KADİFE KARANLIK +21

7. Tetiklenen Anılar

KARTAL

Hissediyordum. Yıkılmaya hazır duvarlarını, içinde dışarıya çıkmayı bekleyen o arzulu kadını, gözlerindeki tereddüdün ardındaki delice merakı…

Beni istediğini de görüyordum gözlerinde. Aramızda bir çekim vardı ve bunu inkar edip kaçmasını istemiyordum.

Benimle bir kez yansa, hep tutuşacaktı adım gibi emindim.

Hiçbir zaman davranmadığım bir şekilde en başında fazla açıklayıcı olmuştum ve onu tereddüde düşüren de bence buydu. Onu kendime çekip dudaklarına yapışmamın nedeni de tam olarak buydu. Aradaki tutkuyu hissetsin istemiştim.

Öpücüğüme karşılık verirken elleri çoktan boynumu sarmış, dudakları istek ve ihtiyaç içinde buyur etmişti beni iç dünyasına… O dünyayı yerle bir etmek, sakladığı karanlık dünyasını açığa çıkarmak için delice bir arzuyla alev almıştım.

Ona boyun eğdirmek, dizlerinin üstüne çöktüğünü görmek çoktan zihnimde oyunlar oynamaya başlamıştı.

Bir hamlede onu kucağıma çekerken direksiyon ile bedenim arasında sıkıştı. Elimi aşağıya atıp koltuğu ayarladıktan sonra yeniden ait olduğu yere, bacaklarına atarak kalçalarına çıktım. Sıyrılan eteği kolaylık sağlayarak amme hizmeti sunmuştu bana…

Açlıkla alt dudağını dişlerim arasında ezdim. Dilinin ucuyla dudaklarımı keşfederken inlemesi, içimdeki ateşi daha da körüklemişti.

Ellerim kalçalarını daha sıkı kavrarken, parmaklarım teninin sıcaklığında kayboluyor, her santimini ezberlemek istercesine dolaşıyordu.

Koltuğun geriye yaslanmasıyla birlikte bedenlerimiz daha özgür kalmış, aramızdaki mesafe tamamen erimişti. Neva kucağımda kıvranırken, uzun saçlarını avuçlarım arasında toplayıp başını sertçe geriye yatırdım ve boynunun hassas kıvrımını öpücüklerimle işaretledim.

Dudaklarım oradan aşağıya, köprücük kemiklerine inerken kokusu başımı döndürüyor, aklımı başımdan alıyordu.

Elleri gömleğimin düğmeleriyle uğraşırken sabırsızlığı beni güldürdü. O kadar aceleciydi ki, sanki yıllardır beklediği bir anı yaşıyormuş gibiydi. Ben ise acele etmiyordum. Onu yavaş yavaş eritmek, her dokunuşumla daha derine çekmek istiyordum. Parmaklarımı eteğinin altına kaydırdığımda, iç çamaşırının ıslanmış ince kumaşını hissedip gülümsedim. Bana karşı duyduğu arzunun en açık kanıtıydı.

"Burada mı istiyorsun?" diye fısıldadım kulağına. Cevap vermedi, sadece kalçalarını bana doğru bastırarak onayladı. O hareket, tüm tereddütlerini silip atmıştı. Artık kaçış yoktu.

Elimi daha aşağıya indirirken nefesi hızlandı, göğsü inip kalkıyordu ritmik bir şekilde. Parmaklarım hassas noktaya ulaştığında inledi yeniden. İyice kıvama geldiğini hissettiğimde elimi çektim. Islaklığıyla parlayan parmaklarımı gözlerinin içine bakarak yaladım.

“Bense eve gitmemiz gerektiğini düşünüyorurum. Şimdi söyle bana, benim dünyamı aralamak istiyor musun, istemiyor musun?”

Zevkini bölmüş olmamdan rahatsız olmuş bir şekilde kaşlarını çattı. Bakışlarında biraz şaşkınlık da vardı. Kendini bir anda kucağımda bulmak hesap etmediği bir durumdu.

“İstiyorum,” dedi sonunda.

Gülümsedim. “Akıllı kız! Geç bakalım yan tarafa. Eve gidince ödülünü vereceğim.”

Sersemlemiş bir halde yeniden yan koltuğa geçti. Koltuğu eski konumuna getirip arabayı çalıştırırken bakışlarımı yola diktim

İstanbul'un çıkışına yakın, korunaklı, kimselerin kolayca ulaşamayacağı çiftlik evine sürdüm arabayı.

Merkezden uzaklaşıp Tekirdağ yönüne daha fazla yaklaşırken Neva tabelaları yeni fark etmiş gibi, “beni kaçırıyor musun?” diye sordu.

“Evet,” dedim tepkisini ölçmek için.

“Nereye peki?”

“Dedim ya, benim dünyama.”

Silivri'ye girdikten yirmi kilometre sonra sola döndüm. Neva yerinde rahatsızsca kıpırdandı.

“Korkuyor musun?”

“Korkmam gereken bir şey mi var?”

Soruma soruyla cevap vermesi bir kez daha dudaklarımda minik bir gülücük peyda olmasına neden oldu.

“Görünce kendin karar verirsin,” dedim rahat bir sesle.

“Evime derken beni bu kadar uzağa getireceğini bilmiyordum,” diye mırıldandı.

“Burası benim mabedim,” dedim. “Benliğim. Ve şimdi sen de asıl benliğinle tanışmak için buradasın.”

Dudaklarını birbirine bastırıp bakışlarını camdan dışarıya çevirdi. Özel mülk alanına gireceğimiz girişe geldikten sonra aracı yavaşça durdurdum. Büyük demir kapının yanındaki güvenlik kulübesinde oturan Uğur ayağa kalkıp kapıya çıktı. Aracın içindeki beni gördükten sonra çıktığı kapıdan içeriye girip büyük kapının açma düğmesine basarak yeniden yerine oturdu.

Benim aracım gelse dahi içini kontrol etmeden, benim geldiğime emin olmadan kapıyı açmaması gerektiğini biliyordu.

Aracı çalıştırıp çiftliğe giden dik yolu geçtim. Yol bir virajin ardından düz bir kıvrıma girerken, ilerlemeye devam ettim.

“Güvenlik kapısı evden bu kadar uzakta mı?” diye sordu Neva.

“Gördüğün gibi.”

“Ne kadar saçma! Beni öldürmek için bir yere götürmüyorsun değil mi?”

“Katile mi benziyorum?”

“Hiç kimse bir cinayet işleyene kadar katile benzemez. Dışarıdan ne kadar normal görünürlerse görünsün, cani bir çok insana şahit oluyoruz.”

“Birçok şey olabilirim. Fakat katil değilim.”

Gözlerinden bana inanmadığını fark ettiğim tuhaf bir bakış geçti. Tanıdığında doğru olduğunu anlayacağı için bakışlarını önemsemedim.

“Sevişmek için bunca yola gerek var mıydı?”

“Biz yalnızca sevişmeyeceğiz Neva.”

Çiftliğin kapısına gelince aracı durdurdum. Yaşadığım son on yıl boyunca yalnızca tek bir gece, çiftlik sınırları dışında biriyle birlikte olmuştum. Ve on yıldır, yalnızca o gece gerçekten sevişmiştim.

Aklıma gelen ela gözler, izinsizce bir kez daha gün ışığına çıktı zihnimin karanlık kuytularından. Onu hatırlamak öfkenin bir anda fütursuzca bedenimi ele geçirmesine sebep oldu. Eğer her zaman yaptığım gibi onu da çiftliğe getirmiş olsaydım, öylece kayıplara karışamazdı.

‘İstesen bulurdun,’ dedi içimdeki canavar. Onu bir kez daha susturdum. Yatağımdan öylece çekip giden birinin peşine düşecek değildim. Zaten o geceki sevişmemiz benim karanlık dünyama ait olmadığını kanıtlamıştı bana… Yine de, üç yıldır ara ara bir anı tetiklenmesiyle hatırlatıyordu kendini bana…

“Adın ne küçük kız?”

Gecenin karanlığında parlayan ela gözler ismini yine karanlık geceye fısıldadı. Zarif kollarını boynuma dolarken, “Deniz… Kıyıya vuran dalgalar arasında kendini kaybetmiş Deniz,” diye fısıldadı.