ธนาคิมค้นพบว่าการมากินนอนอยู่ร่วมบ้านกับพ่อตาไม่ได้แย่หรือรู้สึกอึดอัดอย่างที่คิด กิจวัตรประจำวันของเขายังเหมือนเดิมทุกอย่างเพียงแต่สถานที่นั้นแตกต่าง มะลิลายังคงทำหน้าที่ภรรยาไม่ขาดตกบกพร่อง หล่อนตื่นแต่เช้าเตรียมชุดทำงานให้เขา ดูแลเรื่องอาหารการกินเหมือนกับตอนอยู่ที่บ้านของเขาไม่มีผิด
เกรียงไกรเองก็ดูพูดคุยยิ้มแย้มแจ่มใสมากขึ้น มะลิลาสังเกตได้ว่าพ่อหัวเราะทุกครั้งที่สนทนากับสามีของเธอ จนบางครั้งก็อดคิดน้อยใจไม่ได้ กับเธอยังไม่เคยได้รับรอยยิ้มกว้างแบบนั้นสักครั้ง
“พ่ออย่าลืมทานยานะจ๊ะ” ก่อนไปทำงานหล่อนจัดเตรียมมื้อกลางวันพร้อมด้วยหยูกยาไว้ให้ท่าน
“อืม” เกรียงไกรรับคำโดยไม่สบตาบุตรสาว เขานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่เก้าอี้โยกตัวเดิม ธนาคิมสังเกตเห็นว่าบรรยกาศของสองพ่อลูกนั้นห่างเหิน หลายครั้งที่มะลิลาพยายามชวนพ่อตาคุยแต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉย ราวกับคำพูดของลูกเป็นเพียงอากาศธาตุ
เมื่อทำหน้าที่
