040 มันยังไม่รู้ตัวว่าทำไมผู้หญิงกลัวมัน

1241 Words

โจโอบเอวซินที่นั่งอยู่บนตัก ตาจ้องจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมกับกล้องวงจรปิดในลิฟท์ ถึงจะไม่ได้ยินเสียง แต่ท่าทางของเสกสรรค์ที่เข้าไปโอบกอดลูบคลำผู้ช่วยเลขา ก็ทำให้ทั้งโจและซินปลงอนิจจัง “ทำไมนายยอมล็อคพื้นที่ให้คะ คิดผิดรึเปล่า” ซินบ่น “เป็นครั้งแรกที่มันขอเรื่องส่วนตัวน่ะ ผมเลยยอมให้ สงสัยคิดผิดจริงๆ อย่างซินว่า” “สงสารสิปางนะคะ ท่าทางกลัวคุณเสกมาก” “ผมสงสารเสกมากกว่า มันยังไม่รู้ตัวว่าทำไมผู้หญิงกลัวมัน” “สภาพคุณเสกวันนี้สุดๆเลยนะคะ” ซินหัวเราะคิก “เหม็นสุดตีนนะใช่ กลิ่นยังคาห้องนอนอยู่เลย” “วันนี้เปลี่ยนสถานที่ดีไหมคะ” ซินเบียดสะโพกเข้ากับตักของโจ ขยับหมุนวนไปมา “ตรงนี้เลยหรือ ?” “วันนี้เหมาะเลยนะคะ กิ๊กหยุด สิปางก็คงไม่กลับเข้ามาอีก ซินอยากทำให้ เมื่อคืนนายยังค้างคาอยู่เลยไม่ใช่หรือคะ” “ประตูยังไม่ได้ล็อค” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่มือของโจเกี่ยวกางเกงในของซินดึงลงไปถึงต้นขาแล้ว “ตื่นเต้นดีออกค่ะ ปกติถ้านายไม่สั่ง ก็ไม่มีคนเข้ามาอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ” ซินเอื้อมมือลูบคลำเป้ากางเกงของโจ “ยินดีเลยครับ” ซินถอดชั้นในซีทรูสีดำทิ้งบนพื้นใต้โต๊ะทำงาน “ยกตัวขึ้นหน่อย ขอผมใส่ถุงยางแปป” โจหยิบกระเป๋าเงินที่ตัวเองเก็บถุงยางไว้ประจำ “ถุงยงถุงยางอะไรกันคะ นายลืมแล้วหรือว่าซินฉีดยาคุมแล้ว หรือนายไม่ไว้ใจซิน” โจรูดซิปแล้วดึงกางเกงตัวเองลงพอสอดใส่ถนัด เขากดอวัยวะเข้าไปภายในร่างกายของซิน เลขาอันดับหนึ่งสะท้านเฮือก ก้มตัวลงบนโต๊ะใช้แขนพยุงตัว “ผมเชื่อใจว่าซินไม่มีคนอื่นนอกจากผม เพราะแบบนี้ผมถึงได้รักซินจนโงหัวไม่ขึ้น” “อุ๊ย โงหัวไม่ขึ้นอะไรกันคะ ซินเห็นหัวมัน ‘ขึ้น’ เป็นประจำ” โจขยับส่วนล่างของตัวเองเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ เสียงครวญครางกังวานใสดังขึ้นตามจังหวะความถี่ของสิ่งที่กระแทกในร่าง โจหยุดรอจังหวะบางครั้งให้อีกฝ่ายถึงจุดหมายก่อน แล้วจึงเร่งเครื่องตามไปติดๆ ซินนั่งซบไหล่เจ้านายหอบหายใจด้วยความสุขสมใจ มือเช็ดน้ำตรงกลีบดอกไม้จนหมด เธอโยนทิชชู่ลงถังขยะใกล้โต๊ะ ลุกขึ้นขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่ “จะไปแล้วหรือ วันนี้หายเหนื่อยไวจัง” โจพูดสายตาจ้องเอกสารบนโต๊ะ มือยังจดข้อความลงกระดาษยิกๆ “กิ๊กกับสิปางไม่อยู่ กลัวงานค้างค่ะ รีบไปทำดีกว่า” จะกี่ครั้งซินก็ยังทึ่งกับเจ้านายตัวเองที่เสร็จบุ๊ปทำงานต่อได้ทันที แต่ทุกครั้งนายจะโอบกอดปลอบประโลมเธอเสมอ เรียกว่ามือนึงทำงานมือนึงกอดเธอนั่นแหละ แยกประสาทได้เก่งนัก “เดี๋ยวซิน” โจเรียก “คะ ?” โจชี้ลงใต้โต๊ะ กางเกงชั้นในซีทรูยังอยู่บนพื้น ซินหยิบใส่มือโจ “ยกให้ค่ะ” ซินขยิบตาข้างนึง “ร้ายนะ ช่างยั่วเหลือเกิน” โจหัวเราะครืน ........................................... สิปางถูกลากเข้าไปนั่งข้างคนขับในรถตำรวจ เธอกลั้นหายใจจนสุดฝืน “ขะ ขอชั้น ปะ เปิดกระจกรถได้ไหม” สิปางผะอืดผะอม “โทษทีรถตำรวจใช้กันหลายคนก็เหม็นงี้แหละ” มันไม่ใช่กลิ่นรถ มันกลิ่นตัวนายนั่นแหละ เสกสรรค์พาสิปางมาแฟลตตำรวจ ห้องรกรุงรังไม่มีแม้แต่เตียง มีแค่ฟูกนอนกับพื้นและเฟอร์นิเจอร์ตามมาตรฐานนิดหน่อย “หาที่นั่งตามสบายนะ” เสกสรรค์ยกมือถือถ่ายรูปสิปางแล้วนั่งขัดสมาธิหน้าคอมพิวเตอร์ที่วางบนโต๊ะตัวเล็ก หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากปรินเตอร์ไปแปะหน้าห้อง นั่ง... ตรงไหนล่ะ เธอขยับของแล้วนั่งพับเพียบกับพื้น เธอมองเรื่อยเปื่อย ถึงห้องจะรกรุงรังแต่เป็นหมวดหมู่แบบแปลกๆ เสื้อผ้ายัดกองไปหย่อมนึง ซีดีหนังหย่อมนึงมีทั้งของแท้ในกล่องสวยหรูและแผ่นขาว Princo หนังสือ โห...หนังสือเยอะไปหมด ส่วนใหญ่เป็นพวกตำราสืบสวนอะไรเทือกนี้ มีตำราภาษาอังกฤษด้วยแฮะ แสดงว่าหมอนี่เก่งใช่ย่อย โอ๊ะ มุมนั้นหนังสือประวัติศาสตร์แฮะ สามก๊กบ็อกเซ็ท หนังสือที่คนซื้อมาประดับบ้าน แต่น้อยคนนักจะอ่านจบ คุณพ่อของเธอก็เช่นกัน เสกสรรค์ลุกขึ้นถอดเสื้อยืด ตัวสูงใหญ่พอๆกับพี่จิ๋วที่เธอปลื้ม แต่หุ่นหนาบึ้กกว่ามาก บนหลังแผลเพียบ รอยสักรูปเสือสีดำเต็มแผ่นหลัง แถวไหล่เหมือนแผลใหม่แฮะ เลือดยังซิบๆอยู่เลย เฮ้ย เดี๋ยวตาบ้านี่รูดกางเกงตัวเองลงมาเฉยเลย เธอรีบเอามือปิดตาเบือนหน้าหนี อ๊าย ไม่ใส่กางเกงในอย่างที่บอกจริงด้วย คนอะไรน่าไม่อาย “กรี๊ดดดดด นายจะทำอะไร” “อาบน้ำ” เสกสรรค์ตอบสั้นๆ สิปางแง้มนิ้วมือแอบดู ตาโรคจิตเดินแก้ผ้าไปที่ระเบียง เปิดน้ำใส่กะละมังเอาเสื้อผ้าแช่ หุ่นเลิศกว่าดาราเกาหลีที่เธอชอบอีก หมาป่าเจคอบเรื่องทไวไลท์ชัดๆ เสกสรรค์แอบมองแล้วกลั้นขำ เขายืดตัวลุกขึ้นแกล้งขยับบิดขี้เกียจไปมา จงใจโชว์หุ่นตัวเองสักพักก่อนเดินเข้าห้องน้ำ สิปางรอจนได้ยินเสียงอาบน้ำ เธอย่องไปที่ประตูกำลังเดินหนี ผู้หญิงร่างท้วมสวมชุดตำรวจคนหนึ่งก็เข้ามายืนขวางทาง “เธอจะไปไหน” หญิงร่างท้วมตะคอกถาม “อะ เออ... ก็กลับบ้าน.. ค่ะ” “เธอยังไปไม่ได้ กลับเข้าไปในห้องผู้หมวดเสกเดี๋ยวนี้” ตำรวจหญิงคุมตัวเธอกลับห้อง หน้าประตูเธอเห็นกระดาษ A4 ภาพถ่ายเธอที่เสกสรรค์เพิ่งใช้มือถือถ่ายเมื่อกี้และข้อความว่า พยานเห็นเหตุการณ์คดีฆาตกรรมสำคัญ ใครเจอส่งกลับห้องผมด้วยครับ หมายเหตุ* ผมจะปลดป้ายออกหลังสอบสวนเสร็จ กรี้ดดดด ไอ้บ้า อย่างงี้ใครเห็นเธอก็ส่งกลับหมดสิ แต่คิดอีกทีก็ฉลาดแฮะ ระบุว่าเธอเป็น ‘พยาน’ ทำให้คนอื่นที่เห็นปฏิบัติกับเธอดี ไม่มองเธอในแง่ร้าย แค่ไม่ให้เธอหนีได้ หนีไม่ได้แค่นั้นเองงงงง “อาบน้ำอยู่นี่เอง มิน่าปล่อยพยานหนีได้ เธอรู้ไหมผู้หมวดเสกเหนื่อยแค่ไหน เขาทำงานหนักมากนะ ฉันรู้ว่าเธออยากกลับบ้าน แต่เธออย่าทำให้ผู้หมวดเหนื่อยกว่านี้ได้ไหม รอสอบสวนเสร็จก็ได้กลับบ้านแล้ว เขาเป็นคนดี เป็นตำรวจซื่อสัตย์ เก่งมากด้วย สมัยนี้หาตำรวจทั้งดีทั้งเก่งยากแค่ไหนรู้ไหม เธอหนีแบบนี้จะทำให้ตำรวจดีๆหมดกำลังใจทำงาน ถ้าเกิดเขาน้อยใจลาออกไปจะหาใครมาทำงานแทน” เก่งน่ะเธอเชื่อ แต่คนดีนี่สิ ทำไมทุกคนถึงบอกว่าหมอนี่ดีนะ หมอนี่มันคนโรคจิตลักพาตัวชัดๆ เธอนั่งจ๋อยฟังตำรวจหญิงเทศนาอยู่นาน “อย่าหนีออกไปอีกนะ” หญิงร่างท้วมสำทับก่อนจากไป สิปางไม่รู้จะทำอะไรเลยเปิดทีวีดู ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more