สุดท้ายผมก็ไม่ได้กลับไปหากานพลูอย่างที่ตั้งใจ เพราะอาการของทอรุ้งค่อนข้างหนัก ทั้งกระดูกขาและแขนร้าวจากการกระแทกพื้น ข้อเท้าแพลง แล้วต้นคอเขล็ดจนต้องเข้าเฝือกทำให้เธอต้องนอนโรงพยาบาล
“โถ่ลูกแม่ เจ็บมากไหม” แม่ของทอรุ้งถามขึ้นหลังจากมาหาเธอที่โรงพยาบาล
“นิดหน่อยค่ะ” น้ำเสียงบางเบาเหมือนคนไม่มีแรงพูดขึ้น
“แม่ใจหายหมดเลยรู้ไหมที่ได้ยินข่าวลูก ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ปลอดภัยแล้วนะลูก”
“ค่ะ” เธอตอบกลับเบาๆ
“พี่ว่าให้ลูกพักผ่อนเถอะนะคะ เราอย่าไปกวนแกเลยดีกว่า” แม่ผมพูดขึ้น
“นั่นสิ ผมว่าเรากลับกันก่อนดีกว่า” ตามด้วยพ่อของเธอ
“ก็ได้ค่ะ คิม แม่ฝากน้องด้วยนะลูก” แล้วแม่ของทอรุ้งก็หันมาพูดกับผม
“ครับ” ผมตอบกลับไปสั้นๆ ไม่อยากพูดมากอะไร แล้วทุกคนก็กลับออกไป
“รุ้งขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่คิม ต้องเดือดร้อน” เสียงของทอรุ้งดังขึ้นอย่างไม่ค่อยมีแรง
“พักเถอะ ไม่ต้องพูดหรอก” ผมพูดขึ้นเพื่อตัดบท
“ค่ะ” เธอต
