำเอง แต่วันนี้ยุ่งๆ ครอบครัวกิ๊กมาด้วยพี่ปลีกตัวไปจัดการเรื่องตติยาไม่ได้ จัดการเสร็จแล้วกลับเลยก็ได้นะจ๊ะ ถ้ากิ๊กยังอยู่นายคงไม่ยอมออกมา เรื่องที่นายโกรธเดี๋ยวพี่คุยกับนายเอง”
“2 ทุ่มกว่า ตติยายังอยู่อีกหรือคะ”
“พี่โทรบอกตติยาให้รอคุยธุระกับพี่น่ะ ตอนนี้คงยังรออยู่ ถ้าไม่รอกิ๊กก็ตัดสินใจเองละกัน ว่าควรย้ายตำแหน่งหรือจะทำยังไง รีบไปเถอะ ถ้ายังอยู่เค้าคงรอมาหลายชั่วโมงแล้ว ฝากขอโทษเค้าแทนพี่ด้วยนะคะ”
“ค่ะ กิ๊กจะรีบจัดการให้”
...........................................
ตติยานั่งคัดจดหมายฆ่าเวลาแก้เซ็ง งานเอกสารมักไม่ค่อยมีด่วน คนทำงานส่วนใหญ่เป็นเด็กฝึกงาน พนักงานใหม่ และพนักงานทั่วไป ตอนนี้ทั้งแผนกธุรการเหลือหัวหน้าแผนกกับพนักงานไม่กี่คน ตติยาแกะจดหมายอ่าน แยกเพื่อเตรียมส่งแผนกที่ดูแลเรื่องนั้นๆ ยกเว้นจดหมายที่ระบุชื่อผู้รับโดยตรงหรือระบุชื่อแผนก จะจัดส่งให้ผู้รับหรือแผนกโดยไม่แกะอ่านก่อน
จดหมายจ่าหน้าระบุชื่อเอกสิทธิ์กว่าสิบฉบับ ทั้งบริษัทเอกชนขนาดใหญ่ หน่วยราชการ กองทัพบก กองทัพเรือ กรมสอบสวนกลาง DSI รัฐสภา นักการเมือง กระจัดกระจายน่าดู ส่งมาเรื่องอะไรหว่า อยากรู้ก็อยากรู้ ถามเจ้าตัวจะละลาบละล้วงไปไหม
“พี่ตติยาคะ พี่ซินติดธุระให้กิ๊กมาทำหน้าที่แทน พี่ซินฝากขอโทษพี่ด้วย”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ” ตติยาปั้นหน้ายิ้มแย้ม ในใจบ่นอุบ ปล่อยให้รอตั้งหลายชั่วโมง
“เอกสารย้ายพี่ไปทดลองงานแผนกประชาสัมพันธ์นะคะ ประจำเคาน์เตอร์ต้อนรับ เริ่มทำงานพรุ่งนี้เลยค่ะ ตำแหน่งนี้ต้องใส่ชุดฟอร์มของบริษัท เดี๋ยวกิ๊กจะพาพี่ไปแผนกประชาสัมพันธ์ ไปเอาชุดฟอร์มนะคะ บริษัทให้ฟรีสองชุด ถ้าต้องการเพิ่มพี่ต้องซื้อเอาเอง พี่ลองอ่านเอกสารดู มีอะไรสอบถามกิ๊กได้เลยนะคะ”
ตติยาหยิบเอกสารมาอ่านสองรอบ
“เอกสารไม่มีปัญหาจ๊ะ พี่อยากรู้ว่าใครเสนอย้ายพี่หรือคะ”
“ท่านรองเป็นคนเลือกค่ะ”
“พี่ไม่ได้จบนิเทศหรือใกล้เคียงสายนี้ ทำไมท่านรองเลือกพี่ล่ะ”
“กิ๊กก็ไม่ทราบเหตุผลค่ะ
“แต่ว่า... พี่อยากทำงานด้านเอกสารมากกว่า”
“ตอนท่านรองให้กิ๊กเป็นเลขา กิ๊กไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำได้ คนอื่นนินทากิ๊กต่างๆนานา มีแต่นายกับพี่ซินให้กำลังใจและเชื่อมั่นว่ากิ๊กทำได้ ตอนนี้กิ๊กเองก็สนุกกับงานด้วย พี่คิดว่ากิ๊กเหมาะสมกับตำแหน่งไหมคะ”
“เหมาะจ๊ะ กิ๊กทำงานดีมากเลย วันปฐมนิเทศทำเอาพวกนินทากิ๊กเงียบไปเลย พี่เองก็นินทาด้วย แฮะ ๆ ๆ พี่ยังยอมรับในความสามารถ”
“ปกตินายดูคนเก่ง ถ้านายให้พี่ทำงานตำแหน่งนี้ แสดงว่าพี่เหมาะสมกับงานแล้วค่ะ พี่เชื่อมั่นตัวเองหน่อย ถ้าลองทำสักสามเดือนแล้วไม่ชอบ ค่อยขอย้ายแผนกก็ได้ค่ะ”
“กิ๊กเป็นอะไรจ๊ะเห็นตาแดงๆ ทะเลาะกับเอกหรือ” ตติยาถามขณะเลือกชุดฟอร์ม
“เปล่าค่ะ กิ๊กโดนนายดุ”
“กิ๊กเนี่ยนะโดนดุ พี่เห็นกิ๊กตั้งใจทำงานออก” ตติยาตาโต
“ก็ไม่เชิงเรื่องงานค่ะ แม่บอกว่ากิ๊กมีแฟนได้ แต่นายไม่ยอม”
“นายไม่อนุญาตให้มีแฟน ก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวไปหน่อยไหม หรือท่านรองกลัวกิ๊กเสียงาน”
“นายให้กิ๊กมีแฟนได้ค่ะ แต่...” กิ๊กหยุดมองหน้าตติยานิดนึง “แต่ไม่ให้เป็นแฟนกับพี่เอก”
“เฮ้ย อะไรกัน มีงี้ด้วย สงสารเอกแย่เลย”
“สงสารทำไมคะ”
“ก็เอกชอบกิ๊กออกจะตาย เห็นตามจีบอยู่นี่คะ”
“กิ๊กว่าเค้าชอบพี่ตติยามากกว่า พี่สวยหุ่นดี ผู้ชายส่วนใหญ่ชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือคะ”
กิ๊กมองคนสวยตรงหน้ากำลังเปลี่ยนเสื้อลองชุด หน้าอกใหญ่ได้รูป จากนั้นก้มมองหน้าอกแบนราบของตัวเอง
“ชอบมองกับชอบแบบคบเป็นแฟนมันต่างกันจ้า พี่เลี้ยงข้าวแลกกับที่เอกช่วยพี่เรื่องงานเท่านั้นค่ะ” ตติยามองหน้ากิ๊กแล้วยิ้มแบบรู้ทัน
กิ๊กยังคงก้มหน้านิ่ง
“พี่มีความลับจะบอก สัญญานะว่าจะไม่เอาไปบอกใคร” ตติยายกนิ้วก้อย
“สัญญาค่ะ” กิ๊กยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวก้อยทำสัญญา
“พี่มีแฟนแล้วจ้า” ตติยายิ้มแก้มปริ
“จริงหรือคะ” กิ๊กทำตาโต
“เพิ่งเริ่มคบกันไม่นานเอง แฟนของพี่ยังไม่อยากเปิดเผยตอนนี้น่ะค่ะ กลัวพี่มีปัญหาเรื่องงาน คนที่รู้เรื่องมีแค่สิปางกับเอก ตอนนี้เพิ่มกิ๊กอีกคน”
“พี่เอกรู้จักแฟนพี่ด้วย แสดงว่าต้องเป็นคนใกล้ตัว”
“ประมาณนั้นจ๊ะ”
“อาจทำให้พี่มีปัญหาเรื่องงาน กิ๊กเข้าใจแล้วค่ะ จะเก็บเป็นความลับอย่างดีเลย” กิ๊กยิ้มแป้นจนแก้มป่อง
“พี่รู้แล้วทำไมเอกชอบกิ๊ก”
“หือ ?”
“เวลากิ๊กยิ้มน่ารักมากเลยรู้ไหม”
กิ๊กเขินจนแก้มแดง
“พี่เอาชุดฟอร์มไซส์นี้นะคะ”
“พี่หยิบเองเลยค่ะ เดี๋ยวกิ๊กเขียนใบเบิกของให้ก่อน”
ตติยาหยิบชุดฟอร์มใส่กระเป๋าสะพาย ในกระเป๋ามีจดหมายของเอกมัดรวมด้วยยางรัดของ
“กิ๊กจะไปหาเอกต่อรึเปล่าคะ ถ้าไป พี่ฝากจดหมายให้เอกด้วย พี่เผลอหยิบติดมาตอนคัดจดหมาย”
“ทิ้งไปเถอะค่ะ ส่งให้พี่เอกก็ไม่อ่านหรอก ทิ้งอยู่ดี” กิ๊กรับมาพลิกดูผ่านๆ
“ถ้าเป็นธุระสำคัญล่ะ”
“งานของบริษัท จดหมายจะจ่าหน้าแผนกค่ะ ส่วนเรื่องด่วนคงโทรตามค่ะ ไม่ส่งจดหมายมาหรอก”
ตติยาไม่กล้าทิ้งจดหมายตามกิ๊กแนะนำ เลยใส่กระเป๋าไว้เหมือนเดิม
“เอกสารเสร็จแล้วค่ะ พี่กลับได้เลย กิ๊กจะแวะไปหาเอกก่อนแล้วค่อยกลับ”
...........................................
ตติยากลับมาถึงบ้านยังนอนไม่หลับ มองจดหมายของเอกสิทธิ์ที่วางเรียง
‘งานของบริษัท จดหมายจะจ่าหน้าแผนกค่ะ ส่วนเรื่องด่วนคงโทรตามค่ะ’
1. แปลว่าจดหมายทั้งหมดนี้ ไม่เกี่ยวกับงานของบริษัท
2. ไม่ใช่เรื่องด่วน
3. กิ๊กกลับบ่ายเบี่ยงไม่ตอบคำถามว่า ‘สำคัญ’ รึเปล่า แสดงว่าเป็นจดหมายสำคัญ
กิ๊กบอกให้ทิ้งได้ แปลว่าเอกไม่เอาแล้ว เอกไม่สนใจอ่าน ถ้าสำคัญทำไมไม่สนใจ ถ้าไม่สำคัญ กิ๊กควรตอบตรงๆว่าจดหมายไม่สำคัญ โอ้ย คาใจจริงจริ๊ง
ทำยังไงดี
1. ทิ้งจดหมาย - ไม่กล้าทิ้ง
2. ส่งให้เอก - ทางเลือกที่ถูกต้อง
3. แกะอ่านเลย - ไหนๆกิ๊กก็บอกให้ทิ้งแล้วนี่ แกะอ่านก็ไม่มีใครรู้หรอก จะได้หายคาใจด้วย
ตติยาเลือกแกะอ่าน ทุกฉบับเป็นจดหมายเชิญไปทำงาน แต่ไม่มีฉบับไหนเป็นจดหมายตอบรับเลย หมายถึงเอกไม่ได้สมัครงานแต่ถูกเชิญไปทำงาน จดหมายแนวนี้มักมาจากเฮดฮันเตอร์ Head Hunter พวกนายหน้าสรรหาคนเก่งเข้าไปทำงาน บางครั้งเฮดฮันเตอร์ถึงขั้นปลอมตัวเป็นพนักงานในบริษัทเพื่อหาคนเลยทีเดียว อัจฉริยะอย่างเอก ไม่แปลกที่เฮดฮันเตอร์จะสนใจซื้อตัว
จดหมายบางฉบับต่างหากที่แปลก บางฉบับไม่ระบุตำแหน่ง ไม่บอกว่าทำงานอะไรด้านไหน กลับเสนอเงินเดือนประจำหลักแสน เสนอสวัสดิการเพียบ
จดหมายจากนักการเมืองชื่อดังระบุตำแหน่งที่ปรึกษา คอนโดหรู รถญี่ปุ่นหนึ่งคัน แต่ไม่บอกรายได้มาแฮะ ตติยาคิดว่าคงหลักแสนเช่นกัน
โอ๊ะ อันนี้ก็แปลก จ้างทำงานหนึ่งโปรเจค ไม่ระบุระยะเวลา ไม่ระบุรายละเอียดของงาน ไม่ระบุข้อมูลจำเป็นสักอย่าง บอกเพียงขอเวลาว่างจากงานประจำให้มาทำให้ ถ้างานเสร็จได้ 650,000 บาท
โหย อีกฉบับเสนอผู้หญิงให้มาเป็นคู่นอนด้วย สวัสดิการเลิศหรูมากค่ะ
แค่ข้อเสนอจากจดหมายฉบับเดียว คนอื่นก็ตะครุบตาเป็นมันส์แล้ว เอกกลับไม่สนใจและเลือกทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนขั้นต่ำ ป.โท 17,500 บาท
ตติยามึน อะไรกันเนี่ย เธอเสียมารยาทแกะจดหมายอ่าน หวังจะหายคาใจแต่กลับคาใจหนักกว่าเดิม เหมือนคิดว่าแก้ปริศนาได้แต่กลับมีปริศนาซับซ้อนกว่าเดิมโผล่ออกมา
...........................................
- Writer
