NEVA
Arabadan indiğimde, ilk hissettiğim şey sessizlikti. Şehirde alıştığım uğultulu gürültü burada yoktu.
Çiftlik evi büyük ve gösterişli bir yapıydı. Bahçeye yayılan yeşil araziyle ağaçlar, evi korur gibi etrafını sarıyordu. Burada insan kendini herkesten ve her şeyden gizleyebilirdi. Yalnızca başkalarından değil, kendi düşüncelerinden bile.
Geniş verandaya bakarken, orada oturup saatlerce konuşmadan durabileceğimi, sadece etrafı izleyerek bile içimin sakinleşeceğini hissettim. Fakat Kartal hemen yanı başımda dururken sakinlikten çok fazla uzaktım.
Burası öylesine misafirler için değildi, Kartal'ın kendisi için özel olarak seçtiği kadınları getirdiği gizli mabediydi. Tıpkı karanlık dünyasını, seçtiği kadınlar hariç kimseye açmadığı gibi, çiftlik evini de o kadınlar hariç kimseye aç
