CHAPTER 9
1343 Words
Nanlamig ang kanyang mga kamay. Naging mabigat ang paghinga. Ang mundo sa paligid niya ay tila umiikot nang masyadong mabilis.
Sa gilid ng kanyang paningin, nakita niyang bumagsak ang babaeng kasama niya—ang kaninang nag-ayos ng kanyang bestida.
Isang bala.
Isang iglap.
Hindi niya man lang napagtanto kung kailan iyon nangyari.
Gusto niyang sumigaw—ngunit walang lumabas na tunog.
Ang pinto ay sumabog mula sa isa pang putok.
Usok.
Anino.
Isang matangkad na pigurang nakaitim ang bumungad sa sirang entrada.
Ngunit bago pa man niya malinaw na makita ang mukha nito—
Biglang nanghina ang kanyang mga tuhod.
Hindi dahil sa sugat.
Hindi dahil sa tama ng bala.
Kundi dahil sa sobrang takot.
Ang katawan niya ay tuluyang sumuko sa bigat ng lahat—ng pagkakanulo, ng digmaan, ng kamatayan sa paligid niya.
Naramdaman niya ang pagbagsak.
Ngunit hindi siya tumama sa sahig.
May dalawang malalakas na braso ang sumalo sa kanya.
Mainit.
Matatag.
Pamilyar.
Sa pagitan ng pagdilat at pagdilim ng kanyang paningin, nakita niya ang mukha.
Madilim ang mga mata. Puno ng galit. Puno ng determinasyon.
“jeon…” mahina niyang naibulong—hindi sigurado kung panaginip o totoo.
Mas humigpit ang hawak niya sa kanya.
“Nandito na ako,” mababa at mariin niyang sagot.
Sa paligid nila, patuloy ang putukan. Ngunit sa loob ng sandaling iyon, parang nagkaroon ng sariling mundo ang dalawa—sa gitna ng usok at kaguluhan.
Tinignan ni jeon ang babaeng nakahandusay sa sahig—patay na.
Mas lalong tumalim ang kanyang ekspresyon.
“Ilabas n’yo siya,” utos niya sa mga tauhan nang hindi inaalis ang tingin kay Angelic.
Dahan-dahan niyang inangat ang walang malay na katawan nito—parang hindi ito bihag,
“Magmadali kayo!” utos ni jeon, ang boses niya ay hindi pasigaw—kundi matalim na parang bakal. “At walang ititirang buhay para magsilbing babala sa lapastangan na ’yon.”
Agad kumilos ang kanyang mga tauhan.
Hindi ito magulong pag-atake.
Ito ay sistematikong pagbura.
Habang buhat niya si Angelic, dumaan siya sa koridor na kanina lamang ay puno ng bantay. Ngayon, usok at anino na lang ang natira.
May isang lalaking sugatan ang nagtangkang bumangon sa sahig, hawak ang baril.
Isang putok.
Tahimik muli.
Hindi lumingon si Elian.
Mas mahalaga ang babaeng nasa mga bisig niya.
Lumabas sila sa gusali habang ang natitirang tauhan niya ay naglilinis ng bawat sulok. Walang sigaw ng awa. Walang negosasyon.
Ito ang presyo ng paghamon.
Sa labas, nakaabang ang mga sasakyan. Binuksan ng isa sa kanyang tauhan ang pinto.
Habang palayo ang kanilang sasakyan, unti-unting lumiliit sa salamin ang kampong nilamon ng apoy.
Sa loob, tahimik.
Tanging tunog ng makina at malayong sirena ang maririnig.
Nakaupo si jeon sa tabi ni Angelic. Nakahiga ito, walang malay, ang puting bestida ay bahagyang nadungisan ng abo at usok.
Dahan-dahan niyang inangat ang kamay nito—sinigurong maayos ang pulso, steady ang paghinga.
Ligtas.
Sa ngayon.
Sumandal siya at tumingin sa likurang bintana kung saan makikita pa ang usok na pumapaitaas sa langit.
At doon, sa pagitan ng galit at kontrol, mahina siyang nagsalita—
“Ngayon malalaman mo kung anong uri ng halimaw ang binangga mo.”
Hindi iyon yabang.
Isa iyong pangako.
Hindi niya niligtas si Angelic para lang bawiin ang tropeyo.
Hindi rin dahil sa pride.
Ginawa niya iyon dahil may hangganan ang kanyang pagtitimpi.
At tinawid iyon ni Jude.
“Boss—” agaw pansin ng kanyang tauhan mula sa harapan ng sasakyan. “Saan po tayo dederetso?”
Tahimik si jeon ng ilang segundo. Nakatingin siya sa babaeng nakahiga sa tabi niya. Si Angelic ay bahagyang nagigising, ngunit mahina pa.
Hindi na ligtas ang lungsod.
Hindi na sapat ang paglayo lang.
“Tawagan mo ang tauhan natin na namamahala sa sasakyang panghimpapawid,” malamig niyang utos.
“Opo, boss.”
Huminto sandali ang tauhan bago muling nagtanong, “Destination po?”
Doon lang nag-angat ng tingin si jeon.
“Spain.”
Tahimik ang loob ng sasakyan.
“Spain, boss?” ulit ng tauhan, bahagyang nagulat.
“May safe property tayo sa Barcelona,” sagot niya. “Walang koneksyon sa mga negosyo rito. Walang mata ni Jude.”
Agad tumawag ang tauhan. Ilang maikling utos. Ilang kumpirmasyon.
“Handa na raw po ang eroplano sa private airstrip sa loob ng tatlumpung minuto.”
Tumango si jeon.
“Diretso tayo roon.”
Sa kabilang panig ng lungsod, nakatayo si Jude sa gitna ng dating kampo niya.
Abo.
Usok.
At amoy ng pagkatalo.
Ang dating matatag na gusali ay ngayon ay wasak na bakal at nagbabagang kahoy. Ang dalawampung bantay na naiwan niya—wala na.
Tahimik ang paligid.
Mas tahimik kaysa sa anumang sigaw.
“Boss…” maingat na lumapit ang isa sa mga natirang tauhan na nasa labas ng perimeter nang mangyari ang paglusob. “Walang nakaligtas sa loob.”
Hindi agad sumagot si Jude.
Nakatingin lang siya sa lupa—sa marka ng mga gulong na papalayo.
Hindi ito simpleng rescue.
Ito ay deklarasyon.
“Gaano katagal?” tanong niya.
“Labinglimang minuto lang, boss. Malinis ang galaw. Planado.”
Tumango siya nang bahagya.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya nagwala.
Mas mapanganib ang katahimikan niya.
“Nasaan ang babae?” malamig niyang tanong.
“Kinuha po ni Devereaux.”
Humigpit ang kanyang panga.
Hindi siya nagulat.
Inaasahan niya iyon.
Ang hindi niya inaasahan—
ang lakas ng loob na sunugin ang kanyang teritoryo nang harapan.
Hindi niya rin inaasahan na makukuha agad ni jeon ang babae.
Hindi gano’n ang plano.
Ang plano niya ay simple—
pakasalan muna si Angelic.
Kahit sa papel lang.
Kapag naging legal ang pangalan niya sa babae, magiging masalimuot ang laban. Mas magiging komplikado para kay jeon na basta na lang kunin ito. Magiging usapin ito ng batas, ng reputasyon, ng alyansa.
Isang galaw na elegante.
Isang panalo nang hindi nagpapaputok.
Ngunit sinunog iyon ni jeon sa loob ng labinlimang minuto.
“Hindi siya dapat gumalaw agad,” malamig na sabi ni Jude habang naglalakad sa gitna ng abo. “Dapat hinintay niya ang kasal.”
“Boss?” maingat na tanong ng tauhan.
“Kapag naging asawa ko siya,” patuloy niya, “mas mahirap na siyang angkinin. Magiging insulto sa batas. Sa pangalan. Sa buong network.”
Huminto siya.
“At alam iyon ni jeon.”
Doon niya napagtanto—
Hindi ito basta emosyonal na pagsalakay.
Sinadya ang timing.
Pinili ang sandaling wala siya roon.
Pinili ang sandaling hindi pa tapos ang kasunduan.
Isang hakbang na hindi lang galit—
kundi matalino.
Humigpit ang kanyang kamao.
“Akala ko gusto niya ng palabas sa araw ng kasal,” bulong niya. “Pero mas pinili niyang sirain ito bago pa magsimula.”
Mas masakit iyon.
Hindi lang siya natalo.
Naunahan siya
Hindi lang siya natalo.
Nainsulto siya.
Sa isip ni Jude, ang babae ay hindi lang bihag—isa itong utang. Isang kasunduang may pirma. Isang bagay na legal niyang hawak sa ilalim ng mundo nila.
At inagaw iyon.
Hindi sa lihim.
Kundi sa apoy.
“Ninakaw niya ang bagay na ipinambayad sa akin,” malamig niyang sabi habang nakatayo sa tabi ng sasakyan.
Tahimik ang mga tauhan.
“Hindi niya lang sinunog ang teritoryo ko,” dagdag niya. “Inagaw niya ang pag aari ko.”
Humigpit ang kanyang panga.
Kung hindi niya maibabalik agad ang babae—may isa pang taong may pananagutan.
Ang ama.
“Hanapin n’yo ang ama ng babaeng ’yon,” utos niya, mababa ngunit malinaw ang boses. “At dalhin n’yo sa akin.”
“Opo, boss.”
“Buhay,” dagdag niya. “Gusto kong makausap.”
Walang nagtanong.
Alam ng lahat na kapag si Jude ay nagsasalita nang gano’n kahinahon, mas delikado iyon kaysa sa sigaw.
“Kung akala niya tapos na ang utang,” patuloy niya, “ipapaalala ko kung paano nagsisimula ang interes.”
Lumapit siya sa sasakyan at sumakay.
“Hindi pa tapos ang kasunduan,” wika niya habang nakatingin sa madilim na kalsada. “At kung hindi ko makuha ang babae—”
Sandaling katahimikan.
“Ang ama ang magbabayad.”
- Writer
