The Martyr Wife (Completed)

Dalawampu't lima

"Felicity?" Napadarag ako nang marinig ang boses na iyon. Ngayon pa lang nagawang pumasok ng lahat sa akin. The man infront of me isn't just someone. He's Darius!

Bumalik ang malakas na pagkabog ng dibdib ko. Gusto kong humawak sa kung ano para mapigilan nito ang panghihinang nararamdaman.

"s**t! Don't you dare move!" Nagdere-deretso ito sa lugar ko dahilan para sumigaw ako nang napakalakas.

"Don't come near me! 'Wag na 'wag mo akong pipigilan!"

Hindi nakinig ang lalaki, bagkus ay mas lalo pa itong lumapit dahillan para awtomatikong maiatras ko ang mga paa ko. But then, I had enough step. Hindi na segundo ang binilang nang sumunod kong imulat ang mga mata ko.

Napakabilis nang pangyayari. I lost my balance. Narinig ko ang napakalakas na sigaw ni Darius pagkatapos ngayon ay hindi ko na maigalaw ang kamay ko sa sobrang higpit ng hawak niya.

"Let go of me!" Malakas ang pagkakasabi ko noon yet he didn't even flinched. Seryosong-seryosong ang mga mata nitong nakatingin sa akin.

He seems. . . so angry.

"Shut it, Fely. Hold my hand. I'll get you out of there."

Wala akong magawa. Ipinikit ko na lang ang mga mata at inantay ang pagbitiw ng lalaki sa akin.

Pero. . . hindi niya ginawa.

Nanatili iyong nakakapit hanggang sa tuluyan niya akong maiangat.

Kung tutuusin, ano na man sakanya kung tuluyan akong mahulog doon. He'll not be held responsible for it at all. Hindi niya naman ako tinulak, ginusto ko naman talaga ang tumalon.

Pero hindi niya binitawan ang mga kamay ko.

At that time parang wala akong ibang nakita. Parang nakalimutan ko ang sitwasyon. Nasa isip ko na lang kung paano niya ako hindi nagawang pabayaan. Kung paanong mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa mga kamay ko kahit pilit ko nang sinasabing bitawan niya na ako.

Ilang beses pa akong sumigaw. Ilang beses pa akong kumawala sa pagkakakapit niya pero hindi ako nagtagumpay.

Kaya naman noong tuluyan na niya akong nabuhat paalis sa gilid ng building na iyon, hinarap ko siyang nanginginig ang mga labi.

Doon lang ako bumalik sa sarili. Doon lang nagsipasok sa isip ko ang ginawa. Halos magimbal ako roon.

I am so pathetic. . .

"Fely. . . Fely! Are you okay?"

Labis na umiikot ang paningin ko. Naramdaman ko ang lahat ng gutom at uhaw na tiniis ko sa dalawang araw. I can't seem to move.

"Darius. . ."

That is all I could say before I put myself into its own reverie.

"Fely?"

"Felicity!"

***

I woke up feeling better. Hindi ko na nga lang ulit halos mahalukay sa utak ko kung nasaan na naman marahil ako.

This is a worst day but I know I won't regret it.

But then, isn't this a chance to change my life?

Sinubukan ko nang sayangin ang buhay ko. Sinubukan ko nang sumuko pero hindi pa rin ako hinayaan. Hindi pinagbigyan ang kagustuhan kong iyon.

Hindi ba dapat I should have take this as a sign?

As my second life?

Dali-dali akong tumayo mula sa kinahihigaan, marahan kong tinanggal ang IV na nakakabit sa kamay saka naglakad palabas sa malaking kwartong iyon.

I knew it's Darius' place.

Sa lugar pa lang kasi ay siguradong maaamoy mo na siya. Parang naging signature na iyon.

"Napakabango."

Sa sobrang laki ng living room ay parang napagod agad ang paa ko kakalakad. His house is too much. Alam kong iba pa iyon sa condo na pinagdalhan niya sa akin noong nakaraan.

Now, I wonder kung ilang bahay kaya ang mayroon siya?

Ilan kayang katulong ang naglilinis ng napakalaking bahay na ito.

I can't help to think about Mr. Porter. Paniguradong walang-wala ang buwan-buwan kong sweldo bilang Editor-in-Chief sa SNN sa nakukuha niyang income kada araw. Hindi ko na lang maisip kung gaano ito kayaman.

But there's something about him . . .

Parang nakapabait at matulungin niyang tao.

"You're awake." Napasinghap ako sa masuyong boses na iyon. Agad ko siyang nilingon at nginitian. Ganoon lang ay parang nawala ang lahat ng takot na naiisip ko.

This guy. . . He's making me so confuse.

"Ah. . . oo, pasensya ka na." Ibinaba ko ang tingin sa damit niyang suot suot ko na ngayon. I actually woke up anxious. Masyado kasi iyong malaki kaya hindi na halos makita ang boxer niyang suot ko rin.

"The doctor changed your clothes. Don't worry though, she's a woman. Ibinigay ko na lang ang mga damit ko kasi matatagalan daw ang pagbili nila sa damit–"

"Nako!" Mabilis akong umiling nang makuha ko ang sinasabi niya. "Hindi na kailangan. Uuwi na rin naman ako mamaya."

Napapikit akong muli kasabay ng pagkagat sa labi. Eto na nga ba ang pinakaayaw ko. Dahil sa mga kagagahan ko sa buhay ay may naidadamay akong ibang tao.

"Pasensya na talaga kayo sa abala. Hindi. . ." Hindi ko na napigilan ang pagtakas ng butil ng luha sa kaliwa kong mata. "Hindi ko sinasadyang madamay kayo."

Nang maging sunod-sunod ang pagragasa ng ma luha ay hindi ko na napigilan si Darius na lumapit sa akin.

Nagmamadali niyang pinunas iyon. His eyes were fixed at mine. Nakakapangilabot. Mas nauuna ko nang makita ngayon ang panginginig ng mga kamay.

"What's wrong, Felicity?" Mas lalo akong humagulgol doon dahilan para mas lalo niya akong yakapin. I don't want to burden him as well. Kaya nga ginusto ko na lang ang mawala dahil iyon lang ang nakikita kong paraan para matigil na ang paghihirap.

"Please, tell me. Is this about. . ." Natahimik siya sa pagtango ko.

Nakapagdesisyon na ako. Uunahin kong bawasan ang sakit. . . I'll try to reach out to the people who are there for me, too. At alam kokg isa na roon si Darius.

"He. . . He left me," nanginginig ang mga salitang binitawan ko. "Wala na akong babalikan. He doesn't need me anymore. Sabi niya. . . he can be happy without me. I. . . I wasn't prepared on any of these. Ginawa kong magtiis dahil mas gusto ko siyang intindihin kaysa bumitaw pero hindi–"

Naiwang nakaawang ang bibig ko nang maramdaman ang napakainit nitong dila sa loob ng bibig. Kung hindi ko pa nga ata naramdaman ang mga kamay niyang nakahawak sa pisngi ay hindi pa papasok sa isip kong patuloy ako nitong hinahalikan. He's kissing me roughly like he's owning me.

It is like a spell. . . mahika na hindi ko magawang mapigilan kundi ang sumabay sa paggalaw ng mga labi niya. Napapikit ako sa dinaramdam na sarap kaya naman mas nauna ko pang habulin ang labi ng lalaki nang humiwalay ito sa akin kaysa habulin ang paghinga.

"Darius. . ."

Kinakapos pa ako ng hininga nang pilitin kong magsalita. Mariin kong tinitigan ang lalaki. His eyes were bloodshot. Nagpapalipat-lipat ang tingin niya sa katawan at mukha ko. He seems flustered.

"Let me tell you how sexy you are. . ." Marahan niyang hinaplos-haplos ang beywang ko. Nanunuyo ang mga daliri nitong tuloy-tuloy sa paglilibot. I can feel my senses shut down. Sa mga haplos pa lang na iyon ay parang bibigay na ang mga tuhod ko.

Mas diniin niya ang katawan sa akin kaya ganoon na lang ang naging pagtikhim ko. Mula sa pwesto ay ramdam na ramdam ko na ang naninigas nitong p*********i which instantly made me tremble in excitement.

Hindi na rin nagtagal nang maramdaman ko ang pagsundot-sundot niya sa suot kong manipis na panty. Sa labas pa lang iyon pero halos manubig ang p********e ko. What. . . is he doing?

"Darius–" Gusto ko siyang pigilan. Alam ko naman na kahit saang anggulo tingnan, mali pa rin ang bagay na iyon. Pero nang angkinin niyang muli ang labi ko ay tuluyan na akong nawala sa sarili.

"Sabi ko sa'yo. . . you don't need to suffer." Nakaliyad ako nang maramdaman ang daliri nitong nakapasok na sa loob ng panty ko. His fingers were poking at my entrance kaya hindi ko alam kung saan marahil ipipirmi ang ulo.

"I am here, Fely. You don't need to suffer anymore. . ." Imbes na salita, purong ungol dahil sa sarap na nararamdaman na lang ang nagawa kong isagot sa lalaki.