Dangerous Gentlemen II: The Damned

GAME

MULA SA KABILANG DAKO:

"Aish! Saan na ba kasi pumunta ang pusa na iyon?" kakamot-kamot na tanong ni Perisha sa sarili habang nakangiwi na hinahanap si Lucky. Hindi niya maintindihan kung bahay pa ba na matatawag ang bahay niya dahil sobrang gulo na niyon. Kulang na lang ay literal na baliktarin niya ang buong kabahayan niya para lang makita ang pusa ng kaibigan niya na bigla na lang nawala na parang bula.

"Letse talaga! Mapapatay ako ni Krystina neto nang wala sa oras eh!" malalim siyang napabuntong hininga at pagod na umupo sa gilid ng kama niya. Sanay na siya na walang tulog pero mukhang sa unang pagkakataon ay makakatulog siya nang wala sa oras dahil sa pagod.

'Sabi ni Krystina okay lang daw. Pero bakit ramdam ko yung sama ng loob niya nung sinabi niya non.' Perisha bit her nails habang nag-iisip ng solusyon sa problema niya ngayon. "Bilhan ko na lang kaya siya ng bagong pusa?" malakas na bulalas niya na agad ring nagpasimangot sa kaniya. Kahit bilhan niya ng sampung pusa si Perisha ay hindi niyon mapapalitan si Lucky. That cat means a lot to Perisha dahil sinagip nito ang buhay niya.

"Oh geez!" frustrated na pinugpog ni Perisha ang noo niya gamit ang kamao niya. Nasa ganoon siyang sitwasyon nang biglang tumunog ang cellphone niya. Napaayos siya ng upo when she realized that it's a different ringtone from her usual phone. Meron kasi siyang dalawang cellphone. Her primary phone is the one that she use every day while the other one is only for special people. Just like this one. Iba-iba rin ang ringtone ng mga iyon depende sa urgency at kung sino ang tumatawag.

Perisha immediately stood up and picked up her phone. "Hello."

An automated voice answered her. Kung ibang tao ang makakarinig niyon ay iisipin na merong error sa tawag but Perisha knew that the message was sent from a computer.

She ended the call and immediately ran to her desktop and turned it on. She immediately received a notification saying that she received an email. Perisha received a newspaper containing an incident which happened in Macao. Hindi na nag-aksaya ng panahon si Perisha and immediately hacked the nearest CCTV from where the incident took place.

"Bingo!" malapad siyang napangiti when the video started downloading on her desktop. Hindi tumagal at meron na siyang hard copy ng kung ano ang totoong nangyri. She uploaded the video to a drive to send it to her boss. While waiting for the video to upload ay naisipan niyang panoorin iyon.

It was a video of a woman and a man who went out from one of a famous hotel in Macao. Unti-unting kumunot ang noo ni Perisha habang tinitignan ang babae sa video. Mula sa likod ng isip niya ay sinimulan niyang alalahan ang pinag-usapan nila ni Krystina bago ito umalis. "f**k! I forgot to ask her kung saan siya pupunta!" Kulang na lang ay idikit ni Perisha ang mukha niya sa screen ng computer niya habang sinusubukang kilalanin ang babae sa video.

Malakas na napahampas ng lamesa si Perisha nang mapagtanto niya na totoo nga na si Krystina nga ang babae sa video nang humarap ito sa direksyon ng camera. "Tangina!" galit na mura niya nang makita kung paano hilahin ng mga lalaki si Krystina sa loob ng van habang ang kasama naman nitong lalaki ay dali-daling sumakay sa sarili nitong sasakyan at sinubukang sundan ang van kung saan lulan si Krystina.

"f**k! f**k! f**k!" mariin na pinikit niya ang kaniyang mga mata and took a deep breathe. "Calm down, Perisha. Everything will be alright," she said to herself habang kuyom ang nanlalamig na niyang kamao. She is so fuming mad right now but she have to calm down and device a plan. For sure the company she works in won't let her down, lalo na at meron nang kuha tungkol sa mga grupo na iyon.

Determinadong muling hinarap ni Perisha and computer niya and started to hack other CCTV from the streets kung saan posibleng dumaan ang van na lulan si Krystina. It took her more than a day to finish.

Nagtagis ang bagang ni Perisha habang nakatingin sa isang abandonatong presinto kung saan tumigil ang van na lulan si Krystina. "You're fucked." I muttered under my breathe while I started to hack the CCTV's inside the old prison. Umawang ako nang makita kung gaano kadami ang mga tao na nasa loob. Meron pang isang katawan na nakahandusay sa may gilid, malamang ay wala na iyong buhay.

"My gosh! Krystina. Please hold on there!"

KRYSTINA'S POV:

Nahihiyang pinahid ko ang luha ko pagkatapos marinig ang kwento ni Tatay Danilo. Kahit hindi ko tignan ang sarili ko sa salamin ay alam ko na mukha na mugtong-mugto na ang mga mata ko kakaiyak. Sa dami ng kwento na narinig ko tungkol sa buhay ng mga pasyente ko noon ay isa ito sa mga pinakamalungkot na narinig ko.

"Nako, tahan na Hija. Pasensya ka na, hindi ko sinasadya na paiyakin ka," kakamot-kamot na sabi ni Tatay Danilo.

I inhaled deeply sabay iling. "Hindi! Hindi niyo po kasalanan. Ako nga po ang nahihiya kasi grabe ang iyak ko. Pasensya niya pero sobrang nasasaktan lang po talaga ako sa kwento ninyo."

Tatay Danilo gave me a weak smile. "Kahit ako ay nasasaktan rin sa tuwing naaalala ko kung paano humantong ang buhay ko sa ganito. Pero tignan mo naman, hanggang ngayon ay buhay pa rin ako. Akala ko nga ay mamamatay na kaagad ako pero mukhang may ibang plano pa ang Panginoon sa akin. Siguro ay baka may plano pa siyang palayain ako para makita ko ang mga pamilya ko," puno ng pag-asa na sabi nito.

I reached for his hand at hinawakan iyon. "Makakalabas tayo dito," hindi ko alam paano. Pero naniniwala ako na makakalabas kami dito. Nilingon ko ang magkapatid na tahimik na nanonood sa amin mula sa tabi. Pinaikot ko ang braso ko sa kanilang dalawa at hinila sila palapit. "Makakalabas tayo dito na magkasama. Hindi ko alam paano at kung kelan. Pero makakalabas tayo dito."

Nagsimulang umiyak si Philip kaya niyakap siya ni Paolo na naluluha na rin pero pinigilan lang ang sarili niya na tuluyang umiyak. "Gusto ko nang umuwi!" Biglang sumikip ang dibdib ko nang marinig ko ang sinabi ni Philip.

"Makakauwi tayo, Philip. Hindi kita pababayaan!" nanginginig ang boses na sabi ni Paolo sa nakababatang kapatid.

Naiiyak na hinila ko silang dalawa palapit sa akin at mahigpit na niyakap. I can't imagine the trauma that they will experience while growing up. Having this kind of memory from the past could affect their growth big time. Sana lang ay maging patient ang mga magulang nila na intindihin sila sakaling makalabas nga kami dito.

Napatingin ang ilang tao sa amin nang marinig nila kaming umiiyak pero ni isa sa kanila ay walang natawa. May ilan pa ngang naiyak. Siguro pati sila ay napaisip rin kung ano na ang kahahantungan namin.

Nasa ganoon kaming sitwasyon nang biglang bumukas ang pinto at pumasok ang ilang mga kalalakihan. Huling pumasok ang lider nila na malapad ang ngiti habang iniikot ang tingin sa paligid. "I am bored! Are you guys bored as well?" kunot-noong tanong nito.

Everyone looked at each other, unsure whether to answer or not habang ang iba naman ay nagtuturuan kung sino ang sasagot. "Not bored? I am the only one bored here? how about you boys?" tukoy nito sa mga tauhan niya na agad sumagot.

"We're bored!" Sabay-sabay na sagot ng mga ito.

Malapad na ngumisi ang lalaki at muling humarap sa amin. "How about you guys?" muling tanong nito. Bumilis ang kabog ng puso ko nang ilang segundo na ang lumipas pero wala pa ring sumasagot sa kaniya. Hindi nakaligtas sa akin ang biglang pagbago ng expresyon sa mukha niya.

'Oh no!' I was about to scream an answer to his question nang bigla akong mapipi nang makarinig ako ng malakas na putok ng baril. Umingay ang buong paligid nang humandusay sa sahig ang isang lalaki mula sa kaharap ko na selda. "Travis!" sigaw ng kasama niyang babae and started to wept while shaking the lifeless man on her arms.

Agad kong tinakpan ang mga mata ng dalawang bata na kasama ko at umiwas rin ng tingin. "ANSWER ME!" malakas na sigaw ng lider ng mga kalalakihan.

"We're bored!"

"Let's play!"

"Yes!"

Nahihintakutang sagot ng mga kasamahan ko. Masama ang tingin na pinukol ko sila na ngayon ay malapad na ang pagkakangiti. I hate their guts! I hate them. How could they even exist?!

"That's it!" biglang napalitan ng saya ang mukha niya sa narinig. "Since we are all bored here, we decided to play a game with you guys!" kabaligtaran ng saya sa mukha ng lalaki ang emosyon sa mukha ng mga kasama ko. Hindi pa man namin narinig kung ano ang iniisip ng lalaki ay alam na namin na hindi iyon maganda. Sino ba naman ang kidnaper na makikipaglaro sa mga hinuli niya na walang kasamang kamatayan o sakit?

"Aren't you all excited?!"

"Yes!" sabay-sabay naming sagot.

"Yes," napipilitang sagot ko.

The man smiled even more and laughed. "Alright. Alright. Let me explain the game for you all!" He looked at the man who is carrying a big bag on his hand. Agad nitong binuksan ang bag na dala nito. Nangunot ang noo ko while trying to figure out what is the thing inside it.

Inagaw ng lider ang laman ng bag mula sa lalaki at niyakap ito. "For the information of everyone, this is what you call a bomb if you are not aware!"

Napuno ng sigawan ang paligid mula sa mga kasama ko na nahintakutan sa nalaman pero agad ring tumahimik nang maalala na baka may isa na namang buhay ang mawawala. Humigpit ang pagkakahawak ko sa dalawang bata na yakap ko na nagsimulang manginig sa takot. Nagtagpo ang tingin namin ni Tatay Danilo na halata ang pagkabahala at pinaghalong takot sa mga mata niya,

"We will leave the bomb in this room. Of course, along with the key. Everyone who can leave this room before the bomb explodes are free. You can come back to your normal lives as if nothing happened. But those who failed can see their ancestors right away!" makahulugang sabi nito na sinundan ng malademonyo niyang tawa. Mariin akong napakuyom ng kamao. Nandidilim ang paningin ko sa pinaghalong galit at inis pero wala akong magawa.

'So this is how it feels. To be unable to do anything.'

The man placed the bomb in the center along with the key. "Good luck!" excited na sabi nito and retreated, kasama ang mga tauhan niya na tumatawa. The timer started on the bomb as soon as they left the room.

"Oh jusko," nanghihinang sabi ni Tatay Danilo habang nakatingin sa numero na nakalagay doon.

'20 minutes?' bigla akong pinanghinaan ng loob habang nililibot ang tingin ko sa paligid at napagtanto na nawalan na rin ng pag-asa ang mga kasama ko.

Kahit ako ay hindi ko alam kung ano ang pwede naming gawin para makalabas. Sobrang layo ng pwesto ng susi dahil nasa mismong sentro iyon. "Oh god help us," I muttered under my breathe.