Aradan haftalar geçmişti.
Kış yavaş yavaş kendini hissettirmeye başlamış, malikânenin yüksek pencerelerinden içeri sızan solgun gün ışığı her sabah evin içini donuk bir sessizliğe boyamıştı. Deren, bu haftalarda hem bedenen hem ruhen biraz toparlanmıştı; en azından artık aynaya baktığında kendisini tanıyabiliyordu. Yara izleri solmuş, yüzünün donukluğu bir nebze olsun yerini dinginliğe bırakmıştı. Fakat ara ara yoklayan baş ağrıları ve belindeki sızı, ona son yaşadıklarının bir iz gibi kaldığını hatırlatıyordu.
Demirhan ise neredeyse evde yok gibiydi. Sabahın ilk ışıklarıyla çıkıyor, gecenin ilerleyen saatlerinde dönüyordu. Deren çoğu zaman sadece koridorda yankılanan ağır adımlarını duyuyor, bazen de kapının açılıp kapanma sesinden eve geldiğini anlıyordu. Onun yokluğu hem bir nefes hem
