Ayşe kapının arkasında bekliyordu. Ayşe kırk dakikadır kapıya yasladığı sandalyeye oturmuş çalmasını bekliyordu. Beş dakikası vardı. Acar Adam ona kırk beş dakika sonra oradayım demişti. Saat geceye yakındı. O kırk beş dakika bir türlü geçmek bilmiyordu. Ayşe’nin acil kendine gelmesi lazımdı. Mediha onun şu halini görse onu bir güzle paylardı. Ayşe’nin adı korkusuz korkağa çıkmıştı. Ondan sebep hep sanıyorlardı ki Ayşe asla korkmazdı. Kimse de onun biçare olduğunu düşünmüyordu. Bu Ayşe Kız sanki demirden miydi? Herkes gibiydi işte. Ama herkesten daha yalnızdı. Bunu neden kimse anlamıyordu. Belki de Acar Adamı çağırdığı için Mediha ablası ona “bizim gidişimiz bahane oldu değil mi Ayşe” diye imada bulunacaktı. Ayşe onun karşısında utanmak istemiyordu. Bu Acar Adam yüzünden ona hep mahcup olu
