031 แม่ทัพหญิงแดนใต้
1655 Words
ตติยาหยิบข้าวต้มกับสามอย่างที่ รพ.เตรียมไว้มาป้อน เอกยังโกรธเลยไม่ยอมกินเอาแต่หันไปหันมา
“หาอะไรหรือ”
“มือถือ จะโทรหากิ๊ก”
“มือถือเอกอยู่ที่ทำงานมั้ง เอาของพี่โทรก่อนก็ได้”
เอกลังเล แต่ความอยากคุยกับกิ๊กมีมากกว่า เลยยอมใช้มือถือของตติยา
“กิ๊กจ๋า เอกเองนะครับ”
“พี่เอกจ๋า” เสียงใสเจื้อยแจ้ว “โอ้ย เจ็บ พี่สิปางเบาสิ”
‘กิ๊กอย่าขยับไปมาสิคะ พี่ทายาไม่ถนัด’ เสียงสิปางแว่วมา
“พี่รบกวนรึเปล่าครับ”
“ไม่ ไม่ ไม่กวนเลย โอ้ย ซี้ดดดด”
‘กิ๊กอยู่เฉยๆสิ’ สิปางดุ
“เดี๋ยวกิ๊กทายาเสร็จแล้วโทรกลับนะ” กิ๊กตัดสายทันที
เอกเซ็ง ยังไม่ทันบอกเลยว่ามือถืออยู่บริษัท เครื่องนี้ยืมคนอื่นมา
“พี่ไปเอามือถือกับของที่บริษัทให้เอกดีไหมคะ”
“เออ อืม ก็ดีครับ”
“เอาอะไรที่ห้องพักด้วยไหม พี่จะได้ไปเอามาให้ทีเดียว”
“โน้ตบุ้ค เสื้อยืด แปรงสีฟัน ยาสีฟัน มีอะไรอีก อืม ผ้าเช็ดตัว”
ตติยาสำรวจของในโรงพยาบาล
“แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ผ้าเช็ดตัว ของใช้ทั่วไป รพ.เตรียมไว้ในห้องให้แล้ว คงไม่ต้องเอามา หาชุดที่จะใส่กลับบ้านด้วยนะคะ ชุดเก่าเปื้อนแล้วเดี๋ยวพี่เอากลับไปซักให้”
“งั้นเอาเสื้อยืดสองสามตัว กางเกงยีนส์ตัวเดียวพอ หนังสืออ่านเล่น อืม.. แล้วก็.. อยากได้ เอิ่ม...” เอกเขิน
“กางเกงใน” ตติยาต่อให้
“นั่นแหละครับ วานพี่เอามาให้ด้วย”
...........................................
ตติยากลับมาอีกครั้งพร้อมของพะรุงพะรัง เอกได้มือถือก็โทรหากิ๊กทันที
“น้องกินยาเสร็จก็หลับไปแล้วค่ะ” สิปางรับสาย
เอกนอนซึม
พนักงานมาเก็บถาดอาหาร
“ยังไม่ทานอีกหรือคะ ต้องทานนะคะ ทานเสร็จแล้วกินยาด้วยนะคะ อีกชั่วโมงจะมาเก็บถาดอาหารใหม่นะคะ” พนักงานดุ
เอกเลยยอมให้ตติยาป้อนข้าวต้ม หลังกินข้าวเอกพยายามอ่านหนังสือแต่ใช้มือเดียวไม่ถนัด เลยเปิดทีวีนอนดูเฉยๆ
“ใครเฝ้าไข้คืนนี้คะ”
“ไม่มี”
“ญาติอยู่ต่างจังหวัดหรือ”
เอกมองทีวีอย่างเลื่อนลอยนานครึ่งค่อนวันจึงเอ่ยตอบ
“ผมไม่มีญาติ ผมจำความได้หลวงตาในวัดก็เลี้ยงผมมา หนังสือหนังหาหลวงตาก็สอนให้ พอผมเจ็ดขวบ หลวงตามรณภาพ” เอกพูดถึงตรงนี้ก็เสียงเครือน้ำตาคลอ “แม่ดาว แม่ของกิ๊กรับผมไปเลี้ยงต่อ พี่จุฑามาศตอนนั้นยังไม่แต่งงาน ทำงานอยู่คุ้มดารา บ้านของกิ๊กที่เชียงใหม่น่ะ พี่จุฑามาศเป็นคนคอยดูแลผม เวลาผมป่วยแบบนี้ปกติพี่จุฑามาศคอยเฝ้าตลอด ถ้าพี่เค้าไม่ติดงานคืนนี้คงอยู่เฝ้าผมแน่ๆ”
ตติยาจุกเหมือนก้อนอะไรสักอย่างติดอยู่ในคอ เธอสนิทกับเอกก็จริง ส่วนใหญ่เอกมักคุยจ้อเรื่องแฟน นอกนั้นก็คุยเรื่องงานและคุยเรื่องทั่วไป เอกแทบไม่เคยเล่าเรื่องส่วนตัวเลย เธอจึงไม่เคยรู้ว่าเอกเป็นเด็กกำพร้า
“เพราะแบบนี้ใช่ไหม เอกถึงโกรธพี่มากเรื่องคุณจุฑามาศ”
“อืม” เอกยอมรับ
“เอกรู้จักกิ๊กมาตั้งแต่เด็กสินะ”
“ใช่ครับ สมัยเด็กกิ๊กน่ารักมากนะ ใส่เสื้อคอกระเช้า มวยผมจุกมีพวงมาลัยครอบ เหมือนผีบ้านผีเรือนเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“บ้า ไปว่าน้องเค้า เอกอยากให้คุณจุฑามาศเฝ้าไข้น่าจะขอให้ลางาน แค่วันเดียวเอง ทางโรงเรียนเค้าให้ครูคนอื่นสอนแทนได้”
“อย่าเลย พี่เค้าต้องไปคุ้มกันเด็ก เค้าไม่ใช่ครูครับ เป็นทหาร”
“หือ ทหาร”
“เป็นทหารอยู่จะแนะ นราธิวาส ต้องคุ้มกันนักเรียนไปโรงเรียน พี่เค้าคงคิดดีแล้วแหละ ระหว่างกลับไปคุ้มกันนักเรียนกับผมที่อยู่โรงพยาบาลแบบปลอดภัย ยังไงก็ต้องเลือกนักเรียนไว้ก่อน”
“ทหารสามจังหวัดชายแดนใต้ด้วย สุดยอด” ตติยาตาโต
“คิดไม่ถึงใช่ปะละ” เอกยักคิ้ว “เห็นเงียบๆ เรียบร้อยแบบนี้ ฉายา ‘แม่ทัพหญิงแดนใต้’ เชียวนา เคยลุยเดี่ยวไปเอาตัวเด็กนักเรียนที่ถูกผู้ก่อการร้ายจับไปกลับมาด้วย ผู้ก่อการร้ายโดนฆ่าเกือบร้อยคน” เอกพูดถึงจุฑามาศด้วยความปลื้ม ดวงตาเป็นประกาย
“ฆ่าเกือบร้อยคนเลยหรือ น่ากลัวจัง”
“พี่จุฑามาศโหดในเรื่องที่ควรโหด คนร้ายที่ขนาดจับเด็กไปเป็นตัวประกัน ถ้าพี่เค้าไม่ไปช่วย เด็กอาจโดนฆ่าตาย พวกนั้นสมควรโดนยิงทิ้งแล้ว”
“เอกพูดถูกแล้ว ถ้าไม่ฆ่าคนร้าย เด็กก็โดนฆ่า อนาคตอาจฆ่าเด็กคนอื่นอีก พี่กลับบ้านไปเอาของมาเฝ้าเอกนะ”
“ผมอยู่คนเดียวได้ครับ”
...........................................
ตติยากลับมาอาบน้ำ เก็บเสื้อผ้าข้าวของเตรียมไปเฝ้าไข้เอก
“พ่อคะ น้องเอกสิทธิ์ที่ทำงานประสบอุบัติเหตุ (โดนกระทืบ) ติจะไปค้างโรงพยาบาลสองสามวันนะคะ ไม่กลับบ้าน” ตติยายื่นเสื้อผ้าของเอกให้แม่บ้านนำไปซัก
“ทำไมติต้องเป็นคนไปเฝ้าด้วยล่ะ” พ่อปลายตามองเสื้อผ้าผู้ชายด้วยความไม่พอใจ
ตติยากลืนน้ำลาย ไม่อยากบอกพ่อว่าเธอเป็นสาเหตุให้เอกถูกทำร้าย
“น้องมาจากต่างจังหวัดค่ะ ไม่มีพ่อแม่ กระดูกหักทำอะไรลำบาก ติเลยอยากช่วย”
รัฐแมสซาซูเซตส์ ที่ตั้งของมหาวิทยาลัย MIT ที่เอกเรียน นี่เรียกต่างจังหวัดของอเมริการึเปล่าหว่า ไม่น่าใช่มั้ง แต่ช่างเหอะ มั่วๆบอกพ่อให้ดูน่าสงสารไปก่อน
“คุณติคะ เสื้อเปื้อนเลือดขนาดนี้จะซักออกรึเปล่าก็ไม่ทราบนะคะ” แม่บ้านมองคราบเปื้อนอย่างหนักใจ
“ลองซักก่อนละกันค่ะ ถ้าซักไม่ออกก็ทิ้งไป” ตติยาคิดในใจ ซื้อเสื้อให้เอกใหม่สักชุดดีกว่า
“งั้นก็ตามใจลูกเถอะ” พ่อพยักหน้า เมื่อเห็นคราบเลือดบนเสื้อผ้า คงอาการหนักพอควร ดีใจที่เห็นตติยามีน้ำใจกับเพื่อน “มีอะไรให้พ่อช่วยไหมลูก”
“ถ้าพ่อไม่ว่า ติขอเงินพ่อหน่อยได้ไหมคะ” ตติยาลำบากใจ เธอตั้งใจว่าจะใช้เงินเดือนตัวเองโดยไม่ขอพ่อแม่
“พ่อบอกแล้ว เงินเดือน 15000 ไม่พอใช้หรอก ขาดเหลือขอพ่อได้เสมอ” พ่อยื่นเงินให้ตติยาหนึ่งหมื่น
กว่าตติยาจะกลับไปถึง รพ.อีกรอบ เอกก็หลับไปแล้ว
...........................................
เช้าถัดมา จุฑามาศในชุดทหารสะพายปืนยาว มัดเปียเดี่ยวกลางหลัง ยืนดูแลเด็กๆ หน้าประตูโรงเรียน ฮอร์สทหารหนุ่มตาสีฟ้าลูกครึ่งอังกฤษ หน้ากระเดียดไปทางฝรั่งมากกว่าไทยวิ่งมาสมทบ
“หัวหน้าครับ ครูบรรจงหายไป”
“หายไปได้ยังไง ตามรึยัง”
“เมื่อเช้าผมไปรับจากบ้านพักครูก็ไม่เห็นละครับ เข้าไปเช็คในบ้านพักเก็บข้าวของไปเรียบร้อย คงหนีกลับแล้ว ผมเลยไม่ตาม”
“เฮ้อ...” จุฑามาศถอนหายใจ “ครูบรรจงสอนภาษาไทยกับสังคมใช่ไหม เดี๋ยวพี่สอนแทนเอง”
เธอหนักใจเหลือเกิน หาครูมาลงก็ยากเย็น ครูอังกฤษคนก่อนก็หนีไป ฮอร์สต้องไปสอนแทน ข้อดีคือเด็กได้เรียนภาษาอังกฤษสำเนียงอังกฤษจากเจ้าของภาษา
“หัวหน้าได้พักบ้างรึยังครับ”
“ยังไม่ได้แวะฐาน ลงรถทัวร์ก็ตรงมาโรงเรียนเลย เป็นห่วงเด็ก แต่อยู่บนรถทัวร์พี่นอนไปเยอะแล้วค่ะ” จุฑามาศยิ้มให้ลูกน้องมือขวา “พี่ซื้อหนังสือเรียนภาษาอังกฤษหลายเล่มมาฝากฮอร์สด้วย”
“ดีจัง ผมจะได้เอาไว้สอนเด็ก”
“ครูฮอท hot ครับ ครูใหญ่เรียก” เด็กวัยประถมวิ่งมาหาทหารหนุ่มลูกครึ่งอังกฤษ
“ฮอร์ส H O R S E Horse แปลว่าม้า ออกเสียงใหม่สิครับ” ฮอร์สสอน
“ครับ ครูออซซซซเซอร์ Oz-sir”
“ชื่อฮอทก็ดีนะ หนุ่มฮอทสมชื่อ รอแป๊ป พี่อยากไปคุยกับครูใหญ่ด้วย พี่วอ.เรียกคนมาประจำตำแหน่งแทนก่อน” จุฑามาศหัวเราะคิก
...........................................
“ครูภาษาอังกฤษคนใหม่มาแล้วครับ คุณฮาร์ท (Heart หัวใจ) ช่วยส่งมอบงานสอนหน่อยนะครับ” อาจารย์ใหญ่แนะนำครูคนใหม่
ฮอร์สกรอกลูกตา แถวนี้นอกจากหัวหน้าจุฑามาศจะมีคนเรียกชื่อกูถูกไหมเนี่ย
“กุลธิดาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” สาวน้อยร่างเล็กบอบบางพนมมือไหว้
“หัวหน้าว่าจะอยู่ได้กี่วัน” ฮอร์สกระซิบข้างหูจุฑามาศ
“ฝรั่ง ?” กุลธิดาหลุดปาก เมื่อเห็นทหารหนุ่มรูปหล่อผมสีน้ำตาลหยักศกตาสีฟ้า
“คนไทยครับ แม่เป็นคนไทย เกิดบนผืนแผ่นดินไทย พูดไทยช้าดชัด”
“ขออนุญาตนะคะ คุณกุลธิดาจบด้านไหนมาคะ” จุฑามาศตัดบท
“กุลจบครุ เอกภาษาอังกฤษ จากราชภัฏสวนดุสิตค่ะ”
“พอสอนสังคมกับภาษาไทยได้ไหมคะ”
“พอได้ค่ะ”
“คุณกุลธิดาสอนสังคมกับภาษาไทย ฮอร์สสอนภาษาอังกฤษเหมือนเดิมดีไหมคะ”
ครูใหญ่เลิกคิ้วแปลกใจ
“เออ คือ..” จุฑามาศยิ้มแห้งๆ “ครูบรรจงที่สอนภาษาไทยหนีไปแล้วค่ะ”
...........................................
ฮอร์สเดินนำกุลธิดาแนะนำโรงเรียน
“ทหารหญิงคนเมื่อกี้สวยจังนะคะ เออ...”
“ไม่ใช่แฟนผมคร้าบ หัวหน้าหน่วยชื่อจุฑามาศ มีสามีแล้ว”
“ชะ ชั้น ยังไม่ได้ถาม” กุลธิดางง ฝรั่งนี่อะไรของเค้า จะบอกทำไมว่าไม่ใช่แฟนตัวเอง ถึงเธอจะอยากรู้ก็เถอะ
“เดี๋ยวก็ถาม คนมาใหม่ถามแบบนี้ทุกคน” ฮอร์สควักรูปถ่ายวันแต่งงานของจุฑามาศ ชี้นิ้วไปที่จิ๋ว “นี่สามีเค้า”
“หล่อจังค่ะ” ถึงหน้าจะออกจีนแต่หล่อกว่าฝรั่ง เอ้ย คนไท้ยไทยตรงหน้าหลายขุม
“ทหารทั้งหน่วยพกรูปนี้กันหมด เจอคนถามประจำ พอควักรูปให้ดูพวกมาจีบหัวหน้าจุฑามาศหายกริบ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
กุลธิดาพยักหน้าเข้าใจ สมควรอยู่สามีหล่อขนาดนี้ ใครจะกล้าสู้
“อีกเรื่องนึง” ฮอร์สยิ้มทรงเสน่ห์ “ผมยังโสดครับ จีบได้”
...........................................
- Writer
