MINSAN LANG MAG KA-

CHAPTER 10

Chapter 10 – Mga Lihim na Bitbit

Mabilis ang takbo ng motor ni Marco habang binabaybay niya ang madilim na kalsada. Hindi siya makapag-focus sa daan dahil paulit-ulit bumabalik sa isip niya ang tawag ng kapatid.

“Kuya… kailangan ka namin. May emergency dito sa bahay.”

Hindi na na-elaborate ng kapatid kung ano, pero ramdam niya ang kaba sa boses nito. Agad siyang nagmadali matapos i-deliver ang order at dumiretso sa maliit nilang bahay sa Caloocan.

---

Sa labas pa lang, nakita na niya ang ilaw ng bahay nila na bukas lahat. Pagpasok niya, nadatnan niyang umiiyak ang kanyang ina habang yakap-yakap ang kapatid niyang babae.

“Ma, anong nangyari?” agad niyang tanong, bakas ang kaba.

“Marco,” iyak ng kanyang nanay. “Hindi na tayo makakabayad sa upa. Kanina lang, dumating ang may-ari. Binigyan lang tayo ng dalawang linggo. Kung hindi, mapapalayas tayo.”

Nanlumo si Marco. Alam niyang gipit sila, pero hindi niya inakalang ganito ka-lala.

“Kuya…” halos pabulong ng kapatid niya. “Ayoko nang bumalik sa probinsya. Wala na rin tayong babalikan dun.”

Umupo si Marco, pinisil ang sentido. Lahat ng pinagpupuyatan niya—ang pagiging delivery rider sa umaga at estudyante sa gabi—hindi pa rin sapat. At ngayon, kailangan niyang doblehin ang kayod.

---

Kinabukasan, habang nasa isang maliit na karinderya, pinagmamasdan lang niya ang cellphone niya. Gusto niyang i-chat si Lia, pero nagdalawang-isip siya.

Paano kung malaman niya na ganito ang sitwasyon ko? Baka isipin niya, wala akong maipagmamalaki.

Ngunit hindi niya rin matiis ang hindi magparamdam. Kaya nag-text siya:

> Marco: Good morning. Pasensya na kung bigla akong nawala kagabi. Family emergency.

Hindi niya inasahan na agad siyang nag-reply.

> Lia: Okay ka lang ba? Nag-aalala ako.

Napangiti si Marco kahit papaano. Kahit simple, ramdam niyang genuine ang concern.

---

Sa kabilang banda, hindi rin mapakali si Lia. Naisip niya kung anong klaseng emergency iyon. Halata kasi sa boses ni Marco noong huling nagkita sila na mabigat ang dinadala.

Kaya nang mag-aya si Marco na magkita kahit saglit lang pagkatapos ng kanyang shift, pumayag agad siya.

---

Nagkita sila sa isang maliit na park malapit sa university ni Marco. Doon sila naupo sa isang bench habang hawak nito ang boteng tubig, pawis na pawis galing sa delivery.

“Sorry kung medyo pawisan ako,” biro niya, pero halatang pilit ang ngiti.

“Wala ‘yon,” sagot ni Lia. “Mas gusto ko ngang makita kang totoo, hindi puro polished version ng sarili mo.”

Tahimik si Marco saglit bago bumuntong-hininga. “May aaminin ako, Lia.”

Tumingin si Lia, seryoso ang mukha.

“Hindi madali ang buhay ko. Akala ng iba, okay lang kasi lagi akong nakangiti, lagi akong masayahin. Pero ang totoo… mahirap. Pinipilit ko lang maging matatag kasi ayokong maging pabigat.”

Nagulat si Lia, pero hinayaan niya itong magpatuloy.

“Yung mama ko, walang trabaho. May sakit siya kaya hindi rin siya makapagbanat ng buto. Yung kapatid ko, high school pa lang. Ako lang ang inaasahan nila. Kaya araw-araw, kailangan kong magtrabaho ng todo. Kaya rin ako nag-aaral sa gabi—kasi gusto kong makatapos. Gusto kong may marating para sa kanila.”

Sandaling natahimik si Lia. Hindi niya inakala na sa likod ng mga biro, ng pagiging cheerful delivery boy, ay may bigat na ganito.

“Marco…” mahina niyang sambit. “Bakit ngayon mo lang sinasabi sa akin?”

Napayuko si Marco. “Kasi ayokong makita mo ako bilang problema. Gusto kong kapag kasama kita, masaya lang. Pero siguro mali ‘yon, no? Kasi kung gusto kong maging parte ng buhay mo, kailangan mong makita rin ‘yung mga sugat ko.”

Hindi na nakapagpigil si Lia. Hinawakan niya ang kamay nito, marahan pero puno ng sincerity.

“Walang mali sa’yo, Marco. Ang totoo, lalo lang kitang hinahangaan. Kasi sa kabila ng lahat, hindi mo hinahayaan na lamunin ka ng problema. You keep moving forward.”

Napatingin si Marco sa kanya, at sa unang pagkakataon, wala siyang ginamit na biro, wala siyang ngiting pilit. Seryosong seryoso lang ang mga mata niya habang nakatingin kay Lia.

“Salamat. Hindi mo alam kung gaano kalaki ang ginhawang binigay ng mga salita mo.”

---

Lumipas ang ilang minuto ng katahimikan, hanggang sa napagpasyahan nilang maglakad-lakad sa paligid. Dito mas naging komportable si Marco na mag-open up tungkol sa mga detalye ng kanilang sitwasyon—ang upa sa bahay, ang posibilidad na mapalayas sila, at ang pangarap niyang makatapos ng engineering para maiahon ang pamilya.

“Hindi ko alam kung kaya ko pa, Lia,” bulong niya habang nakatingin sa langit.

“Kaya mo, Marco,” sagot ni Lia agad. “Alam mo kung bakit? Kasi hindi ka nag-iisa.”

Napatigil siya at tiningnan si Lia.

“Hindi mo na kailangan dalhin lahat ng bigat mag-isa. Hindi ako mawawala sa tabi mo.”

Para bang natunaw lahat ng pader na itinayo ni Marco para protektahan ang sarili. At sa gabing iyon, unang beses niyang naramdaman na may taong tunay na handang sumalo sa kanya, kahit gaano kabigat ang dalahin niya.

---

Ngunit kahit gaano ka-sweet ng sandaling iyon, alam ni Marco na hindi madali ang mga susunod na araw. May deadline siya sa school project, may deliveries na kailangang habulin, at higit sa lahat, may dalawang linggo lang sila bago mapalayas sa kanilang tirahan.

Pag-uwi niya, sinalubong siya ng kapatid.

“Kuya, okay ka lang ba? Kanina pa kami ni Mama nag-aalala.”

Ngumiti si Marco at hinaplos ang buhok ng kapatid. “Okay lang ako. Lalo na ngayon.”

At sa isip niya, bumalik ang mukha ni Lia—ang mga salitang binitiwan nito, at ang hawak ng kamay na nagbigay sa kanya ng lakas.

Kahit gaano kahirap, alam niyang hindi siya susuko. Dahil sa unang pagkakataon, may dahilan na siya para lumaban hindi lang para sa pamilya, kundi para sa sarili at sa posibilidad ng isang bagong pag-ibig.