Salinlahi

Prologo

May mga alamat na hindi kailanman ganap na namamatay.

Hindi dahil ito ay naisulat sa mga aklat o iningatan sa mga talaan ng kasaysayan, kundi dahil may mga bagay na mas matibay pa sa tinta—ang alaala, ang pangako, at ang pag-ibig na tumatawid sa hangganan ng panahon.

Sa isang lumang bahay na nakalimutan na ng mundo, may isang kahong matagal nang nakabaon sa ilalim ng alikabok at katahimikan. Sa loob nito, isang singsing na tila payak lamang—ngunit may taglay na bigat na hindi kayang sukatin ng kahit anong siyensya.

Isang taon ng digmaan, ng pag-aalsa, ng mga pangakong isinulat sa dugo at luha. At sa gitna ng lahat ng iyon, may isang lalaking naghintay. May isang pangalang paulit-ulit na binigkas ng panahon—Elena.

Ngunit ang kasaysayan ay malupit sa mga pag-ibig na ayaw nitong payagan. Pinutol nito ang mga pangako, tinabunan ang mga lihim, at iniwang ang mga alaala ay parang abo na lamang na hinihipan ng hangin.

Hanggang sa dumating ang isang babae mula sa hinaharap.

Isang babaeng hindi dapat naroroon.

Isang babaeng hindi dapat maalala ang isang lalaking matagal nang dapat nakalimutan.

At sa sandaling muling nagtagpo ang isang singsing at isang pangalan—nagsimulang gumuho ang hangganan ng kung ano ang totoo… at kung ano ang nakatadhanang ulitin.

Dahil may mga kaluluwang hindi natatapos sa isang buhay.

At may mga pag-ibig na kahit ang kasaysayan ay hindi kayang burahin.