หว่ออ้ายหนี่ คนนี้จอง

"เตี้ย! ไปเรียนกัน" เสียงทุ้มของพี่ชายข้างบ้านยืนเกาะรั้วไม้เรียกฉัน "ใครเตี้ย เรียกดี ๆ นะ" รีบสวมรองเท้านักเรียนอีกข้างด้วยท่ากระโดดเหยง ๆ แล้ววิ่งออกมาหาหนุ่มหล่อหน้าตาโคตรดีแม้มองมาแต่ไกล "สูงแค่นี้ไม่เรียกเตี้ยจะเรียกอะไร" "เขาเรียกคนตัวเล็กค่ะ" ฉันบุ้ยปากใส่ ก่อนจะเปิดประตูรั้วออกมายืนวัดส่วนสูงกับอีกคน เฮ้อ... อนาจใจแท้ พอมายืนเทียบเคียงกันแล้ว เหมือนเสาไฟฟ้ากับหลักกิโลฯ ยังไงก็ไม่รู้ "แก้ว! ลืมแฟ้มไหมลูก" เสียงแม่ตะโกนเรียกจากข้างในบ้าน ฉันสำรวจตัวเองก่อนจะพบว่าลืมแฟ้มใส่งานที่ต้องส่งวันนี้จริง ๆ "ไอ้พี่คิม รอแป๊บนะ" บอกอีกคนเสร็จก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน "วันหลังดูให้ดี ๆ ก่อนออกจากบ้านเข้าใจไหม หืม?" "ค่าาาา คุณแม่" ฉันฉีกยิ้มสวยให้คนเป็นแม่ที่ส่ายหน้าเหมือนเอือมระอาลูกสาวคนนี้ "แก้วไปก่อนนะคะ พี่คิมรอนานแล้ว" ยกมือไหว้ผู้เป็นมารดาก่อนจะรีบวิ่งด้วยช่วงขาสั้น ๆ มาหาหนุ่มหล่อที่นั่งคร่อมช็อปเปอร์คู่ใจรอฉันเรียบร้อยแล้ว "ขึ้นแล้วนะ" มาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบรวบชายกระโปรงหน้าหลังเข้าด้วยกัน เหยียบขาเหยียบแล้วก้าวขาพาดขึ้นคร่อมเบาะซ้อนทันที "นั่งให้เป็นผู้หญิงกับเขาบ้างเถอะแม่คุณ" พี่คิมหันต์สุดหล่อบ่นกระปอดกระแปด แต่ฉันไม่สนใจหรอก ในเมื่อนั่งท่านี้แล้วได้แต๊ะอั๋งเขาน่ะ หมับ! รีบสวมกอดคนขับให้มั่นเมื่อพี่คิมติดเครื่องยนต์แล้ว "สวมหมวกก่อน" ฉันส่ายหน้าทั้ง ๆ ที่ใบหน้าแนบแผ่นหลังแกอยู่ "โรงเรียนอยู่แค่ซอยหน้าเอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ถ้าสวมหมวกกันน็อกก็อดได้สูดกลิ่นกายหอม ๆ ของพี่เขาน่ะสิ แก้วตาไม่ยอมเสียโอกาสนี้หรอก "ประมาท" อีกคนว่าให้ แต่ก็ยอมเคลื่อนตัวรถสองล้อนี้ไปข้างหน้าด้วยระดับความเร็วแบบพอดี "อีเตี้ย!" มาถึงโรงเรียนก็เจอเพื่อนสนิทกวักมือเรียก "อะไรยัยปอ" แขนฉันถูกปอปลารั้งให้เซถลจะาไปทางด้านหลังต้นไทรต้นใหญ่ เพื่อนรักเพื่อนชี้ให้ฉันดูผู้หญิงกับผู้ชายคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเพราะฉันเพิ่งลงจากรถมอเตอร์ไซค์พี่เขาเมื่อไม่ถึงสิบนาทีที่ผ่านมา "แกได้ยินปะ?" ยัยปอปลาถามขึ้น ส่วนฉันมองหน้านางก่อนตอบ "แกไม่ได้ยินแล้วฉันจะได้ยินไง?" ถามไม่คิดเลยคุณเพื่อน ตรงที่เรายืนแอบดูพี่คิมหันต์กับเพื่อนผู้หญิงยืนคุยกันมันไกลกันเกือบยี่สิบเมตร "งั้นเขยิบไปตรงนู้นไหม" ปอปลาสะกิดให้ขยับไปที่พุ่มต้นเข็ม เราสองคนย่องเหมือนโจรย่องเบา แอบเข้าไปฟังคนสองคนคุยกันเงียบ ๆ "วาเลนไทน์ปีนี้คิมอยากได้ช็อกโกแลตแบบไหนเหรอ" เสียงพี่ผู้หญิงที่ฉันคุ้นหน้าดีเพราะเธออยู่ห้องเดียวกับพี่คิม แถมยังอยู่บ้านถัดพวกเราไปแค่สามหลัง เธอชื่อพี่กุหลาบ สวย หุ่นดี มีมารยาทเป็นที่หมายปองของผู้ชายในโรงเรียน "อีเตี้ย สงสัยเป้าหมายมึงจะโดนพุ่งชนก่อนแล้วละ" ก่อนจะเกลียดคนอื่น ฉันก็หมั่นไส้เพื่อนข้าง ๆ ก่อนได้ไหมอะ รู้ทั้งรู้ว่าฉันชอบพี่คิมหันต์มากแค่ไหนนางยังมาจี้ใจดำฉันอีก "ยังไงก็ได้" เสียงพี่คิมหันต์ตอบเพื่อนเขา แบบนี้หมายความว่าไม่ปฏิเสธน้ำใจพี่กุหลาบเลยสินะ แก้วตางอนแล้ว! "อ้าวเตี้ย! จะไปไหนอะ" ทนฟังต่อไม่ไหวเลยเดินถอยออกมาจากตรงนั้น ป่านนี้พวกเขาคงรู้แล้วว่าพวกเราแอบฟัง ในเมื่อยัยปอปลาตะโกนเรียกฉันดังลั่นขนาดนั้น "ทำไมวันนี้ไม่รอพี่?" เสียงทุ้มตะโกนถามฉัรผ่านรั้วไม้ข้างบ้าน ฉันทำหูทวนลมไม่สนใจยืนรดน้ำต้นไม้ต่อ "ถามไม่ตอบ" ได้ยินเหมือนเสียงอะไรหล่นดังตุ้บ ตามมาด้วยเสียงเดินสวบสาบเพราะเหยียบใบไม้ โป๊ก! "โอ้ย!" ฉันยกมือลูบหัวป้อย ๆ อมลมแก้มพองหันไปเอาเรื่องคตที่เพิ่งเขกมะเหงกลงกลางกะบาลฉัน "เล่นตัว ถามไม่ตอบ" พี่คิมหันต์เลิกคิ้วยียวนที่ฉันทำเมินไม่คุยด้วย "ใครจะปล่อยตัวเหมือนคนแถวนี้ล่ะ!" ประชดเสียเลย "ใครปล่อยตัว น้อย ๆ หน่อย อย่าพูดจาแก่แดด" อีพี่คิมบ้า! แค่ประชดเบา ๆ มาหาว่าฉันแก่แดดเสียงั้น "แล้วทำไมวันนี้ไม่รอ" ปกติเราจะไปเรียนและเลิกเรียนพร้อมกัน แต่เพราะวันนี้อารมณ์ไม่ดีตั้งแต่พี่คิมไม่ปฏิเสธคำถามพี่กุหลาบเลยแอบกลับมาก่อน "อยากเดินออกกำลังกายลดไขมันในตัว" "แห้งขนาดนี้ยังจะมีไขมันอีก" ขึงตาดุใส่คนขี้ประชดเสียเลย "ตกลงหนีกลับก่อนทำไม" เขายังถามประโยคเดิมซ้ำ "ก็บอกไปแล้ว" "เตี้ยอย่าริอ่านเป็นคนขี้โกหก" คำก็เตี้ย สองคำก็เตี้ย อย่าให้ฉันจียติดเถอะ พี่ได้มีแฟนเตี้ยไปตลอดชีวิตแน่! "ตกลงเป็นอะไร หืม?" พออีกคนทำเสียงหล่อใส่หน่อยหัวใจฉันก็อ่อนยวบทันที "ใกล้วาเลนไทน์แล้ว พี่คิมอยากได้อะไรพิเศษไหมอะ" ลองใช้คำถามเดียวกับพี่กุหลาบดูหน่อย อยากรู้คำตอบอะ "นั่นมันวันเกิดเราด้วยไม่ใช่ไง" ใช่ ฉันเกิดวันแห่งเทศกาลความรักอย่างที่พี่คิมบอกนั่นแหละ "ตอบคำถามแก้วก่อนสิ" คนถูกคาดคั้นคาดครู่หนึ่งก่อนตอบ "ไม่เอาอะ วันนั้นพี่มีคนให้ของขวัญเยอะแล้ว" เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นกับคำตอบนั้น ทีตอนพี่กุหลาบถามนะอะไรก็ได้ แล้วแต่เธอเลย เสียงเล็กเสียงหล่อ แต่พอน้องสาวคนนี้ถามหน่อยกลับไม่ใยดีที่จะตอบให้สบายใจ "พี่คิม" เหมือนตอนนี้ความอดทนฉันหมดลงจึงเรียกเขาเสียงแข็ง "ว่า?" คิ้วดกดำเลิกขึ้นจ้องตาฉัรเหมือนรอฟังต่อ "แก้วชอบพี่" คนถูกบอกรักไม่ได้ดูตกอกจกใจหรืออะไรเลย ดวงตาเขาไม่มีความไหวติงใด ๆ ทั้งสิ้น ทุกอย่างดูปกติจนฉันใจหาย ก่อนจะได้ยินเสียงขำเบา ๆ ดังลอดออกมา "พูดจริงพูดเล่น?" ฉันน่ะพูดจริง แต่คนที่ทำเล่นคือเขาต่างหาก "พูดจริงดิ แก้วอุตส่าห์รีดยางอายพูดออกมาเลยนะ" คนตรงหน้าจ้องฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "ฟังนะเตี้ย" อืม ตั้งใจฟังอยู่ รีบ ๆ ตอบคำถามเถอะ ลุ้นจนฉี่จะราดแล้วเนี่ย! "ไว้เราสูงเท่านี้พี่ก่อนค่อยมาบอกรักใหม่นะ" มือข้างหนึ่งเขาวัดส่วนสูงจากศีรษะฉันขึ้นไปหลายสิบเซนฯ ให้มันอยู่ตรงช่วงไหล่เขาพอดี "พี่คิมสูงเท่าไหร่" "ร้อยเจ็ดสิบห้า" อืม... ห่างกันเกือบยี่สิบเซนฯ ได้ "ถ้าแก้วสูงเท่าไหล่พี่คิมแล้วจะได้คำตอบใช่ปะ?" ฉันถามอย่างมีความหวัง "รอสูงก่อนเถอะ ค่อยมาทวงคำตอบจากพี่" จากอารมณ์ไม่ดีตอนนี้แก้วตาถึงกับหัวใจพองโต ก็แค่ความสูง สมัยนี้มีวิธีเพิ่มความสูงตั้งเยอะตั้งแยะ ฉันเพิ่งอยู่ ม.4 ด้วย เหลือเวลาขยายความสูงอีกตั้งหลายปี "จำคำพูดตัวเองให้ดี ๆ ละ" ฉันยิ้มแป้นให้คนตรงหน้าจนถูกบีบจมูกอย่างมันเขี้ยว "ช็อกโกแลตไม่เอานะ ทันซ้ำเยอะ กินไม่ไหว" พี่คิมตะโกนบอกก่อนจะกระโดดข้ามรั้วกลับไป แบบนี้หมายความว่าเขาก็อยากได้ของขวัญวาเลนไทน์จากยัยแก้วตาคนนี้ใช่ไหมนะ ++++++++