หลังจากผมคุยกับแม่เสร็จ เราสองคนก็เดินออกจากห้องทำงานของผม ก่อนจะตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่เดินออกไปก่อนหน้านี้ และก็เห็นทอรุ้งนั่งรออยู่พร้อมน้ำตาอยู่แล้ว
“คุณแม่ พี่คิม” เธอเรียกผมกับแม่ขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงหลังจากเห็นหน้า
“ฟื้นแล้วเหรอ” แม่ผมถามออกไป และน้ำเสียงก็เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย
“คา...ค่ะ” เธอตอบกลับด้วยความติดขัด คงจะสงสัยน้ำเสียงของแม่ที่แปลกไปนั่นแหละ
“ก็ดี งั้นก็ไปเก็บข้าวของของเธอ แล้วก็ออกไปจากที่นี่ซะ” แม่ผมพูดขึ้นอีกครั้ง ผมรู้ว่าท่านเสียใจมาก
แต่ท่านคงจะผิดหวังมากกว่า ที่เห็นคนที่ตัวเองรักและเอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลานทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ลงคอ
“มะ...หมายความว่ายังไงคะ” เธอถามออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่หน้าสงสารกว่าเดิม
“ก็ลูกชายฉันขอหย่าแล้วนี่ เธอจะอยู่ที่นี่ต่อไปทำไม” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกว่าเดิม
“ฉันไม่ยอม!” แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้ผมกับแม่หันไป
