กิ๊กถอนหายใจหน้าคอมหลังอ่านอีเมล์ ต้นสังกัดนางแบบฟิลิปปินส์ยอมคืนเงินค่าตัวนางแบบ แต่ตกลงกันไม่ได้เรื่องค่าเสียหาย กิ๊กเดินไปแอบคุยที่โต๊ะซิน
“พี่ซินคะ ฟิลิปปินส์เค้าเล่นแง่เรื่องค่าเสียหาย อยากขอดูนางแบบที่มาแทนนางแบบของเค้าอะค่ะ”
“กิ๊กคิดว่าไง”
“เรื่องค่าเสียหายพอคุยกันได้ แม้จะไม่ได้มากเท่าที่กิ๊กคิด ก็ยังดีกว่าลากเรื่องยาว แต่เหมือนทางนั้นเค้าเสียหน้า พี่ซินถ่ายโฆษณาแล้วเด่นกว่านางแบบคนเดิมมาก โฆษณาก็ทำออกมาดี ตอนนี้มีอีก 4 ประเทศติดต่อซื้อลิขสิทธิ์โฆษณาไปลงประเทศเค้าด้วย ผู้บริหารฟิลิปปินส์คงอยากมาดูนางแบบกับระบบการทำงานของบริษัทเราอะค่ะ”
ซินถอนหายใจ ผู้บริหารฟิลิปปินส์เป็นหนึ่งในคนที่ส่งของขวัญมาจีบเธอหลังโฆษณาน้ำหอมออกฉาย
“พี่ไม่มีปัญหา จะให้ไปพบใครก็ได้ แต่ถ้าผู้บริหารทางนั้นอยากมาดูเรื่องระบบงาน พี่คงตัดสินใจไม่ได้ค่ะ ปรึกษานายเถอะ”
กิ๊กมองไปทางโต๊ะทำงานของโจ นายแทบไม่คุยกับเธอเลยตั้งแต่เกิดเรื่อง แม้แต่กินข้าวยังหลบไปกินในห้องนอนเวลาเธออยู่
“ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน”
กิ๊กกับซินปรึกษาโจเรื่องนัดพบ
“ถ้าซินไม่มีปัญหาที่ต้องเจอผู้บริหารทางนั้น ก็ให้เค้านัดมาเถอะ ผมก็อยากพบจะได้มีคอนเนคชั่น connection เพิ่ม”
“ดีค่ะนาย เดี๋ยวกิ๊กหาโรงแรมกับทัวร์พักผ่อนแนะนำทางนั้นด้วย โรงแรมของกิ๊กจะได้ลูกค้าเพิ่มด้วย”
โจกับซินมองหน้ากิ๊กอย่างสุดทึ่ง ไม่ค่อยเลยนะกิ๊ก ไม่ค่อยจะงกเลย หาเงินเข้ากระเป๋าได้ทุกทาง
...........................................
ซีอีโอ CEO ของฟิลิปปินส์เดินทางมาด้วยตัวเอง เมื่อรู้ว่าจะได้เจอทั้งนางแบบสุดเซ็กซี่และรองประธานของบริษัท
“ไหนนางแบบครับ ท่าทางลึกลับนะครับ หลังโฆษณาออกฉายยังไม่เห็นปรากฏตัวต่อหน้าสื่อเลย” ผู้บริหารฟิลิปปินส์วัยกลางคนรูปร่างท้วมลงพุงหัวเถิก ถามด้วยภาษาอังกฤษชัดถ้อยชัดคำ
“นั่งทานข้าวอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้วครับ” โจตอบ
“ไหนครับ นั่งทานอยู่โต๊ะไหน” ผู้บริหารฟิลิปปินส์หันไปมามองโต๊ะอื่น
“โต๊ะนี้แหละครับ นั่งอยู่ข้างผมนี่ไง” โจชี้ไปทางซิน
“คนนี้ !!!”
เลขาเจ้าระเบียบ แว่นหน้าเตอะ หน้าตาโบราณ แต่งตัวเชยเนี่ยนะ
“ครับคนนี้แหละ ซินถอดแว่นสิแล้วยืนให้ท่านดูสิ”
ซินถอดแว่น เดินมายืนให้ผู้บริหารฟิลิปปินส์ดูใกล้ๆ
“โครงหน้าเหมือนอยู่นะครับ” ผู้บริหารมองหน้าซินอย่างพิจารณา
“ปล่อยผมด้วย” โจสั่ง
ซินปล่อยผมสีดำยาวลงมาเคลียหลัง สะบัดผม หันข้าง ตวัดสายตาแบบโฆษณา ผู้บริหารฟิลิปปินส์อ้าปากค้าง ใช่เลย คนนี้แหละ เป๊ะเลย
“อาศัยแต่งหน้ากับโฟโต้ชอปช่วยน่ะครับ ตัวจริงก็อย่างที่เห็นนี่แหละ” โจอธิบาย
ซินกลับไปนั่งที่ รวบผมเกล้ามวย ใส่แว่นเหมือนเดิม
กิ๊กแอบขำ ไงละ เงิบไปเลย มิน่านายถึงยอมให้พี่ซินเจอผู้บริหารฟิลิปปินส์ง่ายๆ เจอตัวจริงหมดอารมณ์ไปเลยไหมล่ะ
“ผมจะได้พบท่านประธานไหมครับ” ผู้บริหารฟิลิปปินส์ถาม
“คุณพ่อของผมส่วนใหญ่อยู่บริษัทนำเข้า-ส่งออกครับ นานๆจะเข้าบริษัทนี้ที ท่านไม่ค่อยสนใจวงการบันเทิงเท่าไหร่ครับ ถ้าคุณต้องการติดต่อฝากเรื่องไว้ได้เลยครับ ผมจะส่งต่อให้ท่านเอง”
แปลว่าตำแหน่งประธานบริษัทเป็นตำแหน่งลอยสินะ คนที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดคือรองประธาน ผู้บริหารฟิลิปปินส์มองหน้าโจด้วยความชื่นชม เก่ง ฉลาด บุคลิกดี หน้าสวยมาก สวยแบบธรรมชาติไม่ศัลยกรรม หน้าตาดีกว่าดาราหลายคนด้วยซ้ำ มิน่านางแบบในสังกัดถึงคลั่งรักจนก่อปัญหา
“คุณหน้าสวยกว่านางแบบน้ำหอมอีกนะครับ” ผู้บริหารฟิลิปปินส์ชื่นชม
“ขอบคุณครับ” โจชะงักและแกล้งยิ้มรับ
ถึงจะรู้ว่าตัวเองหน้าตาดี แต่ชมว่า ‘หน้าสวย beauty face’ มันแปลกพิลึกอยู่ น่าจะใช้คำว่า ‘Handsome หล่อ’ มากกว่า เอาเหอะคงใช้คำศัพท์ผิดมั้ง
“ค่าเสียหายผมจะจ่ายตามที่บริษัทคุณเรียกร้องมานะครับ ต้องขอโทษด้วย ที่นางแบบของเราก่อปัญหา”
กิ๊ก งง บทจะยอมจ่ายก็ง่ายๆ ซะเงี้ย อุตส่าห์ต่อรองตั้งนาน รู้งี้ชวนมาไทยแต่แรกก็ดี
“ได้ข่าวว่าบริษัทคุณรับงานโฆษณาการท่องเที่ยวฟิลิปปินส์ด้วยนี่ครับ เป็นยังไงบ้าง” โจชวนคุย
“ถ่ายทำเสร็จหมดแล้วครับ เหลือตัดต่อกับหาเพลง ผมยังหาเพลงถูกใจไม่ได้เลย มีแต่คนเสนอเพลงตะวันตกมาให้ ผมอยากได้โทนเอเชียหน่อย”
“ยังไงครับโทนเอเชีย”
“ดนตรีพื้นเมืองให้ได้กลิ่นอายตะวันออกปนลึกลับหน่อยนะครับ ที่มีอยู่ก็เพราะมาก แต่โบราณเกินไป ผมอยากได้เพลงจังหวะทันสมัยแต่ใช้เครื่องดนตรีเก่าแก่เป็นเสียงนำ”
“เครื่องดนตรีโบราณมีเสน่ห์นะครับ ผมชอบมากโดยเฉพาะกู่ฉินกู่เจิง”
“ผมชอบ Kudyapi ครับ”
น่าจะใกล้เคียงผีผาของจีน โจนึกในใจ
“ดีเลยครับ คอเดียวกัน ผมเตรียมการแสดงให้คุณดูด้วยครับ”
โจเรียกพนักงานให้เอาผีผามาให้ วางพาดบนตักแล้วเริ่มบรรเลง
“ใช่แบบนี้แหละที่ผมอยากได้ เพลงอะไรหรือครับ” ผู้บริหารฟิลิปปินส์เอ่ย
“ยังไม่มีชื่อเพลงเลยครับ ผมแต่งเองยังแต่งไม่เสร็จดีเลย”
“คุณแต่งเอง ? เก่งมากเลยครับ ผมอยากได้เพลงแนวนี้ คุณขายผมได้ไหม”
“เอาแบบนี้ดีกว่า” โจทำท่าคิดนิดนึง “ผมพอทราบแล้วว่าคุณต้องการเพลงแนวไหน ผมจะจัดการเรื่องดนตรีให้หมดเลย จากนั้นจะส่งสัก 3-4 เวอร์ชั่นไปให้เลือกดีไหมครับ เรื่องลิขสิทธิ์คุณคุยกับเลขาของผมก็แล้วกันครับ วันนี้เรามาพูดคุยฟังเพลงผ่อนคลายก็พอครับ”
“ดีครับ มาไทยหนนี้คุ้มจริงๆ ผมตัดสินใจถูกที่ตัดสินใจมาติดต่อด้วยตัวเอง ผมขอข้อมูลติดต่อเลขาของคุณด้วยครับ”
“เราเคยติดต่อกันแล้วค่ะท่าน ทางอีเมล์กับโทรศัพท์ค่ะ” กิ๊กยื่นนามบัตรให้
“คุณ ??? ที่คุยกับผมเรื่องค่าเสียหายเนี่ยนะ”
“ใช่ค่ะ ดิฉันเอง”
“ใช่คนเดียวกับที่คุยกับนางแบบสังกัดผมเป็นภาษาสเปนรึเปล่า”
“ใช่ค่ะ คนเดียวกัน”
ได้ยินว่าเลขาที่ปราบนางแบบเจ้าปัญหายังเด็ก แต่ไม่นึกว่าจะเด็กขนาดนี้ มาไทยหนนี้มีแต่เรื่องเซอร์ไพรส์ surprise
หลังทานข้าวกับผู้บริหารฟิลิปปินส์เสร็จ กิ๊กสะกิดเจ้านาย
“นาย... นายเตรียมการแสดงตั้งแต่เมื่อไหร่ กิ๊กไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
“เปล่า ด้นสดเอาเว้ย ถึงเล่นได้แค่ไม่กี่ท่อนไง”
“นายเทพไปละ”
“ดีไหมละ ได้งานเข้าบริษัทอีกชิ้น หึ หึ หึ”
...........................................
“ผู้บริหารฟิลิปปินส์ส่งดอกไม้กับของขวัญมาให้ค่ะ” ซินบอก
“ส่งอะไรมา” โจถาม
“น้ำหอมรุ่นใหม่ที่ยังไม่วางตลาดกับเพชรค่ะ” ซินเปิดกล่องให้ดูขวดน้ำหอมที่วางคู่กับจี้เพชรเข้าชุดกัน
“เพชรท่าจะแพง ลงทุนจีบน่าดู ซินจะส่งคืนเหมือนเดิมไหม”
“เค้าไม่ได้ส่งให้ซินค่ะ เค้าส่งให้นาย”
“หา !!!!!”
“นายคะ” กิ๊กเดินมาที่โต๊ะทำงานของโจ
“อะไรอีกวะ”
“เรื่องลิขสิทธิ์เพลงที่ทางฟิลิปปินส์จะซื้อค่ะ”
“ก็ตัดสินใจไปสิ พี่บอกไปแล้วให้กิ๊กมั่นใจตัวเองบ้าง เอามาปรึกษาพี่ พี่ก็ยืนยันตามความเห็นของกิ๊กอยู่ดี งานนี้พี่มีหน้าที่แต่งเพลงอย่างเดียว เรื่องติดต่อกิ๊กก็จัดการไป”
“แต่ว่า...” กิ๊กทำหน้าลำบากใจ
“เอ้า ว่ามา ทางนั้นว่าไง”
“ทางนั้นเลือกเพลงแล้วค่ะ ไม่มีปัญหาเรื่องค่าลิขสิทธิ์ที่เราเสนอไปด้วย แต่เค้าอยากให้นายไปช่วยโปรโมทที่ฟิลิปปินส์ เค้าเสนอให้นายไปพักบ้านเค้า ไม่ใช่โรงแรมอะค่ะ เค้าอยากให้ไปพักสักอาทิตย์ เค้าจะพาเที่ยวด้วย กิ๊กตัดสินใจไม่ได้เลยมาถามนายก่อน”
“....................” โจพูดไม่ออก กิ๊กเข้าใจความหมายที่ทางนั้นชวนไปค้างที่บ้านไหมเนี่ย
“อ้อ เค้าถามด้วย ว่านายยังโสดรึเปล่า นายจะไปไหมค่ะ กิ๊กจะได้หาวันให้”
“ไม่ไปเว้ย ติดต่อแค่เรื่องงานพอ ถ้าไม่ไปแล้วมันไม่ซื้อเพลงก็ไม่ต้องขายแม่ง”
“อ้าว นายไม่เอาคอนเนคชั่นแล้วหรือ” กิ๊ก งง
“ไม่เอาแล้วโว้ยยยยย”
...........................................