Playing The Fools Game (HIATUS)

Chapter 4 (CONTINUATION)

Chapter 4

JOY'S POV

"Bat ka ba nagpupunta sa bahay ha?!"

Di ko napigilang bulyaw kay Grey ng makapasok kami sa loob ng kotse nito. Kanina pa ako nagpupuyos sa galit dahil tiyak na kung hindi siya nagpunta sa bahay ngayon, hindi ako mabi-beastmode ng ganito!

While I am having a bad morning, Grey on the other hand seemed calm and light hearted. Swabe lang ang pagmamaneho nito, na tila ba walang pino-problema.

Mas nakakadagdag pa iyon sa init ng ulo ko!

"Hoy, tukmol na manyakis! Sumagot ka nga!" ani ko, upang makuha ang atensyon nito.

Sandali naman ako nitong nilingon, bago muling itinuon ang atensyon sa kalsada. "Can you just shut your noisy mouth?" tila naiinis nitong sambit, "Napaka-ingay mo!"

"Hindi ako mag-iingay ng ganito kung hindi mo lang ako pinerwisyo!" sumbat ko naman, "Bakit ka ba kasi nagpunta sa bahay? Nagpapagood-shot ka ba kina Mommy at Daddy? Bakit? Type mo ko, ha? Type mo ba ako?!"

Puno ng kompyansa 'kong tanong, na agad ikinatingin nito sa akin. Kitang-kita ko ang labis na pagsasalubong ng kilay nito, habang nakatingin sa akin, and then after that, he burst into laughter.

Napakalakas ng tawa nito, to the point na naglaho na lang ang kahit anong emosyon sa mukha ko sa sobrang pagkadismaya sa reaksyon niya.

"Are you insane, Miss Agvanzen?" nanunuya nitong tanong, habang paminsan-minsan lang ang tingin sa akin. "Iniisip mo ba talaga na type kita? Wow. Nakakalimutan mo yata kung ano ang hobby ko sa buhay ko. I am a freaking hot bachelor of today, at hindi ko uri ang ipagpilitan ang sarili sa isang babae. I can get any woman I want, at malabo pa sa malabo na mapabilang ka sa babaeng mga pwede 'kong magustuhan." mayabang at arogante nitong pananalita, bago ako muling nilingon. Matagal ang titig nito sa mukha ko, pababa sa bandang dibdib, na nasundan ng mapang-asar na ngisi. "You don't even have a breast, for goodness sake." pang-iinsulto pa nito sa akin, na siyang ikinasinghap ko.

Di ako makapaniwala na ganito kasahol ang ugali niya! I can feel my cheeks burning in so much anger and the hatred i'm feeling inside me!

A—ako? W—walang d... Dibdib?

Slowly, my eyes looked down to my breast part.

Yes! Aminado ako na maliit ang dibdib ko, pero para sabihin niyang wala talaga akong dibdib? Aba't!

"Alam mo sumo-sobra ka na!" asik ko dito, "Ang kapal kapal ng mukha mo! Excuse me, mayoon akong dibdib! Maliit pero still meron pa din!" sagot ko naman, "Palibhasa kasi 'yung mga dibdib ng babaeng gusto mo 'yung parang kasinlaki na ng lobo!" giit ko naman.

Grey's brows curled more, as he gives me a look right after another.

"Its still good to hear na tanggap mo kung ano lang ang meron ka," anito, bago ako binigyan ng mas mapang-asar na ngisi. "Kaya lang hindi talaga kita type. You're not eligible for the girls I want, you don't even pass my standards when It comes to women." tonong nang-aasar na sabi nito sa akin.

What the heck! Napakasama niya! Ang yabang yabang! Akala mo kung sinong gwapo!

"Excuse me, for your information, hindi ka din pasok sa standards ko!" balik bwelta ko naman, bago ibinaling ang buong atensyon sa bintana. Wala na talaga! Sirang sira na ang araw ko dahil sa pesteng tukmol na manyakis na 'to!

"Really? Kung ganoon, bakit gusto mo akong pakasalan?" tanong naman nito, and sa tono pa lang, halatang nakangisi ito ngayon.

I exhaled heavily, "I'm willing to marry anyone my family wants me to marry! Kahit sino wala akong paki, basta ang gusto ko lang maikasal!"

"Why are you so eager to marry anyway?"

Napahinto ako sa naging tanong niya. Parang may kung anong bumara sa lalamunan ko dahil sa tanong na binitawan nito. I don't think I can answer him at all.

"Bat ka natahimik? Wala 'kang maisagot? Bakit? Maybe you have a very unworthy reason why. Yung tipong rason na walang kakwenta kwenta." may bahid ng pang-aasar na naman nitong wika, "Bakit, hindi ka makamove on sa ex mo? Mahal mo pa, at dahil alam mo na hindi kayo pwede, papayag ka na lang na maikasal sa kung sino para lang makalimot? Is that it? Is that your reason? Kung tama ang hula ko, pwes sinasabi ko sayo, sobrang walang kakwenta kwenta ang rason mo ng pagpapakasal!"

My teeth gritted in anger and the raging annoyance I feel inside my system. Tama lahat ng mga binitawan niyang salita, pero nasasaktan ako. Sobra-sobra na ang panlalait niya sakin. I know that I have tons of bullshit and unworthy reasons, but still! He doesn't have the right to make me feel idiot!

For him, my reasons might be nothing. But for me, Its big! Its a problem I am battling within me, at walang ibang nakakaintindi sakin!

Tears started to form at the corner of my eyes, that is why I can't look his way. Ayokong makita niya na iniiyakan ko ang mga salitang binitawan niya.

He already saw me weak because I cried infront of him last night, but it was understandable since nakainom ako, but now...I can't let myself look weak anymore. I won't let myself look weak!

Marahas akong humugot ng hininga, bago nagtatagis ang bagang na nagbitaw ng salita.

"Stop the car." matigas 'kong wika dito.

"What? You'll leave." anito, "Sinabi ko sa mga magulang mo na ihahatid kita sa kompanya niyo. I also have to attent something in your com—"

"I SAID STOP THIS f*****g CAR OF YOURS!" Hindi ko na napigilan ang pagsigaw sa sobrang frustration na nararamdaman sa loob ko. I need to get out now, or else I will be suffocated here, with him.

"Hindi kita ibaba!" matigas din ang gamit nitong wika ng sumagot.

Mas lalo lang bumigat ang galit na kinikimkim ko, kaya naman buong lakas 'kong ipinikit ang mga mata ko upang sapilitang walain ang luhang namuo sa sulok niyon, bago ito walang emosyon na tinignan.

Sakto naman na lumingon ito kaya't nagtama ang mata naming dalawa. His jaw is now clenching in determination not to stop the car, while his teeth are also gritting maybe because of the irritation I'm giving him.

"Ititigil mo o sapilitan akong lalabas dito?" may halong pagbabanta kong tanong. Buong tapang 'kong sinalubong ang tingin niya, upang makita niya na seryoso ako sa sinabi ko.

Agad na namuo ang mas matinding yamot sa ekspresyon ng mukha nito. "Joy! Pull yourself together!" anito.

"Itigil mo 'to, kung hindi talagang bababa ako!" dagdag 'kong banta, at bago pa man siya makasagot ay buong lakas ko nang binuksan ang pintuan sa side ko. Strong winds immediately crashed into my body, as the racing cars behind us kept on roaring, like theres a race in there.

"JOY! ISARA MO ANG PINTUAN!" sigaw nito, na wala akong balak na pakinggan.

Instead of locking it back, I pushed it more wide and ready myself to jump. Kung hindi niya man ako ibaba, sapilitan 'kong gagawin iyon!

"FINE! I'LL STOP THE CAR! JUST STAY STILL!" Rinig 'kong may halong kaba sa boses na sabi nito, kaya't napabaling ako sa kanya. Kitang kita ko ang pag-aalala sa mukha nito, na kahit papaano'y nagpakalma sakin. Atleast he still got worried of me, even thought we hate each other.

I sat straight, but I remained the door beside me widely opened to make sure that he'll do what he said.

Dahan-dahan rin naman itong tumigil sa gilid ng kalsada, malapit sa crossing. I'm familiar of this place, and I know na kaunting lakad na lang ay mararating ko na ang kompanya, kaya't buong tapang at walang sali-salita akong lumabas ng kotse.

Malakas ang pagsara ko niyon, bago agad na nagsimulang maglakad ng mabilis. A lot of cars are in the road, the loud noises of their horns kept on shrutting my ears but I didn't mind it.

"ALIEXIANA JOY AGVANZEN!!!" rinig 'kong tawag ni Grey sa akin, kaya't napalingon ako dito. He's running after me, kaya't mas binilisan ko ang lakad ko para makatawid na.

Unfortunately, the traffic lights turned into green, that means its the time for the cars to go on. May mga taong nakatayo sa magkabilang dulo ng pedestrian lane, tila naabutan din ng green light katulad ko.

"JOY, COME BACK! IHAHATID KITA SA KOMPANYA NYO!" sigaw pa rin ni Grey, di kalayuan mula sa akin, kaya't sabay sabay na napalingon ang mga tao sa paligid.

He's almost near to me, kaya walang sali-salita akong tumakbo patawid ng makitang malayo pa naman ang sunod na sasakyan. Mabilis ang takbo ko upang hindi maabutan ng kotseng paparating, hanggang sa naroon na ako sa kalahating lane, I looked back at Grey again and I found him crossing the lane too!

Ugh talaga naman!

"Bwisit!" bulong ko, bago walang isip isip na tumuloy sa pagtawid. All I have in my mind right now is to get away from him! Hindi siya dapat makadikit sa akin, kaya naman dala na rin ng adrenaline rush ay tinawid ko ang natitirang kalahati.

But before I can even cross, a raging truck horned loud, that made me stop my step, and turned into the direction where it came from. My heartbeat tripled, as fear of being hit by the truck crept inside me!

I was so shock and scared to the point that I lost my capability to walk or run away from it. I just stayed there, unmoving, waiting for the truck to hit me.

I heard the loud screaming sound of the people around me, but all I can hear is the fast beating of my heart. Na sinabayan na rin ng mahinang sigaw ng utak ko na takasan ang problema. Na takasan ang guilt at brokenness na nararamdaman ko.

And I know that once I die, I can get rid of those problems in my life.

Suddenly, tears rolled down to my cheeks as I watched the larger frame of the trucks head getting near me, slowly, I close my eyes as a sign of defeat and acceptance.

I was ready...but I guess its not yet the right time. Because I felt someone held my both hands, and pulled me back to the white line located at the center of the lane, and saved me from being hit.

Tumama ang katawan ko sa taong humila sa akin, na ngayon ay buong higpit akong yakap yakap. Dahil duon, mas tumindi ang naging pagbagsak ng luha sa aking mga mata. Para iyong tubig sa talon, na walang tigil. Malakas ang buhos at mabilis.

"Damn it!" wika ni Grey, habang mabigat ang paghinga. Yakap yakap ako nito ng mahigpit, habang hinahaplos ang buhok ko ng paulit-ulit. "You almost died!" nanggangalaiti nitong bigkas, na nag-trigger pang lalo ng luha galing sa aking mga mata.

Slowly, as I found myself in his arms, and realizing the stupidity I did, I felt more ruined! I hate myself more!

Wala ka talagang kwenta, Aliexiana!

Wala 'kang silbi!

Puro pabigat ka lang! Tagadala ka lang ng problema! You're a brat! You are unworthy!

Tears continued rolling down on my cheeks, as my breathing becomes rugged. Pakiramdam ko ay biglang nanikip ang dibdib ko, at tila kinapos ako ng hininga.

At bago pa man ako makapagsalita, my vision vanished...

I WOKE up smelling the familiar scent of my bedroom. Sa una ay nanlalabo pa ang aking mata, ngunit kalaunan ay tuluyan na iyong luminaw. At ang una 'kong nakita ay ang pamilyar na mukha ni Lola, punung-puno ng pag-aalala sa mukha nito, habang tinatanaw ako.

"Iha, apo, buti naman at gising ka na..." mahinahon, ngunit hindi naitago ang panginginig sa boses nito. Lola's hand slowly caress my hair, and I can feel her trembling.

I immediately felt guilty. Sa reaksyon nito, alam 'kong alam na nila ang totoong nangyari. Maybe, Lola thinks that they lack to give me the love I need, to the point that I almost throw my life away.

I felt guilty because of it. I regret it now. I regret my irrational thoughts! I regret everything!

Tears immediately formed in my eyes, and it eventually fall after seconds of forming. Sunud-sunod pa rin ang buhos nito, habang umangat ang kamay ko upang hulihin ang nanginginig na mga kamay ni Lola. Nang mahawakan, ay nanginginig ang mga labi akong nagsalita.

"I...m... S—sorry...La," paghingi ko ng paumanhin, dahil alam 'kong ako ang mali. Ako ang may kasalanan, at kung may dapat 'mang ma-guilty dito, ay ako yon! Ako lang!

Dahil sa aking sinabi, mabilis 'ding bumuhos ang luha ni Lola, habang nakatingin ng masuyo sa akin. "Don't you ever do this again, Aliexiana Joy...Don't do this again..." umiiyak nitong wika, gamit ang tonong nagmamakaawa.

My heart hurt more because of it. Mas lalo lang akong nakaramdam ng matinding pagsisisi sa ginawa ko.

"I wont, La..." sambit ko, "Hindi ko na ho uulitin 'yon, sorry po..." mahinang sambit ko, na nasundan ng mas maiging pagbagsak ng luha mula sa aking mata.

"Your parents was so worried of you, nang tumawag si Grey at ipinaalam ang nangyari, hindi na mapakali ang mga magulang mo kaya't agad naming sinabihan na dalhin ka na dito sa mansion. Natakot ang mga magulang mo na baka guluhin ka ni Carlo kapag sa ospital ka dinala, kaya't para mas safe dito ka na lang idiniretso, at pinapuntahan sa doctor." kwento ni Lola, habang patuloy pa rin ang paghaplos sa aking buhok. "Maging ang pinsan mo ay labis ang naging pag-aalala sayo, kaya't napagpasyahan na nilang bumalik galing Cebu."

I immediately shook my head after hearing what Lola said. "Hindi naman po nila kailangang maabala pa, La. Ayos lang ako."

"But Zhairiyah is worried of you too, hindi iyon mapapanatag hangga't hindi ka niya nakikita at nakakausap." anito, bago mabigat na napabuntong-hininga. "Mabuti na lamang talaga at kasama mo si Grey ng mangyari iyon, kung hindi ay hindi na talaga namin alam ang gagawin. Napakarami ng problema iha, hindi ko kakayanin na may masaktan na naman sa isa sa aking mga apo..." halos manginig ang boses ni Lola ng sabihin niya iyon, na nakadagdag sa guilt na nararamdaman ko.

Seeing how frustrated, worried and hurt my family are making me realize how idiot my recent actions were.

Inabot ko ang kamay ni Lola na siyang humahaplos sa aking buhok, bago ito puno ng luha ang mga matang tinanaw. "Sorry po, Lola. Pinag-alala ko po kayo, hinding hindi na po mauulit."

Matagal itong natahimik, at tanging nakatuon lamang sa akin ang mga mata. Nagsalubong na ang kilay ko dahil sa pagtataka sa kasalukuyang reaksyon nito, ng biglang bumukas ang pintuan ng aking kwarto, at pumasok duon sila Mommy at Daddy, na agad akong dinaluhan.

"Joy, anak. Thank goodness you're awake!" Mommy exclaimed before claiming me for a tight hug. Ramdam na ramdam ko ang matinding takot at kaba sa yakap nito.

I can't help but to bit my lower lip, as I hug her back. "Sorry, Mom..." wika ko, bago nilipat ang tingin kay Daddy, na nakatayo sa likod ni Mom habang nakatingin sakin. "Sorry Dad..." I uttered, while looking at them with full of regrets.

Dad just looked away with his clenching jaw, turned his back on me, and sigh heavily. Si Mommy naman ay halos ayaw na akong bitawan sa pagyakap niya.

"Wag na wag mo na iyong uulitin, Joy..." umiiyak na wika nito sa akin, "I can't forgive myself if something bad happens to you." patuloy nito, na mas nagpaluha sa akin.

Bakit ganon? Bakit nila kailangang magalit sa sarili nila samantalang ako naman ang gumawa niyon sa sarili ko? Ako naman ang mali, ang may kasalanan, pero sila ang magdudusa.

Parents are really the toughest person, in this world. They are the one who'll love you wholeheartedly, and the first one who'll get hurt when you suffer pain. And this thought made me more regretful of my decisions recently.

Mali ako sa pag-iisip na takasan ang mga problemang kinakaharap ko sa pamamagitan ng pagbubuwis ng buhay. I will never solve my problem that way, at mas dadagdagan ko lang ang problema nila Mommy.

I can just imagine how broken and hurt they are, if ever na natuloy ang ginawa ko kanina. Kung nagkataon na wala doon si Grey para iligtas ako, I'm sure mas pagsisisihan ko ng sobra ang mga naging desisyon ko.

"I...will never do that again, Mom. Promise po. Hindi na po mauulit, pasensya na po. Your daughter just felt weak that time, hindi na po ako nakapag-isip ng maayos. I'm sorry, Mommy..."

Mom, on the other hand cried louder this time, and all I can do is to pat her back, to make her calm.

Slowly, after a few minutes, her cried loosen up, and she also stopped the hug. Naupo ito sa isang upuan sa tabi ng kama, habang si Lola naman ay nakaupo sa kama ko, at nakatingin din sa akin, ngunit kalmado na ito sa ngayon.

Si Daddy naman ay nasa aking kanan, mukha na 'ring kalmado, habang hawak ang kamay ko.

Naisip ko bigla kung bakit sobra akong naapektuhan sa mga nangyari noon, sa pagta-traydor sa akin ni Carlo na minsan ko na 'ring minahal, to the point na naisipan 'kong sumuko, not minding how these persons around me love me so much!

You're a fool for that, Aliexiana Joy. Ang tanga mo!

"Anak...me and your Dad already made a decision after all of this happenings..." biglang wika ni Mommy, na nagpatigil sa akin sa paninisi ng aking sarili.

Buo ang atensyon ko itong binalingan, bago napalunok. "A—ano 'pong desisyon Mommy?"

Mom held my hand, and smiled. "Gusto sana namin na umalis na muna tayo, punta muna tayong Paris, duon muna tayo sa mga Tita Sabrina mo, pahinga lang saglit para medyo mabawasan ang stress na nararamdaman mo." wika nito, na agad 'kong inilingan.

"Ayoko Mom," sagot ko. "Bukod sa ako po ang namamahala sa negosyo ng pamilya, malapit na po akong formal na ma-engage—"

"Tungkol diyan Iha, nakausap na namin si Grey, sinabihan namin siya na hindi na tuloy pa ang engagement na mangyayari sa pagitan niyong dalawa."

My brows curled even more at that.

"What? Bakit naman, Mom?"

"Naisip kasi namin na stressed ka pa sa mga nangyari, at hindi ka pa siguro ready sa pagkakaroon ng asawa. You should relax first anak."

"No, Mom. Ginusto ko to. Ako ang nagpumilit sa inyo na ikasal ako sa kahit sinong mapipili niyo, not because I'm stress or what. I have my own reason why I chose that, and please, I promise you, marrying me to someone can help me a lot. I promise, wag niyo na 'pong iurong ang engagement."

"But you hate Grey, anak..." Mom intervened, that made me unmoving becaus of the sudden realization. "You hate him right? Baka hindi siya nakakatulong say—"

"But he saved me...kanina..." agap ko naman habang puno ng pag-asang sinasalubong ang mga tingin nito, "Yes, I hated him. But, after what he did to me, I realized that Grey is a good man. Gusto ko po siyang maging fiance Mom," wika ko. "Ayos na po siya para sa akin."

Mom just gave me a tired look before sighing loudly. Akala ko ay tapos na ang usapan namin at napilit na namin ito, ngunit duon ako nagkamali. Ikinagulat ko ang salitang sunod na namutawi sa labi nito.

"Pero pumayag na siya na ihinto ang engagement... Grey already left, anak."

Mom said, that made me lose the hope I'm having inside of me.