MINSAN LANG MAG KA-

CHAPTER 11

Chapter 11 – Tulong o Aba

Mula nang mag-open up si Marco tungkol sa sitwasyon ng pamilya niya, hindi na mapakali si Lia. Kahit nakangiti ang binata, ramdam niyang may bigat itong dinadala. Sa mga simpleng kwento nito, halata ang pressure—deliveries sa umaga, klase sa gabi, at ang pangambang baka mawalan sila ng tirahan.

Habang nakaupo si Lia sa balcony ng condo niya, pinagmamasdan niya ang mga halaman niyang tila mas buhay pa kaysa sa kanya. Hawak ang tasa ng kape, paulit-ulit niyang iniisip kung paano makakatulong kay Marco nang hindi ito ma-o-offend.

“Kung ako lang ang tatanungin, gusto ko siyang isalba agad,” bulong niya sa sarili. “Pero… baka naman isipin niyang naaawa lang ako.”

Kinabukasan, nakatanggap siya ng tawag mula sa café client niya.

“Hi, Lia! We’re so happy with the logo. Actually, we’re planning to launch a social media campaign soon. Baka may kilala ka bang content creator or influencer na pwede naming makuha?”

Napatingin siya sa phone, biglang kumislap ang isip.

Si Marco!

Hindi man ito influencer sa malalaking brands, pero may mga viral t****k videos siya tungkol sa buhay rider. Funny, relatable, at authentic. At higit sa lahat, natural ang charisma niya sa camera.

“Yes, actually,” mabilis niyang sagot. “May kakilala ako. He’s really good at connecting with people online. I think he’s perfect for your campaign.”

Natuwa ang kliyente. “Great! Send mo na lang details niya, okay?”

Pagkababa ng tawag, hindi mapigilan ni Lia ang excitement. Para bang nabigyan siya ng opportunity na tulungan si Marco sa paraang hindi nakaka-awa—isang legit na raket na pwede nitong pagkakitaan.

That evening, dumalaw si Marco dala ang pandesal at iced coffee. Habang kumakain sila, bigla siyang binulaga ni Lia.

“Marco, may raket ako para sa’yo.”

Napakunot ang noo nito. “Raket? Ano ‘yon?”

“Yung café client ko. Kailangan nila ng content creator for their campaign. Naalala ko, ang dami mong viral videos sa t****k. Ikaw naisip ko agad. May bayad ‘to, ha. At hindi basta-basta—legit collaboration.”

Natigilan si Marco, nakatitig lang sa kanya.

“Lia…” bumuntong-hininga siya. “Bakit mo ginagawa ‘to?”

“Eh kasi bagay ka. Ikaw mismo nagsabi, di ba? Gusto mong makahanap ng paraan para mas kumita, para matulungan ang pamilya mo. Eto na ‘yon. Opportunity na.”

Umiling si Marco, may bakas ng pag-aalinlangan. “Hindi ba dahil… naaawa ka lang sa akin?”

Parang tinusok ng karayom ang dibdib ni Lia.

“Marco, hindi lahat ng tulong ay awa. Minsan, tulong lang talaga. Kasi naniniwala ako sa kakayahan mo. Kung hindi, hindi ko irerekomenda sa client ko.”

Pero tila hindi pa rin kumbinsido si Marco. “Ayokong maging charity case, Lia. Ayokong isipin mo na kailangan mong isalba ako.”

Napataas ang tono ni Lia. “Charity case? Grabe ka naman. Alam mo ba kung gaano kahirap makahanap ng client na magtitiwala sa isang creator? Tapos ngayon, binibigay na sa’yo ang chance, tatanggihan mo pa?”

Tumingin si Marco, halatang nahihirapan. “Hindi ko tinatanggihan. Natatakot lang ako… baka pag pumalpak ako, ikaw pa masisi. Baka madamay ka.”

Huminga nang malalim si Lia. “Then don’t fail. Gawin mo na lang ng maayos. Alam kong kaya mo.”

Tahimik silang dalawa habang lumalamig ang iced coffee sa mesa. Ramdam ang tensyon sa pagitan nila.

Sa huli, si Marco ang bumasag ng katahimikan. “Sige. Tatanggapin ko. Pero Lia, isang bagay lang…”

“Ano ‘yon?”

“Promise me na hindi mo gagawin ‘to dahil naaawa ka. Gawin mo lang kasi naniniwala ka na kaya ko.”

Tinitigan siya ni Lia nang diretso sa mata. “I promise.”

At sa unang pagkakataon mula kanina, ngumiti si Marco. Hindi ‘yung pilit, kundi ‘yung genuine.

Dumating ang araw ng shoot. Sa café mismo ginawa ang filming—cozy, puno ng fairy lights at mga motivational quotes sa dingding. Nandoon ang owner, ang marketing team, at syempre, si Lia.

Naka-jeans at simpleng t-shirt si Marco, pero lutang ang karisma niya sa camera. Nagkuwento siya tungkol sa pagiging rider, kung paano lagi siyang nag-aantay ng order habang may dalang kape, at kung bakit ang café na ito ang “perfect pit stop” ng mga gaya niya.

Natural, relatable, at nakakatawa ang banat niya. Kahit ang marketing head ng café ay napapangiti.

“Wow,” bulong ng isa sa staff. “Hindi siya mukhang baguhan.”

Habang nanonood, hindi mapigilan ni Lia ang mag-proud. Sabi ko na eh. He was made for this.

Pagkatapos ng shoot, nilapitan siya ng café owner. “Good choice, Lia. He’s exactly what we’re looking for.”

Ngumiti siya at agad na lumapit kay Marco. “See? Sabi ko sa’yo kaya mo.”

Napakamot ng batok si Marco, halatang nahihiya pero masaya. “Kung hindi mo ako tinulak dito, hindi ko malalaman.”

“Hindi kita tinulak,” sagot ni Lia. “Binuksan ko lang ang pinto. Ikaw pa rin ang pumasok.”

Pag-uwi nila, naglakad sila papunta sa condo ni Lia. Tahimik lang sila habang nakikinig sa ingay ng mga sasakyan.

“Alam mo, Lia,” seryoso ang tono ni Marco. “Kanina ko lang naramdaman na baka nga may chance akong maabot ang mga pangarap ko. Na hindi lang ako pang-kalsada, hindi lang ako delivery boy. Pwede rin pala akong gumawa ng bagay na iba.”

Ngumiti si Lia. “Kaya nga nandito ako, Marco. Kasi nakikita ko ‘yon sa’yo—kahit hindi mo pa nakikita sa sarili mo.”

Napahinto si Marco, tinitigan siya nang matagal. “Salamat, Lia. Hindi ko alam kung ano’ng ginawa ko para makilala ka. Pero… thankful ako na nandiyan ka.”

At bago pa makasagot si Lia, biglang bumuhos ang ulan. Tumakbo sila pareho papunta sa waiting shed, nagtatawanan habang nababasa.

“Grabe naman ‘to,” sigaw ni Lia, hawak ang bag para hindi mabasa.

“Parang laging may eksena tayong ganito,” tawa ni Marco.

At sa gitna ng ulan, habang nagtatawanan sila, ramdam ni Lia na mas lalo siyang nahuhulog. Hindi lang sa ngiti o sa kabaitan ni Marco, kundi sa katotohanang kahit gaano kahirap ang buhay, may lakas itong lumaban—at ngayon, may kaakibat na pag-asa.

Ngunit sa kabila ng masayang sandali, may banta pa ring nakabitin sa himpapawid. Ang dalawang linggong deadline ng landlord.

At sa isip ni Marco, kahit nagtagumpay siya sa café shoot, malayo pa ang laban.

Ngunit ngayong may kasama na siyang lumalaban—baka nga, kaya na.