Dangerous Gentlemen II: The Damned

ANGEL

'18 minutes left.'

I watch other people around me tried to think of ways of getting out of the situation we are in. Our captors might think it's a game but for us, it's a gamble of our lives. A little light of hope to escape this reality but the truth is, there is no guarantee that freedom is what really awaits us outside this living hell.

I looked around and saw a lot of CCTV's. Sa likod ng mga camera na iyan ay alam ko ay pinapanood nila kami habang tuwang-tuwa sa nakikita nilang desperasyon sa mga mukha namin na mabuhay.

'15 Minutes'

People started to help each other. May isa na gumawa ng isang mahabang pinagdugtong-dugtong na mga damit, sinturon at kung ano-ano pa. Kahit kakaunti lang ay may naramdaman akon pag-asa sa loob ko.

Hindi ko maiwasang tignan si Tatay Danilo na tahimik lang sa isang tabi habang pinapanood ang mga kasama namin. 'Kahit huwag na ako. Kahit sila na lang.'

'Pero handa ka nga ba talaga isuko ang buhay mo para sa kanila?' sagot naman ng kabilang utak ko sa akin. Matigas akong napalunok at niyuko ang dalawang bata na nakayakap sa akin. Unlike me, they still have a long years ahead of them. Unlike me, they are still yet to experience love, pain and success. I am not that old but I am at a point of my life where I already experienced and achieved things.

'Ano pa ngaba ang gagawin ko dito sa lupa?'

Mariin akong napapikit nang biglang pumasok sa isip ko ang mukha nina Mama at nakakatanda kong kapatid na si Byam. 'May ikekwento pa sa akin si Byang. Sabi niya sa akin na may sasabihin siya sa akin sa susunod namin na pag-uusap.'

"f**k," malutong na mura ko sa sarili ko. Gulong-gulo ako kung ano na ang mangayayari sa akin ngayon. Pero kung ano man ang kahihinatnan ng lahat ay sana maalala nina Mama, Byang at ng mga kaibigan ko na mahal na mahal ko sila.

'12 minutes left.'

Mariin akong napapikit habang pinapanood ang mga tao sa paligid ko na nagsimula nang mag-away. Ang kaninang isang grupo na gumawa ng pinagdugtong na mga gamit para abutin ang susi ay naging dalawa, tatlo hanggang sa hindi ko na mabilang kung ilan na silang nag-aagawan sa susi.

Naluluhang nilingon ko si Tatay Danilo na nagsimula nang mawalan ng pag-asa sa mga mata niya. Pinukol niya ako ng tingin at pilit na ngumiti tsaka nagbaba ng tingin sa dalawang bata na mahigpit na nakayakap lamang sa akin.

"Tiwala lang. May milagro," mababa ang boses na sabi niya at pinanood ang mga tao sa labas.

'8 minutes left'

Nabuhayan ako ng loob nang makita ko ang isang grupo sa kaharap namin na selda na matagumpay na nakuha ang susi. Malakas kaming napahiyaw nang mabuksan na nila ang pinto ng selda nila. Napangiti ako nang makita ang ilang mga tao sa paligid ko na nagyakapan sa saya pero agad ring naputol ang pagsasaya namin nang tumakbo ang mga tao na nakalaya na papunta sa pinto imbis na tulungan kami.

"Where are you going?!"

"Help us!"

"Please help us!"

Naiiyak na pagmamakaawa ng mga tao sa paligid ngunit imbis na pakinggan kami ay sarili lang nila ang sinagip nila. They unlocked the door using the same key and ran away.

Hindi na ako nakatiis at nakisali na rin sa kanila. "HEY! HEY! AT LEAST LEAVE THE KEY!" malakas na sigaw ko. The man holding the key looked at me.

"Please! Leave the key!" pagmamakaawa ko.

I saw him muttered under his breathe bago hinagis ang susi sa direksyon namin. Dali-dali kong tinungo ang direksyon kung saan iyon nahulog ngunit mabilis iyon na naagaw ng katabi namin na selda.

"HEY! THAT'S OURS!" galit na sigaw ko sa babae na nakakuha ng susi pero sinamaan lamang ako nito ng tingin at binuksan sarili nilang selda. The woman didn't even bothered to help us. Pagkatapos nitong makalabas ay agad itong tumakbo at basta na lang hinagis ang susi sa direksyon namin. The key landed a few meter away from the door of our cell.

'5 minutes'

"f**k!!" I immediately dived to the floor and tried to reach for the key. Nagsimula nang magsi-iyakan ang mga tao sa paligid dahil ilang minuto na lang ang natitira at sasabog na ang bomba. I even heard some people cursing me dahil malapit sa akin ang susi while there are others who are pleading for me to give it to them.

'This must be the hardest decision of my life. It's between saving myself and the people I am with.' Will I go to hell for being selfish?

I cried while reaching for the key. Ramdam ko ang balat ko na napunit ng kaunti sa ilalim ng kili-kili ko while reaching beyond the capacity of my arm pero hindi ko iyon ininda. 'I have to get this. I have to get them out of here.'

"AGHHHH!" I screamed at the top of my lungs as I reached even more. Sa wakas ay naabot ko ang susi. Nanginginig na binuksan ko ang selda namin.

"Tara!" Inalalayan ko si Tatay Danilo na makalabas.

"Tulungan niyo si Tatay ah?!" bilin ko sa dalawang bata na agad tumango at humawak sa magkabilang kamay ni Tatay Danilo. Nagsimula na silang maglakad kaya tumalikod na rin ako at tinakbo ang pinakamalapit na selda.

"Help us!"

"Please help us!"

Pagmamakaawa ng mga tao sa loob. "I'll open the door!" I said and unlocked their cell.

"Thank you!" sabi ng isa sa kanila at nagmamadali nang tumakbo papaunta sa pinto. I was about to run for the other cell to help them out when I heard Tatay Danilo called me.

"Krystina!" Nakita ko siya na hanggang ngayon ay hindi pa rin nakalabas.

"Tatay! Umalis ka na!" sigaw ko habang binubuksan ang pinto ng isa pang selda.

"TATAY! TARA NA PO!"

"TATAY, LABAS NA PO TAYO DITO!" umiiyak na pagmamakaawa ng dalawang bata na nasa bandang pinto na.

'2 minutes.'

"Krystina!" natigilan ako nang makita ko si Tatay Danilo na papunta sa direksyon ko.

"Tatay! Umalis ka na po, Please! Kailangan ko lang pong tulungan sila!" pagmamakaawa ko habang patuloy pa rin na binubuksan ang pinto sa mga selda ng kasama namin. I want to run, I want to save myself as well but I can't afford to live my life knowing that people died in order for me to live.

"KRYSTI- ARAY!" nanlaki ang mga mata ko nang muli ko siyang lingunin at nakita na nakahandusay na siya sa sahig dahil binangga ng mga tao na nagmamadaling makalabas.

"TATAY!" basta ko na lamang hinagis ang susi sa kasunod na selda at tinakbo ang direksyon ni Tatay Danilo.

"Tatay! Ayos ka lang po ba?" sinubukan ko siyang patayuin ngunit napasigaw lamang siya sa sakit.

'1 Minute.'

"Tatay! Kailangan mo pong tumayo! Kailangan natin na tumakbo!" natatarantang sabi ko at sinubukan siyang itayo muli pero natumba lang rin siya ulit.

"Umalis ka na! Iwan mo na ako dito!" Sabi niya at tinulak ako palayo.

"Hindi! Hindi kita iiwan dito, Tatay! Uuwi ka pa diba? marami ka pang kailangan gawin!" pakikiusap ko sa kaniya pero puro iling lang ang ginawa niya.

"Paki-usap. Iwan mo na ako!" he screamed and pushed me one more time. Nanlaki ang mga mata ko nang niyakap niya ang bomba at mariing pumikit.

'20 seconds.'

"TATAY!" tila bumagal ang takbo ng oras sa paligid sa paningin ko. Sa kakaunting segundo na natira at nakita ko pa sina Philip at Paolo na umiiyak habang nakatayo pa rin sa pinto at hindi kami iniwan. Nakita ko si Tatay na desididong yakap ang bomba habang umiiyak para lang protektahan ako. Ang mga tao sa paligid namin na nagyakapan na lang habang umiiyak habang ang iba naman ay nananalangin.

'Oh god. If you can hear me. Please help me. Please help us! Please!' I begged at the back of my mind.

"Your god is not listening to you, but I am," A deep voice said.

Umawang ang labi ko nang pagkisap lang ng mga mata ko ay nakita ko na tumigil ang oras sa bomba. There is two seconds left on the bomb. 'Impossible!' I thought.

Nanayo ang mga balahibo ko sa batok when I felt a familiar presence from behind me. Then, I remembered the voice I heard that answered my subconsciousness. 'Am I imagining things?' marahas na kinusot ko ang mga mata ko pero pagmulat ko ay ganoon pa rin ang paligid.

The presence behind me grew stronger. Akala ko ay guni-guni ko lang iyon pero paglingon ko ay nakita ko ang isang lalaki na nakatingin sa akin. For the second time, I felt a familiar tug in my heart when my eyes finally landed on him. He is tall and pale. His hair is black which complemented his fair skin. I would think of him as an angel but his red glowing eyes says otherwise.

"I am listening to you, Krystina," For unknown reason ay sunod-sunod na tumulo ang mga luha sa mga mata ko habang nakatingin ako sa kaniya. Is it because his presence made me feel like I am saved?

I don't even know. All I know is the aching pain in my heart while looking at him.

"I hear you, child."