กานพลู
“ย่าเจ็บไหม อดทนหน่อยนะ อีกไม่นานย่าก็หายแล้ว” ฉันพูดกับย่าที่หลับลงด้วยความอ่อนเพลียหลังจากทำเคมีบำบัดมา
ถึงแม้ว่าการรักษามันจะทำให้สิ่งที่ย่าเป็นไม่แพร่ไปมากกว่าเดิม แต่ด้วยอายุและผลข้างเคียงที่เกิดขึ้น ทำให้ร่างกายของย่าดูอ่อนแรงและไม่สดใสเลย
แววตาของย่านั้นดูเหมือนหมดแรงยังไงก็ไม่รู้ ฉันอยากให้ย่าอยู่กับฉันไปนานๆ แต่บางครั้งเห็นท่านเจ็บมากๆ ฉันก็สงสารและรู้สึกผิด ที่เหมือนกับว่าทำให้ย่าต้องทรมาน แต่ฉันก็ยังทำใจไม่ได้ ที่จะหยุดรักษาท่านต่อไป
“ย่าต้องรีบหายนะ อีกไม่กี่เดือนก็ถึงงานรับปริญญาของกานแล้ว” ฉันกระซิบข้างๆ หูย่า ก่อนจะหอมแก้มท่านและห่มผ้าให้ แล้วออกจากห้องมา
ฉันอยากมีเวลาให้ย่า อยากอยู่กับย่า แต่ฉันก็ต้องทำงาน ฉันอยากทำให้สุดความสามารถที่จะรักษาย่า ที่จะทำให้ย่าอยู่กับฉันไปนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ และฉันก็ได้แต่หวัง ว่าย่าจะมีกำลังใจที่จะสู้ไปพร้อมกับฉัน
ฉันออกมาร
