Bodrum katı..
Demirhan’ın karanlığından, soğukluğundan damla damla süzülen sessiz bir hapishane gibiydi.
Beton duvarlar, gece boyunca soğuktan neredeyse nemli bir nefes alıyor, odanın köşelerinde buz gibi gölgeler birikiyordu. Küçük pencerenin demirleri arasından süzülen loş sabah ışığı, yer yatağının üzerindeki ince battaniyeye bile ulaşamadan solup kalıyordu.
Deren, o yer yatağında kıpırtısız yatıyordu.
Yüzünün yarısı yastığın içine gömülüydü; diğer yarısı ise bodrumun ağır, gri karanlıklarına açılmış gibiydi. Göz kapakları aralıktı ama bakışlarında hiçbir canlılık yoktu. Gözyaşı bile akmıyordu artık. Sanki ağlamayı unutan bir beden gibi… Sanki acıya doymuş bir ruh gibi…
Birkaç gün önce yaşadığı öfke patlaması hâlâ zihninde yankılanıyordu.Her kelimesi, her çığlığı, her nefesi…O an ö
