KARTAL
Ayvaz sıkmak yerine silahın kabzasıyla kafama sertçe vurmayı tercih etti.
“Siktirme lan gevşek ağzını!” Bir kez daha vurup beni koltuğuma doğru itip masanın etrafından dönerek tepeme dikildi.
Başımın sarsıntısının geçmesini umarak gözlerimi kısa bir süreliğine kapatıp başımı hafifçe salladım.
Bir elini masaya, bir elini koltuğun kenarına koymuş olan Ayvaz üzerime doğru eğilmişti bile…
Gözlerinin rengi koyulaşmış, sanki içerde bir yerlerde kontrolsüz bir yangın başlamış da dumanı irislerini kaplamış gibiydi.
Bakışlarım üzerine dikilirken öfkesini boşaltmasını sabırla bekledim. Söyleyeceklerini merak ettiğim için oldukça şanslıydı. Öfkesinin, dilinin ucuna kadar gelenleri açığa çıkarmasını bekledim.
“Düne kadar kimse Doğa’nın babasını bilmiyordu çünkü Kumsal, kimseye söylem
