KUMSAL
Birdenbire gülmeye başladım. Sinirlerimi bozmayı bu kadar hızlı bir şekilde başarması olağanüstü bir durumdu. Evlilikten anladığı tek şey imza atmaktı sanırım. O kadar buyurgan bir şekilde konuşuyordu ki nasıl cevap vereceğimi unutturmuştu bana…
Yakınımda olduğunda allak bullak oluyordum. Beynim gibi dilimi de aptallaştırıyordu. Sürekli ölçüp biçiyormuş gibi görünen bakışları, gülümsemeyen dudaklarıyla nasıl bu kadar etkisi altına alıyordu onu da bilmiyordum.
Yoğun bakışları bir çeşit büyü barındırıyor olmalıydı. Başka bir açıklama bulamıyordum.
“Farkındaysan cevap vermeni bekliyorum,” dedi Doğa’yı yavaş yavaş sallamaya devam ederken.
“Öyle mi?” derken sonunda konuşma yetimi kazanmış gibiydim. Omuzlarımı dikleştirip yüzümdeki gülümsemeyi sildim. “Ortada bir soru olmadığından
