CHapter 56
Julie
Matapos kong basahin ang munting liham na iniwan ni Mark, tahimik akong umupo sa gilid ng lamesa. Ang kape ay malamig na, pero ang mga salita niya ay nananatiling sariwa sa dibdib ko.
“Gusto ko lang bumawi, kahit unti-unti…”
Nag-aalab pa rin ang inis ko sa kanya, pero hindi ko rin maitanggi ang kakaibang pakiramdam ng makita siyang kumikilos. Hindi na siya ‘yung dating Mark na puro yabang at parinig. Iba na siya ngayon… o baka pinipilit ko lang isipin na nagbago na siya.
Napatingin ako sa pinto. Naisip ko, baka puwede ko rin namang silipin kung anong ginagawa nila sa shop. Minsan kasi, mas madaling unawain ang isang tao kapag tahimik mo siyang pinagmamasdan mula sa malayo.
Kumuha ako ng sombrero, nagpalit ng tsinelas, at lumabas ng bahay. Mainit na ang araw pero basa
