007 เอียวสิ้วกลับมาแล้ว

1209 Words

“โต๊ะนั้นเค้าหันมามองทางนี้ตลอดเลย กิ๊กรู้จักรึเปล่าจ๊ะ” จิ๋วถาม “ปกติพี่จิ๋วก็โดนมองประจำอยู่แล้ว ยังไม่ชินอีกหรือคะ” “ผู้ชายคนนั้นพี่คุ้นหน้าด้วย เพื่อนร่วมงานกิ๊กรึเปล่าจ๊ะ” กิ๊กหันไปมองโต๊ะนั้น “เอียวสิ้วไงคะ ส่วนผู้หญิงสองคนนั้นพนักงานใหม่” “เอียวสิ้วหรือนั่น ไม่เจอกันพักเดียวโตขึ้นเยอะเลย ตัวสูง ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก” “กิ๊กก็เพิ่งเจอวันนี้เอง ตอนนี้ทำงานแผนกต่างประเทศค่ะ” “พี่มีงานด่วน กิ๊กทานต่อคนเดียวนะ นี่ค่าอาหาร” จิ๋วควักเงินให้สองพัน “อ้าว...” “ขอโทษจริงๆ ขอตัวก่อนนะจ๊ะ” จิ๋วรีบเดินออกจากร้านอาหาร “ผู้ชายคนนั้นไปไหนแล้ว ปล่อยให้กิ๊กนั่งคนเดียว” สิปางสังเกต “เห็นบอกว่าติดงานด่วน เลยกลับก่อนครับ” เอกสิทธิ์ตอบ “รู้ได้ไง” “อ่านปากเอาครับ” สองสาวทำตาปริบๆ เออ เก่ง เก่งทุกอย่าง “เอาไงดี ชวนน้องเค้ามานั่งด้วยกันไหม” สิปางมองกิ๊กนั่งกินคนเดียวเหงาๆ “ก็ดีนะ คุณเอกช่วยไปชวนน้องเค้ามาหน่อยสิคะ” ตติยาเสริม เอกเดินไปชวนกิ๊กมานั่งโต๊ะเดียวกัน กิ๊กลังเล “เนียนๆ เอาค่าอาหารโต๊ะนี้รวมไปเลย สองคนนั้นจ่ายตังค์” เอกสิทธิ์กระซิบ กิ๊กมองเงินสองพันในกระเป๋า แล้วตัดสินใจร่วมโต๊ะกับทั้งสามคน กิ๊กเทน้ำชาใส่ถ้วยน้ำจิ้ม อาหารนิดหน่อยใส่จานเล็กวางหน้าตุ๊กตากระต่าย “ตุ๊กตาลูกเทพเดี๋ยวนี้เค้ามีแบบกระต่ายด้วยหรือเธอ บูชาจากวัดไหนอะ” เสียงใครสักคนในร้านลอยมา สิปางกับตติยากุมขมับ เพลียจิต “แฮะ แฮะ กิ๊กเค้าไม่ค่อยมีเพื่อนเล่นนะครับ” เอกสิทธิ์แก้ตัวแทน “ตั้งแต่พี่เอกไม่อยู่ ไม่มีใครเล่นกับกิ๊กเลย” “โอ๋ โอ๋ พี่ก็กลับมาทำงานที่เดียวกับกิ๊กแล้วไง กิ๊กอยากเจอพี่ทุกวันก็ได้ มาหาพี่ได้เสมอ” “พี่จะอยู่อีกนานใช่ไหมคะ” “ถ้านายไม่ไล่พี่ออกก่อนอะนะ” เอกสิทธิ์แบ่งรับแบ่งสู้ บรรยากาศบนโต๊ะดูอึมครึม เอกสิทธิ์จอมพูดมากก็มัวแต่กิน จนกินเสร็จถึงได้เอ่ยปาก “ทำไมกิ๊กไม่ชอบสองคนนี้อะ” สองสาวมองค้อน พอเอ่ยปากก็หาเรื่องดราม่าเลยเว้ย “เออ คือ..” กิ๊กหลบตาตติยากับสิปาง “คิดว่าสองคนนี้ฟุ่มเฟือย รายได้ต่ำ รสนิยมสูง ใช้ของแพงเกินเงินเดือน ?” สองสาวค้อนขวับ ตรงไปละพ่อคุณ ตรงไป๊ “.........” กิ๊กเงียบ “กิ๊กฟังพี่นะ สองคนนี้นิสัยดี พี่เดาว่าบ้านเค้ามีฐานะ เลยใช้ของแบรนด์เนม ลองดูกระเป๋าเค้าสิ เค้าใช้มานานแล้วไม่ใช่เพิ่งซื้อ” กิ๊กมองกระเป๋าถือของตติยาที่มีรอยถลอกบางส่วน ตติยามองกระเป๋าตัวเองบ้าง จริงอย่างหนุ่มตี๋ว่า กระเป๋าใบนี้เธอใช้มาตั้งแต่ตอนเรียนปีสอง “เสื้อผ้าเป็นของใหม่เพราะซื้อใส่ทำงาน เครื่องประดับเก่าบ้างใหม่บ้าง รองเท้าคู่เก่าใช้มานาน” กิ๊กพยักหน้า สิปางมองรองเท้าส้นสึกของตัวเอง หมอนี่ช่างสังเกตและวิเคราะห์มาก “ถึงพี่สองคนจะงี่เง่าแต่เค้าก็พยายามใช้ความสมองอันน้อยนิดของตัวเอง ไม่อาศัยรูปร่างหน้าตาเพื่อเงินหรือตำแหน่ง” สองสาวงง นี่ชมหรือด่าคะ “ใช่ไหม เวลาดูคนกิ๊กต้องพิจารณาดีๆ อย่าด่วนตัดสินใจ” เอกสิทธิ์สอน “คุณรู้ได้ยังไง ว่าชั้นใช้ความสามารถ ไม่ได้อาศัยหน้าตา” ตติยาถามด้วยความสงสัย “กิ๊กว่าพี่สองคนนี้กับพนักงานประชาสัมพันธ์ที่กิ๊กมีเรื่องด้วย ใครสวยกว่ากัน” เอกสิทธิ์หันไปถามกิ๊ก “พี่สองคนนี้สวยกว่าเยอะเลย” กิ๊กตอบ “แต่พี่เค้าไม่ได้สมัครตำแหน่งประชาสัมพันธ์ ไม่ได้อยากเป็นนางแบบหรือดาราด้วย เค้าอยากได้งานออฟฟิศที่ต้องใช้ความสามารถ จริงไหม” “จริงค่ะ” กิ๊กคิดนิดนึง “กิ๊กเข้าใจแล้ว กิ๊กขอโทษพี่สองคนด้วย ที่กิ๊กมองพี่ในแง่ร้าย” “เด็กดี เด็กดี ทำผิดต้องขอโทษ” เอกสิทธิ์ลูบหัวกิ๊ก “ขอเข้าห้องน้ำแป๊ปนะจ๊ะ” ตติยาเดินออกจากโต๊ะ คล้อยหลังก็รีบโทรเข้ามือถือเอกสิทธิ์ “นายพล่ามบ้าอะไรของนาย” “คะ ?” ผู้หญิงคนหนึ่งรับสาย “ขอโทษค่ะ โทรผิด” ตติยาวางสาย กดโทรใหม่ “นายรู้เบอร์มือถือชั้นได้ยังไง เอามาจากไหน” ตติยาแว้ดใส่มือถือ “เออ... จากไหนคะ” “เบอร์คุณเอกสิทธิ์รึเปล่าคะ” “เปล่าค่ะ เบอร์กนกกรค่ะ” “กิ๊กหรือ” “พี่เอกค่ะ มีคนขอสายพี่” กิ๊กยื่นโทรศัพท์ให้ “ครับ ว่าไงครับ” “ตติยาค่ะ ทำไมชั้นโทรหาคุณกลายเป็นเบอร์มือถือกิ๊ก” “ผมยังไม่มีมือถือครับ เมื่อกี้ยืมน้องเค้าใช้โทรหาพวกคุณ” ตติยาตัดสายแล้วรีบเดินกลับโต๊ะ “พี่อย่าโกรธพี่เอกเลยนะคะ กิ๊กรู้เบอร์พี่จากประวัติใบสมัครงาน พี่เอกกลัวพี่รอทานข้าว กิ๊กเลยบอกเบอร์ให้พี่เอกค่ะ” “ขอพี่ยืมมือถือกิ๊กสักครู่นะคะ” ตติยาพยายามยิ้มหวาน กิ๊กส่งมือถือให้ ตติยากดลบประวัติการโทรเบอร์ตัวเอง กิ๊กกับเอกมองหน้าตติยา “คุณทำแบบนี้ทำไม” เอกถาม “กิ๊กจ๋า พี่ขออะไรหน่อยได้ไหมคะ” ตติยาเชิดหน้าหันไปคุยกับกิ๊ก “ค่ะ ถ้ากิ๊กทำให้ได้” “ถ้าเอกขอเบอร์พี่อีก อย่าบอก” “แต่ แต่ว่า...” กิ๊กอ้ำอึ้ง “ช่วยพี่หน่อยน้า” “ถึงกิ๊กไม่บอก พี่เอกก็รู้อยู่ดีค่ะ” “พี่เค้าจะรู้ได้ยังไง ถ้ากิ๊กไม่บอก” ตติยาเริ่มเสียงเข้ม “081-7127000” “081-7127000” กิ๊กกับเอกสิทธิ์พูดพร้อมกัน ตติยาอ้าปากค้าง “เบอร์มือถือแค่ 10 ตัว เห็นหนเดียวจำได้อยู่แล้ว ผมโทรหาคุณตั้งสองครั้ง ผมจะจำไม่ได้ได้ยังไง ผมถึงได้ถาม คุณลบประวัติการโทรทำไม” เอกสิทธิ์ทำหน้างงๆ “เราดูงี่เง่ามากใช่ไหม เราโง่ขนาดนี้ เราจะทำงานที่นี่ได้ไหม เราจะโดนไล่ออกแบบผู้หญิงแผนกประชาสัมพันธ์ไหมอะ” ตติยาหน้าเหยเกหันไปหาสิปาง “ใจเย็นติ พวกเรามันคนธรรมดา สองคนนี้เค้าต่างจากเรา อย่าเอาตัวเองไปเทียบเลย ถ้าทำงานที่นี่ไม่ได้ เราไปหาที่อื่นทำกันก็ได้” สิปางกอดปลอบเพื่อน “พี่เค้าเป็นอะไรคะ พี่เอก” กิ๊กเอียงคอมองด้วยความงง “คงเครียดเรื่องงานมั้ง เพิ่งเริ่มทำงานก็งี้แหละ” เอกสิทธิ์ยักไหล่ ........................................... เมื่อปลีกตัวออกมาได้ จิ๋วยิ้มกับตัวเอง ควักมือถือขึ้นมาโทรออก สำหรับทหารหน่วยข่าวกรองอย่างเพื่อน ข่าวนี้คงทำให้เพื่อนซี้ของเขาได้หน้าบ้างไม่มากก็น้อย “ส่งข่าวให้หัวหน้าสำนักข่าวกรองครับ จาก Z Y ผาแดง ข้อความ ‘เอียวสิ้วกลับมาแล้ว ตอนนี้ทำงานกับโจโฉ’ ส่งด่วนนะครับ” Z Y ย่อจาก Zhou Yu จิวยี่ ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more